Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahın o kör saatinde, sokaklarda henüz sadece çöp kamyonlarının gürültüsü ve simitçilerin sesi varken kendimizi yollara vurmanın arkasında sadece bir spor hevesi aramamak gerek aslında. Ayaklarımız ritmik bir şekilde kaldırım taşlarına çarparken, zihnimizin içinde biriken o devasa çöp dağını da her adımda arkamızda bırakıyoruz sanki. Modern hayatın üzerimize yıktığı o bitmek bilmeyen e-postalar, fatura kaygıları, "Yarın ne yemek yapacağım?" dertleri... Hepsi ilk on dakikadan sonra yavaşça silinip gidiyor. İnsan vücudu denilen bu muazzam makine, sadece durmak ve koltukta pineklemek için tasarlanmış olamaz; vallahi billahi paslanıyoruz oturmaktan. Yürüdükçe kan pompalanıyor, hücreler nefes alıyor, beynin o hiç kullanılmayan dehlizlerindeki tozlar havalanıyor adeta.
Yollarda ömrünü tüketen, metrobüs kuyruklarında ruhunu bırakan biz metropol insanları için her gün düzenli olarak o adımları atmak bir lüks değil, resmen bir hayatta kalma mekanizması. Kalbimizin o tık tık atan ritmini dinlemek, akciğerlerimizin oksijenle dolup taştığını hissetmek bize unuttuğumuz o en temel gerçeği, yani sadece "yaşıyor olduğumuzu" hatırlatıyor yeniden. Hani bazen göğsünüzün ortasına bir öküz oturur ya, nefes alamazsınız, işte tam o anlarda spor ayakkabıları bağlayıp dışarı fırlamak gerekiyor. Tansiyon dengeleniyor, damarlar esniyor, vücut kendi kendini tamir etmeye başlıyor o tempolu salınımda. Kendimize yaptığımız en büyük kötülük, o dört duvar arasına sıkışıp kalmak galiba...
Peki, işin o kimyasal, biyolojik boyutuna ne demeli; hani şu her adımda beynimizde salgılanan mutluluk hormonları meselesi? Doktorlar bangır bangır bağırıyor, bilimsel makaleler sayfalarca anlatıyor ama biz yine de mucizeyi hep o pahalı vitamin haplarında, egzotik bitki çaylarında arıyoruz. Oysa çare hemen kapının önünde, sokakta, parktaki o toprak kokusunda gizli. Yürüdükçe serotonin seviyesi tavan yapıyor, endorfin devreye giriyor ve o kronik mutsuzluk bulutu yavaşça dağılıyor üzerimizden. Stres hormonu dediğimiz o lanet kortizolün seviyesi her kilometrede biraz daha aşağı çekiliyor. İlaçsız, yan etkisiz, tamamen bedava bir terapi yöntemi bu aslında; ama insanoğlu illa zor olanı sevecek ya...
Kaslarımızın yavaş yavaş şekil alması, eklemlerin o eski gıcırtılı halinden kurtulup yağ gibi kayması da cabası bu işin. Hani yaşlanmaktan korkuyoruz, dizlerimiz ağrımasın, belimiz bükülmesin istiyoruz ya, işte bunun tek formülü o bacakları çalıştırmaktan geçiyor. Kemik yoğunluğumuz artıyor yürüdükçe, kaslar kemiklere daha sıkı tutunuyor ve bizi gelecekteki o olası sakatlıklardan koruyan muazzam bir zırh örülüyor etrafımıza. Kilo kontrolü falan işin sadece vitrin kısmı, asıl mesele içeride dönen o büyük yenilenme hareketi. Metabolizma öyle bir hızlanıyor ki, hani o yediğimiz suçluluk psikolojisi yaratan kaçamaklar bile eriyip gidiyor o temponun içinde.
Geceleri yatağa yattığında o tavanla bakışma seanslarını bitirmek isteyen kim varsa, reçetesi belli aslında. Bütün gün bilgisayar başında kafayı patlatıp vücudu hiç yormadığımız için o uyku bir türlü gelmek bilmiyor, gözler faltaşı gibi açılıyor karanlıkta. Oysa akşamüstü yapılan o bir saatlik yürüyüş, vücuda tatlı bir yorgunluk verirken zihni öyle bir sakinleştiriyor ki... Yastığa başı koyar koymaz o derin, deliksiz, hani o çocukluğumuzdaki gibi masum uykulara dalıveriyoruz birden. Kaliteli uyku demek, ertesi güne bomba gibi başlamak, hayata daha pozitif bakabilmek demek bir bakıma.
