Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
İki kez, üç kez o testi pozitif görüp sonra hastane koridorlarında bulmak kendini... Yaşayan bilir derler ya, vallahi öyle. Kalbinin bir köşesi hep buruk kalıyor insanın. Doktorlar buna tıbbi bir kılıf uydurmuşlar hemen; tekrarlayan gebelik kayıpları diyorlar. Ama senin içindeki o fırtınanın, o hayal kırıklığının adını hangi tıp kitabı yazabilir ki? İşin tuhafı, ilk akla gelen şey genelde "Bende mi bir sorun var?" sorusu oluyor. Kendini suçlamayı bir kenara bırakmalısın önce. Çünkü çoğu zaman vücut, kromozomlarında hata olan, yani doğayla uyum sağlayamayacak bir canlıyı erkenden serbest bırakıyor. Bir nevi koruma mekanizması aslında bu, evrimin kendi bildiği bir oyun...
Peki, rahim yapına hiç detaylı bakıldı mı? Hani şu perdeli rahim dedikleri hadise ya da sonradan peydahlanan miyomlar... Bazen bebek yerleşecek konforlu bir köşe bulamıyor kendine. Düşün ki temeli yamuk bir eve çatı çıkmaya çalışıyorsun, ne kadar dayanabilir ki? İşte tam da bu yüzden anatomik kontroller hayati önem taşıyor. Bir ultrason, belki bir rahim filmi... Yani demem o ki, bazen sorun tamamen fiziksel bir bariyerden ibaret olabiliyor. Tabii bunu anlamak için de iyi bir hekime, doğru teşhise ihtiyaç var.
Kan pıhtılaşması meselesi ise bambaşka bir derya. Hani o meşhur trombofili paneli testleri var ya, işte onlar bu yüzden yapılıyor. Kanın hafifçe pıhtılaşmaya meyil etse, bebeği besleyen o minicik damarlar tıkanıyor abi. Bebek susuz kalmış bir çiçek gibi kuruyuveriyor içeride. İlaçla, basit bir kan sulandırıcı iğneyle çözülebilecek bir şeyi bilmeden aylarca, yıllarca acı çekiyor insan. İnanılır gibi değil ama bazen çözüm bu kadar basit bir iğnenin ucunda saklı olabiliyor. Yine de her pıhtılaşma düşüğe yol açar mı, orası koca bir soru işareti...
Bağışıklık sistemi dediğimiz o karmaşık mekanizma bazen dostu düşmanı karıştırıyor işte. Senin savunma hücrelerin, eşinden gelen genleri yabancı bir istilacı gibi algılayıp saldırmaya başlıyor embriyoya. Kendi canından bir parçayı yok etmeye çalışmak... Vücudun bu aşırı korumacı tavrı bazen her şeyi mahvedebiliyor. Tiroid hormonların ne alemde mesela? Gizli bir guatr, şeker sınırda gidiyorsa veya lupus gibi bir otoimmün hastalığın varsa, o bebek tutunamaz. Hormonlar vücudun orkestra şefidir; şef detone olursa bütün şarkı birbirine girer.
Eşinin de bu süreçte parmağı var, faturayı sadece kendi üzerine kesme sakın. Sperm DNA hasarı diye bir gerçek var artık tıp dünyasında. Yumurta ne kadar kaliteli olursa olsun, gelen malzeme kusurluysa sistem bir yerde tıkanıyor. Zaten bu iş iki kişilik bir yolculuk değil miydi en başından beri? O yüzden testlere gidilecekse el ele, beraber gidilecek. Bir de şu stres meselesi var ki, "Stres yapma" diyenlere içinden saydırdığını biliyorum, çok normal. Ama hormonları öyle bir altüst ediyor ki bu gerginlik...
Bütün bu testleri yaptırırsın, her şey temiz çıkar ve doktor karşına geçip "Nedeni belirsiz" der. Al başına belayı... En yıpratıcı senaryo da bu ya zaten. Sebebini bilmediğin bir düşmanla savaşmak zorunda kalıyorsun. Ama unutma, tıp her gün değişiyor, vücudun da öyle. Bazen sadece doğru zamanı, doğru kombinasyonu beklemek gerekiyor. Kendine zaman tanı, rahmine de ruhuna da biraz şefkat göster...
Peki, rahim yapına hiç detaylı bakıldı mı? Hani şu perdeli rahim dedikleri hadise ya da sonradan peydahlanan miyomlar... Bazen bebek yerleşecek konforlu bir köşe bulamıyor kendine. Düşün ki temeli yamuk bir eve çatı çıkmaya çalışıyorsun, ne kadar dayanabilir ki? İşte tam da bu yüzden anatomik kontroller hayati önem taşıyor. Bir ultrason, belki bir rahim filmi... Yani demem o ki, bazen sorun tamamen fiziksel bir bariyerden ibaret olabiliyor. Tabii bunu anlamak için de iyi bir hekime, doğru teşhise ihtiyaç var.
Kan pıhtılaşması meselesi ise bambaşka bir derya. Hani o meşhur trombofili paneli testleri var ya, işte onlar bu yüzden yapılıyor. Kanın hafifçe pıhtılaşmaya meyil etse, bebeği besleyen o minicik damarlar tıkanıyor abi. Bebek susuz kalmış bir çiçek gibi kuruyuveriyor içeride. İlaçla, basit bir kan sulandırıcı iğneyle çözülebilecek bir şeyi bilmeden aylarca, yıllarca acı çekiyor insan. İnanılır gibi değil ama bazen çözüm bu kadar basit bir iğnenin ucunda saklı olabiliyor. Yine de her pıhtılaşma düşüğe yol açar mı, orası koca bir soru işareti...
Bağışıklık sistemi dediğimiz o karmaşık mekanizma bazen dostu düşmanı karıştırıyor işte. Senin savunma hücrelerin, eşinden gelen genleri yabancı bir istilacı gibi algılayıp saldırmaya başlıyor embriyoya. Kendi canından bir parçayı yok etmeye çalışmak... Vücudun bu aşırı korumacı tavrı bazen her şeyi mahvedebiliyor. Tiroid hormonların ne alemde mesela? Gizli bir guatr, şeker sınırda gidiyorsa veya lupus gibi bir otoimmün hastalığın varsa, o bebek tutunamaz. Hormonlar vücudun orkestra şefidir; şef detone olursa bütün şarkı birbirine girer.
Eşinin de bu süreçte parmağı var, faturayı sadece kendi üzerine kesme sakın. Sperm DNA hasarı diye bir gerçek var artık tıp dünyasında. Yumurta ne kadar kaliteli olursa olsun, gelen malzeme kusurluysa sistem bir yerde tıkanıyor. Zaten bu iş iki kişilik bir yolculuk değil miydi en başından beri? O yüzden testlere gidilecekse el ele, beraber gidilecek. Bir de şu stres meselesi var ki, "Stres yapma" diyenlere içinden saydırdığını biliyorum, çok normal. Ama hormonları öyle bir altüst ediyor ki bu gerginlik...
Bütün bu testleri yaptırırsın, her şey temiz çıkar ve doktor karşına geçip "Nedeni belirsiz" der. Al başına belayı... En yıpratıcı senaryo da bu ya zaten. Sebebini bilmediğin bir düşmanla savaşmak zorunda kalıyorsun. Ama unutma, tıp her gün değişiyor, vücudun da öyle. Bazen sadece doğru zamanı, doğru kombinasyonu beklemek gerekiyor. Kendine zaman tanı, rahmine de ruhuna da biraz şefkat göster...
