Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Pazartesi sabahları o ekmeği hayatımızdan tamamen çıkarma kararı alıp, çarşamba gecesi kendimizi lahmacun sipariş ederken bulmaktan yorulmadık mı zaten? Vallahi ben yoruldum. Yıllarca haber peşinde koşarken, ajanslara düşen her "yeni diyet mucizesi" başlığına önce bir gazeteci şüphesiyle, sonra da kilo almaya meyilli sıradan bir insan olarak umutla baktım. İşin özü şu ki, karbonhidratı bir gecede hayatından söküp atmak öyle her baba yiğidin harcı değil. Ama işe yarıyor mu derseniz, evet, terazi ilk haftalarda yüzünüzü acayip güldürüyor.
Protein ve sağlıklı yağlara ağırlık verdiğinizde o sürekli gelen tatlı krizlerinin, anlamsız acıkmaların bıçak gibi kesildiğini fark ediyorsunuz. Vücut, ana yakıt kaynağı olan şekeri bulamayınca mecburen depolara, yani o hiç sevmediğimiz yağlara saldırıyor. Tabii bu süreçte ilk günlerde bir halsizlik, kafada hafif bir dumanlılık hali olabiliyor ki biz buna literatürde keto flusu diyoruz ama bence düpedüz karbonhidrat yoksunluğu krizi... Neyse, geçici bir durum neyse ki.
Bütün gün masada oturup sadece klavye tıkırdatan birinin tabağıyla, akşama kadar sahada koşturan birinin tabağı aynı olamaz, olmamalı. Kendi yaşam ritminizi bulmanız şart. Mesela sabahları yumurtanın yanına o mis gibi ekmeği banmadan duramıyorsanız, akşam yemeğindeki pilavdan vazgeçmeyi deneseniz? Her şeyi tamamen sıfırlamak yerine porsiyonları yarıya indirmek de bir yöntem sonuçta.
Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım, ömür boyu makarnasız, pizzasız bir hayat düşünebiliyor musunuz? Ben düşünemiyorum açıkçası. Önemli olan bu kısıtlamayı bir ceza gibi değil, vücuda verilen kısa bir mola gibi görmek. Yani bu diyet aslında sürdürülebilir olduğu sürece ve sizin yaşam tarzınıza uyum sağladığı ölçüde gerçekten etkili.
Tartıdaki rakamların hızla düşmesi insanı acayip motive ediyor, orası kesin. Fakat o giden kiloların ne kadarı su, ne kadarı gerçekten yağ, işte orası tam bir muamma... İlk haftalarda vücut suyu hızla dışarı atıyor çünkü. İşte tam bu evrede pes etmeyip, protein kalitesini düşürmeden yola devam edebilmek asıl mesele.
Paketli gıdaları, market raflarındaki o renkli ambalajları hayatınızdan çıkardığınız an zaten otomatik olarak düşük karbonhidrat dünyasına adım atmış oluyorsunuz. Aslında olay bu kadar basit. Unu ve şekeri hayatınızdan uzaklaştırın, gerisi bir şekilde çorap söküğü gibi geliyor zira.
Günün sonunda kimsenin ne yediğinize karışmasına izin vermeyin ama bedeninizi de dinlemeyi ihmal etmeyin derim. Eğer bu beslenme şekli sizi agresif, mutsuz ve sürekli sinirli bir insan haline getiriyorsa, ortada yanlış giden bir şeyler var demektir. Belki de sizin ilacınız tamamen kesmek değil, sadece biraz azaltmaktır, kim bilir...
Protein ve sağlıklı yağlara ağırlık verdiğinizde o sürekli gelen tatlı krizlerinin, anlamsız acıkmaların bıçak gibi kesildiğini fark ediyorsunuz. Vücut, ana yakıt kaynağı olan şekeri bulamayınca mecburen depolara, yani o hiç sevmediğimiz yağlara saldırıyor. Tabii bu süreçte ilk günlerde bir halsizlik, kafada hafif bir dumanlılık hali olabiliyor ki biz buna literatürde keto flusu diyoruz ama bence düpedüz karbonhidrat yoksunluğu krizi... Neyse, geçici bir durum neyse ki.
Bütün gün masada oturup sadece klavye tıkırdatan birinin tabağıyla, akşama kadar sahada koşturan birinin tabağı aynı olamaz, olmamalı. Kendi yaşam ritminizi bulmanız şart. Mesela sabahları yumurtanın yanına o mis gibi ekmeği banmadan duramıyorsanız, akşam yemeğindeki pilavdan vazgeçmeyi deneseniz? Her şeyi tamamen sıfırlamak yerine porsiyonları yarıya indirmek de bir yöntem sonuçta.
Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım, ömür boyu makarnasız, pizzasız bir hayat düşünebiliyor musunuz? Ben düşünemiyorum açıkçası. Önemli olan bu kısıtlamayı bir ceza gibi değil, vücuda verilen kısa bir mola gibi görmek. Yani bu diyet aslında sürdürülebilir olduğu sürece ve sizin yaşam tarzınıza uyum sağladığı ölçüde gerçekten etkili.
Tartıdaki rakamların hızla düşmesi insanı acayip motive ediyor, orası kesin. Fakat o giden kiloların ne kadarı su, ne kadarı gerçekten yağ, işte orası tam bir muamma... İlk haftalarda vücut suyu hızla dışarı atıyor çünkü. İşte tam bu evrede pes etmeyip, protein kalitesini düşürmeden yola devam edebilmek asıl mesele.
Paketli gıdaları, market raflarındaki o renkli ambalajları hayatınızdan çıkardığınız an zaten otomatik olarak düşük karbonhidrat dünyasına adım atmış oluyorsunuz. Aslında olay bu kadar basit. Unu ve şekeri hayatınızdan uzaklaştırın, gerisi bir şekilde çorap söküğü gibi geliyor zira.
Günün sonunda kimsenin ne yediğinize karışmasına izin vermeyin ama bedeninizi de dinlemeyi ihmal etmeyin derim. Eğer bu beslenme şekli sizi agresif, mutsuz ve sürekli sinirli bir insan haline getiriyorsa, ortada yanlış giden bir şeyler var demektir. Belki de sizin ilacınız tamamen kesmek değil, sadece biraz azaltmaktır, kim bilir...
