Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
O mucizevi kıpırtıyı ilk hissettiğin an zaman durur ya hani... İşte tam o günden itibaren beden artık sadece sana ait değildir, iki kalbin aynı ritimde attığı bambaşka bir evrene geçilir.
İnsan bazen durup düşünmeden edemiyor; acaba şu an adım atsam içerideki minik yolcu ne hisseder? Vallahi billahi her şey onun iyi olması için zaten.
Ayaklar yere bastıkça zihin de sakinleşir aslında. Rahmin o ağırlaşan yükü, hafif ritmik adımlarla sanki bir anlığına hafifler, yerini huzurlu bir akışa bırakır.
Aman diyeyim, patika yollara ya da koşu bantlarına hapsolmak değil kastettiğim. Sadece mahallenin sakin bir sokağında, kendi nefesinin sesini dinleyerek atılan o yumuşak adımlar...
Bazen de insan yalnız kalmak ister ya, kulaklığı takıp sadece rüzgârı hissetmek... Öyle uzun uzun, yorulana kadar değil kesinlikle.
Kan dolaşımı hızlandıkça bebeğe giden o oksijen dalgası varya... İşte o an, o küçücük bedenin içinde nasıl bir bayram havası estiğini bir tahmin bilsen.
Bacaklardaki o uyuşukluk, akşamları çöken o dayanılmaz şişkinlik... Yüründükçe açılır kaslar, beden kendini yeniden hatırlar.
Doktorlar istediği kadar bilimsel terimler dökülsün ortaya, işin özü çok basit abi: Hareket eden beden can bulur. Nefes alan anne, bebeğini de yaşatır.
Peki ya o uykusuz geceler? Hani yatakta sağa dönüp sola dönemediğin, içinin daraldığı o karanlık saatler...
Gün içinde atılan birkaç yüz adım bile zihindeki o ağır bulutları dağıtmaya yeter bazen. Yastığa başı koyduğunda o dinginliği hissetmek öyle kıymetli ki.
Pelvis kasları yavaş yavaş esner bu süreçte, doğum yolculuğu için beden kendi kendine sessiz bir hazırlık yapar. Yani aslında her adım, o büyük buluşmaya doğru atılan küçük bir teşekkür gibi...
Bazen sadece durup bir ağacın gölgesinde soluklanmak gerekir...
Fazlası zarar, azı karar derler ya hani. Bedenin sana dur dediği yerde durmayı bilmek, belki de bu yolculuktaki en büyük bilgeliktir.
Vallahi o tatlı yorgunluğun ardından içilen bir bardak ılık suyun tadı hiçbir şeyde yok. Kendine ve içindeki o cana verdiğin en güzel hediye bu şefkatli adımlar...
İnsan bazen durup düşünmeden edemiyor; acaba şu an adım atsam içerideki minik yolcu ne hisseder? Vallahi billahi her şey onun iyi olması için zaten.
Ayaklar yere bastıkça zihin de sakinleşir aslında. Rahmin o ağırlaşan yükü, hafif ritmik adımlarla sanki bir anlığına hafifler, yerini huzurlu bir akışa bırakır.
Aman diyeyim, patika yollara ya da koşu bantlarına hapsolmak değil kastettiğim. Sadece mahallenin sakin bir sokağında, kendi nefesinin sesini dinleyerek atılan o yumuşak adımlar...
Bazen de insan yalnız kalmak ister ya, kulaklığı takıp sadece rüzgârı hissetmek... Öyle uzun uzun, yorulana kadar değil kesinlikle.
Kan dolaşımı hızlandıkça bebeğe giden o oksijen dalgası varya... İşte o an, o küçücük bedenin içinde nasıl bir bayram havası estiğini bir tahmin bilsen.
Bacaklardaki o uyuşukluk, akşamları çöken o dayanılmaz şişkinlik... Yüründükçe açılır kaslar, beden kendini yeniden hatırlar.
Doktorlar istediği kadar bilimsel terimler dökülsün ortaya, işin özü çok basit abi: Hareket eden beden can bulur. Nefes alan anne, bebeğini de yaşatır.
Peki ya o uykusuz geceler? Hani yatakta sağa dönüp sola dönemediğin, içinin daraldığı o karanlık saatler...
Gün içinde atılan birkaç yüz adım bile zihindeki o ağır bulutları dağıtmaya yeter bazen. Yastığa başı koyduğunda o dinginliği hissetmek öyle kıymetli ki.
Pelvis kasları yavaş yavaş esner bu süreçte, doğum yolculuğu için beden kendi kendine sessiz bir hazırlık yapar. Yani aslında her adım, o büyük buluşmaya doğru atılan küçük bir teşekkür gibi...
Bazen sadece durup bir ağacın gölgesinde soluklanmak gerekir...
Fazlası zarar, azı karar derler ya hani. Bedenin sana dur dediği yerde durmayı bilmek, belki de bu yolculuktaki en büyük bilgeliktir.
Vallahi o tatlı yorgunluğun ardından içilen bir bardak ılık suyun tadı hiçbir şeyde yok. Kendine ve içindeki o cana verdiğin en güzel hediye bu şefkatli adımlar...
