Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Test çubuğundaki o çift çizgiyi gördünüz, tamama, her şey harika da, o içinizdeki korku ne olacak? İlk üç ay tam bir muamma. Vücut adeta sessiz sedasız bir devrim yapıyor içeride. Kimse farkında değil ama siz yataktan kalkamıyorsunuz. Kusmalar, ani duygu patlamaları, "Acaba bebeğe bir şey olur mu?" evhamları... Vallahi billahi insan ne yapacağını şaşırıyor. O yüzden hemen kendinizi eve kapatmayı falan bir kenara bırakın ama öyle her önünüze geleni de yemeyin yani.
Fesleğenli makarna aşerdim diye gece yarısı mutfağı talan etmenin alemi yok. Önemli olan o küçücük hücre yığınına kaliteli malzeme göndermek. Folik asit mesela. Şakası yok, o ilk 12 hafta bu vitamin hayati önem taşıyor. Doktorunuz vermiştir zaten, vermediyse de siz gidin isteyin. Ha, bir de şu çiğ et meselesi var. Lahmacun, çiğ köfte falan seviyorsunuz biliyorum ama bir süre vedalaşacaksınız mecbur. Toksoplazma dedikleri o mikrop şakaya gelmez, hayatı zindan eder adama.
Ağır kaldırmayın, kendinizi zorlamayın diyorlar ya hep. Aslında mesele sadece poşet taşımak değil. Vücudun esneyen bağları, değişen hormonal dengesi... Eğilip kalkarken bile bir tuhaf hissediyor insan kendini. Ani hareketlerden kaçınmak lazım işte. Öyle koltukları çekeyim, evi dip köşe temizleyeyim heveslerine kapılmanın sırası hiç değil. Bırakın ev biraz kirli kalsın, dünyanın sonu değil ya abi...
Neden sürekli uyumak istiyorsunuz, biliyor musunuz? Çünkü içeride hummalı bir inşaat var. Plasenta yapılıyor, organlar şekilleniyor, kalbi dakikada kim bilir kaç kez çarpıyor o minicik şeyin. Bu yorgunluk tembellikten değil, tamamen hayatta kalma mekanizması. Gözünüz her kapandığında yatın uyuyun, kendinizi suçlu hissetmeyi de acilen bırakın. Vücudunuz size sinyal veriyor işte, daha ne desin?
İlaç dolabının kapağını bile açmayın bu dönemde. Başınız mı ağrıyor? Dayanacaksınız. Bitki çayları bile tehlikeli olabiliyor bu hassas günlerde. Adaçayıymış, sinamekiymiş, aman diyeyim uzak durun. Doğal dedikleri her şey masum değil sonuçta. Bir ağrı kesici yutmadan önce iki kere değil, beş kere düşünmek, hatta direkt doktoru aramak en doğrusu.
Hafif yürüyüşler iyidir ama abartmadan. Kendinizi maratona hazırlanır gibi yormanın mantığı ne? Temiz hava alın, azıcık yürüyün, kan dolaşımınız hızlansın yeter. Zaten nefes nefese kalıyorsanız vücut "dur" diyordur. O sesi dinlemek lazım. Bazen sadece durup dinlenmek, en büyük aktiviteden daha faydalı olabiliyor şu hayatta...
Doktor kontrollerini aksatmak gibi bir lüksünüz yok, bunu kafanıza kazıyın. İlk ultrason, o kalp atışını duyma anı... İnsan o zaman anlıyor gerçekten içinde bir can taşıdığını. Tarama testleri, kan tahlilleri ne varsa zamanında yapılacak. Kulaktan dolma bilgilerle, komşu teyzenin lafıyla hamilelik yönetilmez, net.
