Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Aynanın karşısında saçımı düzeltirken birden o sol profildeki kemer gözüme battı yine; hani yıllardır "ya bir gün yaptırsam mı" deyip ertelediğim o meşhur kemer... İnsan o eşiğe nasıl geliyor biliyor musunuz, öyle büyük aydınlanmalarla falan değil, bir sabah aniden "yetti be" diyerek geliyor işte. İlk kez o masaya yatacak olmanın verdiği o tatlı ama bir o kadar da soğuk ürpertiyi içinizden söküp atamazsınız, vallahi atamazsınız. İşin sırrı o korkuyu düşman bellemek yerine, onunla masaya oturup bir kahve içmekte aslında.
Kliniğin bekleme salonundaki o keskin steril kokuyla ilk karşılaştığınız an, içinizden bir ses "koşarak uzaklaş buradan" diye fısıldayabilir, çok normal. Doktorun odasına girdiğinizde kafanızda binbir tane kusursuz burun ya da dudak fotoğrafı uçuşuyor olacak muhtemelen ama durun, hemen o telefon ekranını kilitleyin. Sizin yüzünüzün anatomisi o sosyal medyadaki filtreli influencer'a uyar mı, uysa bile siz siz gibi kalır mısınız... Ameliyat öncesindeki o ilk görüşme aslında bir nevi gerçeklikle randevudur, hayallerle değil.
Geçen gün bir dostum kahve içerken dert yanıyor, "Ameliyattan çıktığım gün hemen her şey bitsin, o yeni halimle uyanayım istiyorum" diyor, sabırsız işte ne yaparsın. Oysa o ilk bir hafta aynaya baktığınızda karşılaşacağınız o morluklar, şişlikler ve dikişler de bu yolculuğun faturası, bunu baştan kabul etmek gerek. Vücut bir tapınak gibi, ona bir çekiç vurduğunuzda hemen toparlanmasını beklemek haksızlık değil mi? Zaman en iyi cerrah derler ya hani, ödemlerin inmesi için o takvime biraz şans tanımak lazım.
Yıllar önce bir haber için ünlü bir plastik cerrahın kapısını aşındırmıştım da adamcağız bana "Biz sihirbaz değiliz, sadece doku kaydırıyoruz" demişti, hiç unutmam. Çevrenizdeki insanların "Gerek var mıydı şimdi buna?" ya da "Eski halin daha güzeldi" tarzı o bilmiş yorumlarına karşı kulaklarınızı şimdiden tıkamayı öğrenseniz iyi edersiniz. Bu tamamen sizinle, sizin o aynadaki yansımanızla olan özel bir hukukunuz... Kimsenin ne dediği, ne hissettiği zerre kadar umurunuzda olmasın yani.
Bütçe planlaması yaparken sadece o ameliyat günü ödenecek rakama odaklanıp sonrasındaki ilaçları, özel bakım kremlerini ya da olası kontrolleri hesaba katmayan o kadar çok insan gördüm ki... Hastane çıkışında cebinizde sadece yol parası kalırsa, o iyileşme sürecinin stresi ikiye katlanır, benden söylemesi. Kendinize bir "estetik acil durum fonu" yaratmak, ameliyat sonrası yatakta geçirilecek o nazlı günleri çok daha konforlu kılacaktır şüphesiz.
Ameliyathanenin o soğuk metal masasına doğru sedyeyle götürülürken tavandaki lambaları saymak, her ilk hastanın gayriihtiyari yaptığı bir klasiktir herhalde. O an içinizdeki heyecan dalgası doruğa çıkmışken, anestezi uzmanının "Şimdi size biraz vitamin veriyoruz" yalanına gülümseyerek inanmak en güzeli... Sonrası derin bir uyku ve hayatınızda yepyeni, belki de çok daha özgüvenli bir sayfanın başlangıcı...
Kliniğin bekleme salonundaki o keskin steril kokuyla ilk karşılaştığınız an, içinizden bir ses "koşarak uzaklaş buradan" diye fısıldayabilir, çok normal. Doktorun odasına girdiğinizde kafanızda binbir tane kusursuz burun ya da dudak fotoğrafı uçuşuyor olacak muhtemelen ama durun, hemen o telefon ekranını kilitleyin. Sizin yüzünüzün anatomisi o sosyal medyadaki filtreli influencer'a uyar mı, uysa bile siz siz gibi kalır mısınız... Ameliyat öncesindeki o ilk görüşme aslında bir nevi gerçeklikle randevudur, hayallerle değil.
Geçen gün bir dostum kahve içerken dert yanıyor, "Ameliyattan çıktığım gün hemen her şey bitsin, o yeni halimle uyanayım istiyorum" diyor, sabırsız işte ne yaparsın. Oysa o ilk bir hafta aynaya baktığınızda karşılaşacağınız o morluklar, şişlikler ve dikişler de bu yolculuğun faturası, bunu baştan kabul etmek gerek. Vücut bir tapınak gibi, ona bir çekiç vurduğunuzda hemen toparlanmasını beklemek haksızlık değil mi? Zaman en iyi cerrah derler ya hani, ödemlerin inmesi için o takvime biraz şans tanımak lazım.
Yıllar önce bir haber için ünlü bir plastik cerrahın kapısını aşındırmıştım da adamcağız bana "Biz sihirbaz değiliz, sadece doku kaydırıyoruz" demişti, hiç unutmam. Çevrenizdeki insanların "Gerek var mıydı şimdi buna?" ya da "Eski halin daha güzeldi" tarzı o bilmiş yorumlarına karşı kulaklarınızı şimdiden tıkamayı öğrenseniz iyi edersiniz. Bu tamamen sizinle, sizin o aynadaki yansımanızla olan özel bir hukukunuz... Kimsenin ne dediği, ne hissettiği zerre kadar umurunuzda olmasın yani.
Bütçe planlaması yaparken sadece o ameliyat günü ödenecek rakama odaklanıp sonrasındaki ilaçları, özel bakım kremlerini ya da olası kontrolleri hesaba katmayan o kadar çok insan gördüm ki... Hastane çıkışında cebinizde sadece yol parası kalırsa, o iyileşme sürecinin stresi ikiye katlanır, benden söylemesi. Kendinize bir "estetik acil durum fonu" yaratmak, ameliyat sonrası yatakta geçirilecek o nazlı günleri çok daha konforlu kılacaktır şüphesiz.
Ameliyathanenin o soğuk metal masasına doğru sedyeyle götürülürken tavandaki lambaları saymak, her ilk hastanın gayriihtiyari yaptığı bir klasiktir herhalde. O an içinizdeki heyecan dalgası doruğa çıkmışken, anestezi uzmanının "Şimdi size biraz vitamin veriyoruz" yalanına gülümseyerek inanmak en güzeli... Sonrası derin bir uyku ve hayatınızda yepyeni, belki de çok daha özgüvenli bir sayfanın başlangıcı...