Birlikte yürüdüğümüz o insanlarla kurduğumuz bağlar, yolda karşılaştığımız o hiç tanımadığımız sokak kedileriyle selamlaşmalar bile ruhumuzu besleyen bambaşka birer unsur. İletişim çağında yaşayıp aslında birbirimizden ne kadar koptuğumuzun resmi değil midir şu kulaklıkları takıp dünyadan soyutlanmalarımız? Ama yürürken öyle değil; çevrenin farkına varıyorsun, mevsimlerin geçişini ağaçların yapraklarından okuyorsun, hayatın o canlı ritmine ortak oluyorsun. Toplumsal bir varlık olduğumuzu, doğanın bir parçası olduğumuzu yeniden keşfediyoruz o adımlarla. Bize iyi gelen şey sadece hareket etmek değil, o hareketin getirdiği o muazzam bütünleşme hissi galiba...
Yollarda ömrünü tüketen, metrobüs kuyruklarında ruhunu bırakan biz metropol insanları için her gün düzenli olarak o adımları atmak bir lüks değil, resmen bir hayatta kalma mekanizması. Kalbimizin o tık tık atan ritmini dinlemek, akciğerlerimizin oksijenle dolup taştığını hissetmek bize unuttuğumuz o en temel gerçeği, yani sadece "yaşıyor olduğumuzu" hatırlatıyor yeniden. Hani bazen göğsünüzün ortasına bir öküz oturur ya, nefes alamazsınız, işte tam o anlarda spor ayakkabıları bağlayıp dışarı fırlamak gerekiyor. Tansiyon dengeleniyor, damarlar esniyor, vücut kendi kendini tamir etmeye başlıyor o tempolu salınımda. Kendimize yaptığımız en büyük kötülük, o dört duvar arasına sıkışıp kalmak galiba...
Peki, işin o kimyasal, biyolojik boyutuna ne demeli; hani şu her adımda beynimizde salgılanan mutluluk hormonları meselesi? Doktorlar bangır bangır bağırıyor, bilimsel makaleler sayfalarca anlatıyor ama biz yine de mucizeyi hep o pahalı vitamin haplarında, egzotik bitki çaylarında arıyoruz. Oysa çare hemen kapının önünde, sokakta, parktaki o toprak kokusunda gizli. Yürüdükçe serotonin seviyesi tavan yapıyor, endorfin devreye giriyor ve o kronik mutsuzluk bulutu yavaşça dağılıyor üzerimizden. Stres hormonu dediğimiz o lanet kortizolün seviyesi her kilometrede biraz daha aşağı çekiliyor. İlaçsız, yan etkisiz, tamamen bedava bir terapi yöntemi bu aslında; ama insanoğlu illa zor olanı sevecek ya...
Kaslarımızın yavaş yavaş şekil alması, eklemlerin o eski gıcırtılı halinden kurtulup yağ gibi kayması da cabası bu işin. Hani yaşlanmaktan korkuyoruz, dizlerimiz ağrımasın, belimiz bükülmesin istiyoruz ya, işte bunun tek formülü o bacakları çalıştırmaktan geçiyor. Kemik yoğunluğumuz artıyor yürüdükçe, kaslar kemiklere daha sıkı tutunuyor ve bizi gelecekteki o olası sakatlıklardan koruyan muazzam bir zırh örülüyor etrafımıza. Kilo kontrolü falan işin sadece vitrin kısmı, asıl mesele içeride dönen o büyük yenilenme hareketi. Metabolizma öyle bir hızlanıyor ki, hani o yediğimiz suçluluk psikolojisi yaratan kaçamaklar bile eriyip gidiyor o temponun içinde.
Geceleri yatağa yattığında o tavanla bakışma seanslarını bitirmek isteyen kim varsa, reçetesi belli aslında. Bütün gün bilgisayar başında kafayı patlatıp vücudu hiç yormadığımız için o uyku bir türlü gelmek bilmiyor, gözler faltaşı gibi açılıyor karanlıkta. Oysa akşamüstü yapılan o bir saatlik yürüyüş, vücuda tatlı bir yorgunluk verirken zihni öyle bir sakinleştiriyor ki... Yastığa başı koyar koymaz o derin, deliksiz, hani o çocukluğumuzdaki gibi masum uykulara dalıveriyoruz birden. Kaliteli uyku demek, ertesi güne bomba gibi başlamak, hayata daha pozitif bakabilmek demek bir bakıma.
Birlikte yürüdüğümüz o insanlarla kurduğumuz bağlar, yolda karşılaştığımız o hiç tanımadığımız sokak kedileriyle selamlaşmalar bile ruhumuzu besleyen bambaşka birer unsur. İletişim çağında yaşayıp aslında birbirimizden ne kadar koptuğumuzun resmi değil midir şu kulaklıkları takıp dünyadan soyutlanmalarımız? Ama yürürken öyle değil; çevrenin farkına varıyorsun, mevsimlerin geçişini ağaçların yapraklarından okuyorsun, hayatın o canlı ritmine ortak oluyorsun. Toplumsal bir varlık olduğumuzu, doğanın bir parçası olduğumuzu yeniden keşfediyoruz o adımlarla. Bize iyi gelen şey sadece hareket etmek değil, o hareketin getirdiği o muazzam bütünleşme hissi galiba...
