Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
O gerginlik hissi aniden geliverir, elinizi karnınıza götürürsünüz ve o yumuşacık yuva bir anda taşa dönüşmüştür. Korku, o saniyede bir ok gibi saplanır insanın kalbine. Acaba içeride ters giden bir şeyler mi var, bebek tehlikede mi? Vallahi her anne adayının uykularını kaçıran, o meşhur panik anlarından biridir bu. Aslında vücut, mucizevi bir cerrah titizliğiyle geleceğe hazırlanıyor, kendi çapında provalar yapıyor ama gel de bunu o anki lohusa adayı kalbine anlat...
Rahim kası, doğası gereği genişleyen ve tepki veren, muazzam bir anatomik yapı. Braxton Hicks denilen o yalancı kasılmalar, stretch yeteneğini test eder uterusun. Yani kas katı kesilen o karın, aslında rahim kaslarının bir nevi antrenman yapmasından ibaret. Korkmalı mıyız? Çoğu zaman hayır, çünkü bu fizyolojik bir adaptasyon süreci. Ama insan yine de o sertliği her hissettiğinde sanki dünya duruyor gibi oluyor abi ya.
Yoruluyor musunuz bu aralar, kendinizi çok mu hırpaladınız? Vücut hemen cevabı yapıştırır, karnı gerim gerim gerer. Ayakta fazla kalmak, susuz kalmak, hatta bazen bebeğin içeride attığı sert bir takla bile o bölgeyi savunmaya alabilir. Bir nevi içsel bir alarm sistemi gibi çalışır sistem. Kendinizi dinleyin, bedeniniz size yavaşlamanızı fısıldıyor olabilir o anlarda. Biraz soluklanmak, ayakları uzatmak...
Bazen de insan ayırt edemiyor; bu sertlik gerçek bir doğum sancısı mı, yoksa sıradan bir gerginlik mi? Gerçek sancı sinsidir, saat gibi tıkır tıkır ritmiktir ve gitgide şiddetini artırır. Oysa bu geçici sertleşmeler düzensizdir, pozisyon değiştirince, bir bardak ılık su içince puf diye sönüverir. Gelip geçici bir bulut gibi, aniden gelir ve gider. Yine de insan o kasılma anında dakikaları saymaktan kendini alamıyor, vallahi billahi tecrübeyle sabit.
Eğer bu sertleşmeye kanama eşlik ediyorsa, ağrı belinizden vurup kasıklarınıza doğru bir çember gibi daralıyorsa... İşte orada durmak ve derin bir nefes alıp o telefonu elinize almak gerekiyor. Akademik literatür de der ki, periyodik ve ağrılı kasılmalar erken doğumun habercisi olabilir. Şakaya gelmez. Tedbiri elden bırakmamak, bir uzmana görünmek en doğrusu, içsel huzur her şeyden mühim sonuçta.
Sakinleşmek, bu sürecin en büyük ilacı aslında. Magnezyum eksikliği de bu kasılmaları tetikleyen gizli bir düşmandır, unutmamak gerek. Doktorunuzla konuşup beslenme rutininize bir göz atmak mantıklı bir adım olabilir. Kendinize yüklenmeyin, o karın elbet sertleşecek, elbet gerilecek. İçeride koca bir hayat büyüyor, kolay mı...
Rahim kası, doğası gereği genişleyen ve tepki veren, muazzam bir anatomik yapı. Braxton Hicks denilen o yalancı kasılmalar, stretch yeteneğini test eder uterusun. Yani kas katı kesilen o karın, aslında rahim kaslarının bir nevi antrenman yapmasından ibaret. Korkmalı mıyız? Çoğu zaman hayır, çünkü bu fizyolojik bir adaptasyon süreci. Ama insan yine de o sertliği her hissettiğinde sanki dünya duruyor gibi oluyor abi ya.
Yoruluyor musunuz bu aralar, kendinizi çok mu hırpaladınız? Vücut hemen cevabı yapıştırır, karnı gerim gerim gerer. Ayakta fazla kalmak, susuz kalmak, hatta bazen bebeğin içeride attığı sert bir takla bile o bölgeyi savunmaya alabilir. Bir nevi içsel bir alarm sistemi gibi çalışır sistem. Kendinizi dinleyin, bedeniniz size yavaşlamanızı fısıldıyor olabilir o anlarda. Biraz soluklanmak, ayakları uzatmak...
Bazen de insan ayırt edemiyor; bu sertlik gerçek bir doğum sancısı mı, yoksa sıradan bir gerginlik mi? Gerçek sancı sinsidir, saat gibi tıkır tıkır ritmiktir ve gitgide şiddetini artırır. Oysa bu geçici sertleşmeler düzensizdir, pozisyon değiştirince, bir bardak ılık su içince puf diye sönüverir. Gelip geçici bir bulut gibi, aniden gelir ve gider. Yine de insan o kasılma anında dakikaları saymaktan kendini alamıyor, vallahi billahi tecrübeyle sabit.
Eğer bu sertleşmeye kanama eşlik ediyorsa, ağrı belinizden vurup kasıklarınıza doğru bir çember gibi daralıyorsa... İşte orada durmak ve derin bir nefes alıp o telefonu elinize almak gerekiyor. Akademik literatür de der ki, periyodik ve ağrılı kasılmalar erken doğumun habercisi olabilir. Şakaya gelmez. Tedbiri elden bırakmamak, bir uzmana görünmek en doğrusu, içsel huzur her şeyden mühim sonuçta.
Sakinleşmek, bu sürecin en büyük ilacı aslında. Magnezyum eksikliği de bu kasılmaları tetikleyen gizli bir düşmandır, unutmamak gerek. Doktorunuzla konuşup beslenme rutininize bir göz atmak mantıklı bir adım olabilir. Kendinize yüklenmeyin, o karın elbet sertleşecek, elbet gerilecek. İçeride koca bir hayat büyüyor, kolay mı...
