Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
İdrarınızı yapıp tuvaletten tam çıkacakken o hissin bir türlü geçmediğini fark ettiğiniz anlar oldu mu hiç? Hani sanki içeride hala bir şeyler kalmış da, biraz daha bekleseniz rahatlayacakmışsınız gibi... Tuvalet kağıdını koparıp tam toparlanacakken içinize düşen o huzursuzluk insanı gerçekten çileden çıkarır, vallahi bak. İşte bu durum tıpta idrar retansiyonu veya mesanenin tam boşalamaması olarak geçiyor ama meselenin adı ne olursa olsun yaşattığı his tam olarak bir "tamamlanamamışlık" duygusu. Vücudun o bölgesindeki kasların ve sinirlerin uyum içinde çalışması gerekirken bir yerde bir vites kaçıyor sanırım. Bazen fiziksel bir engel oluyor orada, bazen de kaslar sıkışıp kalıyor, yani idrar kesesi "ben görevimi yaptım" mesajını beyne bir türlü doğru düzgün iletemiyor...
Erkeklerde bu işin arkasında genellikle o meşhur prostat bezi yatıyor, ne çekildiyse ondan çekildi zaten çoğu zaman! Yaş ilerledikçe kendi kendine büyümeye başlayan bu bez, tam idrar kanalının etrafını sardığı için kanalı daraltmaya, hatta bildiğiniz sıkıştırmaya başlıyor. Haliyle mesane ne kadar güç harcarsa harcasın, idrarın tamamını dışarı itecek gücü veya boşluğu bulamıyor. Şöyle düşünün; bahçe hortumunun üzerine hafifçe bastığınızda su nasıl kesik kesik ve zayıf akarsa, işte erkek vücudunda da tam olarak bu senaryo yaşanıyor. Bir de tabii prostat iltihabı denilen o lanet durum var ki, o sadece kanalı daraltmakla kalmıyor, her idrar yapma girişimini adeta bir azaba dönüştürüyor...
Kadınlarda ise hikaye biraz daha farklı bir kulvarda ilerliyor aslında. Doğumlar, yaşın getirdiği doku gevşemeleri derken organların aşağı doğru sarkması, yani pelvik taban bozuklukları bu hissin en büyük tetikleyicilerinden biri. Mesane veya rahim hafifçe yer değiştirdiğinde, idrarın izlediği o doğal yolun açısı bozuluyor, bir nevi kıvrılıyor borular... Hatta bazen kadınlar "Sanki tuvaletim var ama yapamıyorum" diye kıvranırken aslında mesane tamamen dolu bile olmuyor, sadece o bölgedeki baskı yüzünden beyin sürekli "Orada idrar var!" alarmı veriyor. Yani fiziki bir birikintiden ziyade yanıltıcı bir baskı hissiyatı bu, insanı sürekli tuvalete taşıyan ama rahatlatmayan garip bir döngü...
Peki ya işin arkasındaki o gizli stres faktörüne ne demeli, abi gün boyu kafamızda dönen binbir tane tilki var zaten! Bazen sırf idrarımızı çok uzun süre tuttuğumuz için, bazen de aşırı gergin veya endişeli olduğumuz anlarda pelvik taban kaslarımızı öyle bir sıkıyoruz ki farkında bile olmadan... Kaslar bir kere o kasılma moduna girdi mi, siz tuvalete oturduğunuzda "Hadi gevşe artık" deseniz de dinlemiyor sizi, direniyor. Beyinle mesane arasındaki o iletişim hattı bir nevi kilitleniyor yani. Hatta bazı insanlar halka açık tuvaletlerde veya başkalarının yanında hiç rahatlayamaz ya, işte bu utangaç mesane sendromu dediğimiz şey de tam olarak bu kas spazmlarından besleniyor...
Bazen de ortada ne prostat var ne de sarkma, sorun tamamen kullandığımız o masum görünen ilaçlarda çıkabiliyor. Alerji için aldığınız bir antihistaminik, grip hapları, hatta bazı tansiyon veya depresyon ilaçları bile mesane kaslarının gücünü bir anda zayıflatabiliyor. Bu ilaçlar vücuttaki bazı sinir ileticilerini baskıladığı için, mesane kasına "Haydi sık bakalım kendini" talimatı bir türlü sağlıklı gidemiyor. Mesane zayıf bir şekilde büzülmeye çalışınca da içerideki sıvının yarısı dışarı çıkıyor, yarısı içeride kalıyor. E haliyle tuvaletten kalktıktan beş dakika sonra kendinizi yine aynı hisle kıvranırken buluyorsunuz...
