Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Beyaz unlu mamullerin o mis gibi kokusu insanı çocukluğuna götürür ya, işte tam da orada yanılıyoruz abi ya, neyse ki gerçeği öğrenmenin vakti çoktan geldi.
Toprak rengi o ağır ekmekleri sevemedik gitti evvela, oysa buğdayın kendi özüyle kalanı, işlem görmemişi hayatın ta kendisi vallahi billahi.
Neden peki o rafine edilmiş cicili bicili poğaçalardan vazgeçemiyoruz hiç, insan kendi ayağına neden kurşun sıkar ki isteyerek.
Kabuğunu soyup attığımız o buğday tanesi var ya, aslında bütün vitamini oradaymış meğer, biz ise sadece çöpe giden kısmını sermişiz sofraya...
Esmer ekmek dediğin sadece lif deposu değil ki hani, sabah kahvaltısında o tokluk hissini veren mucizenin ta kendisi, başka bir izahı olamaz bunun.
Hani derler ya can boğazdan gelir diye, tam tersi boğazdan gidiyor ömür yavaş yavaş, beyaz zehir denilen o un yığınlarıyla hem de.
Şöyle bir silkelenip kendine gelmenin vakti gelmedi mi sence de, sabahları o şişkinlikle uyanmaktan bıkmadın mı vallahi billahi.
Yulaf ezmesi sabahları kaseye döküldüğünde pek de çekici durmuyor belki, ama gün boyu enerji veren o aslan payı işte tam da o...
İşlenmemiş gıdaların o hafifliği başkadır hani, yersin de hantallaşmazsın, tam aksine bulutların üzerindeymiş gibi hafiflersin gün boyu.
Eski topraklar niye taştan değirmende öğütülmüş unu arardı sanıyorsun, bildikleri bir şey vardı elbet, biz ise modernleşeceğiz derken aslımızı unutmuşuz meğer...
Beyaz ekmek pofuduktur ama içi boştur tıpkı hayatın koşturmacası gibi, tam tahıl ise doyurur insanı, hem karnını hem ruhunu doyurur hakikaten.
Yarın sabahtan itibaren o beyaz poğaçaları bir kenara bırakıp esmer ekmeğe bir şans versene, bak nasıl değişecek o sabah enerjin birdenbire.
Sağlıklı yaşamak öyle ulaşılamaz bir lüks değil ki aslında, market raflarında bizi bekleyen o sade ve doğal tercihlerde saklı her şey...
Toprak rengi o ağır ekmekleri sevemedik gitti evvela, oysa buğdayın kendi özüyle kalanı, işlem görmemişi hayatın ta kendisi vallahi billahi.
Neden peki o rafine edilmiş cicili bicili poğaçalardan vazgeçemiyoruz hiç, insan kendi ayağına neden kurşun sıkar ki isteyerek.
Kabuğunu soyup attığımız o buğday tanesi var ya, aslında bütün vitamini oradaymış meğer, biz ise sadece çöpe giden kısmını sermişiz sofraya...
Esmer ekmek dediğin sadece lif deposu değil ki hani, sabah kahvaltısında o tokluk hissini veren mucizenin ta kendisi, başka bir izahı olamaz bunun.
Hani derler ya can boğazdan gelir diye, tam tersi boğazdan gidiyor ömür yavaş yavaş, beyaz zehir denilen o un yığınlarıyla hem de.
Şöyle bir silkelenip kendine gelmenin vakti gelmedi mi sence de, sabahları o şişkinlikle uyanmaktan bıkmadın mı vallahi billahi.
Yulaf ezmesi sabahları kaseye döküldüğünde pek de çekici durmuyor belki, ama gün boyu enerji veren o aslan payı işte tam da o...
İşlenmemiş gıdaların o hafifliği başkadır hani, yersin de hantallaşmazsın, tam aksine bulutların üzerindeymiş gibi hafiflersin gün boyu.
Eski topraklar niye taştan değirmende öğütülmüş unu arardı sanıyorsun, bildikleri bir şey vardı elbet, biz ise modernleşeceğiz derken aslımızı unutmuşuz meğer...
Beyaz ekmek pofuduktur ama içi boştur tıpkı hayatın koşturmacası gibi, tam tahıl ise doyurur insanı, hem karnını hem ruhunu doyurur hakikaten.
Yarın sabahtan itibaren o beyaz poğaçaları bir kenara bırakıp esmer ekmeğe bir şans versene, bak nasıl değişecek o sabah enerjin birdenbire.
Sağlıklı yaşamak öyle ulaşılamaz bir lüks değil ki aslında, market raflarında bizi bekleyen o sade ve doğal tercihlerde saklı her şey...