Stres meselesine gelirsek. Tamam, ağlama krizleri normal, her şeye sinirlenmeniz de anlaşılır bir durum. Ama o beynin içindeki felaket senaryolarını bir susturmak gerekiyor artık. Bebeğe ne yansıtırsanız o da onu alıyor içeride. Sakin kalmaya çalışmak, negatif insanlardan uzak durmak bu dönemde kendinize yapacağınız en büyük iyilik. Kimsenin moralinizi bozmasına izin vermeyin, geçin gidin.
Fesleğenli makarna aşerdim diye gece yarısı mutfağı talan etmenin alemi yok. Önemli olan o küçücük hücre yığınına kaliteli malzeme göndermek. Folik asit mesela. Şakası yok, o ilk 12 hafta bu vitamin hayati önem taşıyor. Doktorunuz vermiştir zaten, vermediyse de siz gidin isteyin. Ha, bir de şu çiğ et meselesi var. Lahmacun, çiğ köfte falan seviyorsunuz biliyorum ama bir süre vedalaşacaksınız mecbur. Toksoplazma dedikleri o mikrop şakaya gelmez, hayatı zindan eder adama.
Ağır kaldırmayın, kendinizi zorlamayın diyorlar ya hep. Aslında mesele sadece poşet taşımak değil. Vücudun esneyen bağları, değişen hormonal dengesi... Eğilip kalkarken bile bir tuhaf hissediyor insan kendini. Ani hareketlerden kaçınmak lazım işte. Öyle koltukları çekeyim, evi dip köşe temizleyeyim heveslerine kapılmanın sırası hiç değil. Bırakın ev biraz kirli kalsın, dünyanın sonu değil ya abi...
Neden sürekli uyumak istiyorsunuz, biliyor musunuz? Çünkü içeride hummalı bir inşaat var. Plasenta yapılıyor, organlar şekilleniyor, kalbi dakikada kim bilir kaç kez çarpıyor o minicik şeyin. Bu yorgunluk tembellikten değil, tamamen hayatta kalma mekanizması. Gözünüz her kapandığında yatın uyuyun, kendinizi suçlu hissetmeyi de acilen bırakın. Vücudunuz size sinyal veriyor işte, daha ne desin?
İlaç dolabının kapağını bile açmayın bu dönemde. Başınız mı ağrıyor? Dayanacaksınız. Bitki çayları bile tehlikeli olabiliyor bu hassas günlerde. Adaçayıymış, sinamekiymiş, aman diyeyim uzak durun. Doğal dedikleri her şey masum değil sonuçta. Bir ağrı kesici yutmadan önce iki kere değil, beş kere düşünmek, hatta direkt doktoru aramak en doğrusu.
Hafif yürüyüşler iyidir ama abartmadan. Kendinizi maratona hazırlanır gibi yormanın mantığı ne? Temiz hava alın, azıcık yürüyün, kan dolaşımınız hızlansın yeter. Zaten nefes nefese kalıyorsanız vücut "dur" diyordur. O sesi dinlemek lazım. Bazen sadece durup dinlenmek, en büyük aktiviteden daha faydalı olabiliyor şu hayatta...
Doktor kontrollerini aksatmak gibi bir lüksünüz yok, bunu kafanıza kazıyın. İlk ultrason, o kalp atışını duyma anı... İnsan o zaman anlıyor gerçekten içinde bir can taşıdığını. Tarama testleri, kan tahlilleri ne varsa zamanında yapılacak. Kulaktan dolma bilgilerle, komşu teyzenin lafıyla hamilelik yönetilmez, net.
Stres meselesine gelirsek. Tamam, ağlama krizleri normal, her şeye sinirlenmeniz de anlaşılır bir durum. Ama o beynin içindeki felaket senaryolarını bir susturmak gerekiyor artık. Bebeğe ne yansıtırsanız o da onu alıyor içeride. Sakin kalmaya çalışmak, negatif insanlardan uzak durmak bu dönemde kendinize yapacağınız en büyük iyilik. Kimsenin moralinizi bozmasına izin vermeyin, geçin gidin.