Hiç vakit kaybetmeden bir üroloğa görünmekte fayda var, çünkü bu durum kendi kendine "Geçer ya" denilecek bir şey değil pek. İş uzadıkça mesane kası daha çok yoruluyor, zamanla esnekliğini kaybediyor ve içeride biriken idrar böbreklere kadar geri basıp çok daha büyük belalar açabiliyor başınıza. Doktor bir bakacak ultrasonla, içeride gerçekten ne kadar idrar kalıyor, kanalda bir darlık var mı yok mu şak diye çıkaracak ortaya. Bazen basit bir kas gevşetici veya ufak bir ilaç tedavisiyle hayat kaliteniz bir günde değişiyor, boşu boşuna o huzursuzlukla yaşamayın derim ben...
Erkeklerde bu işin arkasında genellikle o meşhur prostat bezi yatıyor, ne çekildiyse ondan çekildi zaten çoğu zaman! Yaş ilerledikçe kendi kendine büyümeye başlayan bu bez, tam idrar kanalının etrafını sardığı için kanalı daraltmaya, hatta bildiğiniz sıkıştırmaya başlıyor. Haliyle mesane ne kadar güç harcarsa harcasın, idrarın tamamını dışarı itecek gücü veya boşluğu bulamıyor. Şöyle düşünün; bahçe hortumunun üzerine hafifçe bastığınızda su nasıl kesik kesik ve zayıf akarsa, işte erkek vücudunda da tam olarak bu senaryo yaşanıyor. Bir de tabii prostat iltihabı denilen o lanet durum var ki, o sadece kanalı daraltmakla kalmıyor, her idrar yapma girişimini adeta bir azaba dönüştürüyor...
Kadınlarda ise hikaye biraz daha farklı bir kulvarda ilerliyor aslında. Doğumlar, yaşın getirdiği doku gevşemeleri derken organların aşağı doğru sarkması, yani pelvik taban bozuklukları bu hissin en büyük tetikleyicilerinden biri. Mesane veya rahim hafifçe yer değiştirdiğinde, idrarın izlediği o doğal yolun açısı bozuluyor, bir nevi kıvrılıyor borular... Hatta bazen kadınlar "Sanki tuvaletim var ama yapamıyorum" diye kıvranırken aslında mesane tamamen dolu bile olmuyor, sadece o bölgedeki baskı yüzünden beyin sürekli "Orada idrar var!" alarmı veriyor. Yani fiziki bir birikintiden ziyade yanıltıcı bir baskı hissiyatı bu, insanı sürekli tuvalete taşıyan ama rahatlatmayan garip bir döngü...
Peki ya işin arkasındaki o gizli stres faktörüne ne demeli, abi gün boyu kafamızda dönen binbir tane tilki var zaten! Bazen sırf idrarımızı çok uzun süre tuttuğumuz için, bazen de aşırı gergin veya endişeli olduğumuz anlarda pelvik taban kaslarımızı öyle bir sıkıyoruz ki farkında bile olmadan... Kaslar bir kere o kasılma moduna girdi mi, siz tuvalete oturduğunuzda "Hadi gevşe artık" deseniz de dinlemiyor sizi, direniyor. Beyinle mesane arasındaki o iletişim hattı bir nevi kilitleniyor yani. Hatta bazı insanlar halka açık tuvaletlerde veya başkalarının yanında hiç rahatlayamaz ya, işte bu utangaç mesane sendromu dediğimiz şey de tam olarak bu kas spazmlarından besleniyor...
Bazen de ortada ne prostat var ne de sarkma, sorun tamamen kullandığımız o masum görünen ilaçlarda çıkabiliyor. Alerji için aldığınız bir antihistaminik, grip hapları, hatta bazı tansiyon veya depresyon ilaçları bile mesane kaslarının gücünü bir anda zayıflatabiliyor. Bu ilaçlar vücuttaki bazı sinir ileticilerini baskıladığı için, mesane kasına "Haydi sık bakalım kendini" talimatı bir türlü sağlıklı gidemiyor. Mesane zayıf bir şekilde büzülmeye çalışınca da içerideki sıvının yarısı dışarı çıkıyor, yarısı içeride kalıyor. E haliyle tuvaletten kalktıktan beş dakika sonra kendinizi yine aynı hisle kıvranırken buluyorsunuz...
Hiç vakit kaybetmeden bir üroloğa görünmekte fayda var, çünkü bu durum kendi kendine "Geçer ya" denilecek bir şey değil pek. İş uzadıkça mesane kası daha çok yoruluyor, zamanla esnekliğini kaybediyor ve içeride biriken idrar böbreklere kadar geri basıp çok daha büyük belalar açabiliyor başınıza. Doktor bir bakacak ultrasonla, içeride gerçekten ne kadar idrar kalıyor, kanalda bir darlık var mı yok mu şak diye çıkaracak ortaya. Bazen basit bir kas gevşetici veya ufak bir ilaç tedavisiyle hayat kaliteniz bir günde değişiyor, boşu boşuna o huzursuzlukla yaşamayın derim ben...
