Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Mutfakta o kapağı açtığımız an burnumuza çalınan o ekşimsi, keskin koku var ya... İşte o koku aslında yaşayan bir mucizenin, zamana meydan okuyan bir lezzetin habercisi. Turşunun suyunu yudumlarken ya da ev yapımı bir yoğurttan bir kaşık alırken içimize dolan o ferahlık tesadüf değil abi, bünyenin yıllardır aradığı o öz şifa. Dedelerimizin, ninelerimizin toprağa, çömleklere emanet ettiği o sabır işi lezzetler meğer içimizdeki o gizli dünyayı baştan aşağıya ihya ediyormuş.
İçimizde bizden ayrı ama bizimle yaşayan koca bir ekosistem taşıyoruz vallahi. Bağırsak dediğimiz o karmaşık labirent, ne yersek ona dönüşen, neyle beslersek öyle tepki veren devasa bir mikroorganizma şehri. Fermente gıdalar bu şehre adım attığında ortalık bir anda şenleniyor; faydalı bakteriler bayram ediyor, dengeler yeniden kuruluyor. Hani bazen sebepsiz bir ağırlık çöker ya insanın üstüne, sebebi işte o iç dengenin şaşması...
Kombucha bardağında süzülen o baloncukları izlerken insan düşünmeden edemiyor; zamanın ve sabrın dönüştüremediği ne var ki şu hayatta? Birkaç gün önce sıradan bir sebze olan şey, kavanozun içinde bekledikçe bambaşka bir kuvvete, adeta bir canlılık deposuna dönüşüyor. Mikroplarla savaşalım derken her şeyi sterilize ettiğimiz şu modern çağda, dost bakterilere kucak açmayı ne çok unutmuşuz. Bırakın biraz ekşisin, bırakın köpürsün o gıdalar; çünkü o köpüklerde hayatın kendi ritmi gizli.
Mesele sadece hazmı kolaylaştırmak, mideyi rahatlatmak da değil ki. Bağışıklık dediğimiz o sağlam kale, surlarını tam da bu fermantasyon mucizesiyle baştan inşa ediyor. Sonbahar kapıyı çaldığında, etrafta herkes hapşırıp aksırırken ayakta kalabilmenin sırrı belki de o tezgâhta unuttuğumuz tarhana çorbasında saklı. Hücrelerimizi içeriden besleyen, bükülen dizlerimize fer olan bir güçten bahsediyoruz burada.
Zihnin berraklığıyla tabağımızdaki lezzetin ne alakası olabilir dersiniz? Şaşırtıcı ama doğrudan bir bağ var aralarında; ikinci beynimiz dedikleri o derin bölge mutluysa, kafa da pırıl pırıl oluyor. Kendinizi yorgun, isteksiz ya da sisli bir zihnin içinde kaybolmuş hissettiğinizde hemen bir kâse ev turşusuna sarılın. Bağırsaklardaki o şenlik havası bir anda beyne kadar ulaşıyor, insana sebepsiz bir yaşama sevinci veriyor...
Sofrada hazır satılan, rafta aylarca bozulmadan duran o gıdalardan uzaklaşıp biraz geleneksel yöntemlere dönmek gerek. Kendi sirkesini kuran bir insanın o kavanoza gösterdiği özen, aslında kendi bedenine duyduğu saygının en zarif tezahürü. Maya dedikleri şey sadece hamuru kabartmıyor; hayatımızı, sağlığımızı, ruhumuzu da yeniden ayağa kaldırıyor. Biraz kefire, biraz kimçiye yer açın hayatınızda; vücudunuzun size nasıl teşekkür ettiğine gözlerinizle şahit olun.
İçimizde bizden ayrı ama bizimle yaşayan koca bir ekosistem taşıyoruz vallahi. Bağırsak dediğimiz o karmaşık labirent, ne yersek ona dönüşen, neyle beslersek öyle tepki veren devasa bir mikroorganizma şehri. Fermente gıdalar bu şehre adım attığında ortalık bir anda şenleniyor; faydalı bakteriler bayram ediyor, dengeler yeniden kuruluyor. Hani bazen sebepsiz bir ağırlık çöker ya insanın üstüne, sebebi işte o iç dengenin şaşması...
Kombucha bardağında süzülen o baloncukları izlerken insan düşünmeden edemiyor; zamanın ve sabrın dönüştüremediği ne var ki şu hayatta? Birkaç gün önce sıradan bir sebze olan şey, kavanozun içinde bekledikçe bambaşka bir kuvvete, adeta bir canlılık deposuna dönüşüyor. Mikroplarla savaşalım derken her şeyi sterilize ettiğimiz şu modern çağda, dost bakterilere kucak açmayı ne çok unutmuşuz. Bırakın biraz ekşisin, bırakın köpürsün o gıdalar; çünkü o köpüklerde hayatın kendi ritmi gizli.
Mesele sadece hazmı kolaylaştırmak, mideyi rahatlatmak da değil ki. Bağışıklık dediğimiz o sağlam kale, surlarını tam da bu fermantasyon mucizesiyle baştan inşa ediyor. Sonbahar kapıyı çaldığında, etrafta herkes hapşırıp aksırırken ayakta kalabilmenin sırrı belki de o tezgâhta unuttuğumuz tarhana çorbasında saklı. Hücrelerimizi içeriden besleyen, bükülen dizlerimize fer olan bir güçten bahsediyoruz burada.
Zihnin berraklığıyla tabağımızdaki lezzetin ne alakası olabilir dersiniz? Şaşırtıcı ama doğrudan bir bağ var aralarında; ikinci beynimiz dedikleri o derin bölge mutluysa, kafa da pırıl pırıl oluyor. Kendinizi yorgun, isteksiz ya da sisli bir zihnin içinde kaybolmuş hissettiğinizde hemen bir kâse ev turşusuna sarılın. Bağırsaklardaki o şenlik havası bir anda beyne kadar ulaşıyor, insana sebepsiz bir yaşama sevinci veriyor...
Sofrada hazır satılan, rafta aylarca bozulmadan duran o gıdalardan uzaklaşıp biraz geleneksel yöntemlere dönmek gerek. Kendi sirkesini kuran bir insanın o kavanoza gösterdiği özen, aslında kendi bedenine duyduğu saygının en zarif tezahürü. Maya dedikleri şey sadece hamuru kabartmıyor; hayatımızı, sağlığımızı, ruhumuzu da yeniden ayağa kaldırıyor. Biraz kefire, biraz kimçiye yer açın hayatınızda; vücudunuzun size nasıl teşekkür ettiğine gözlerinizle şahit olun.
