Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Gecenin üçünde o alından yayılan o fırın sıcağını hissettiğiniz an, içinizdeki o profesör çoktan istifa etmiştir; yerine sadece panikleyen bir anne ya da baba kalır. Ateş dediğimiz şey aslında vücudun "Hey, içeride bir savaş var ve ben şu an kazanıyorum!" deme şeklidir, yani düşman değil, bizzat bizim ordunun ta kendisidir. Mikroplar sıcağı hiç sevmez, bizim bağışıklık sistemi de bunu çok iyi bildiği için termostatı hemen yukarı çeker. Ama gelin görün ki, o termometredeki sayılar yukarı doğru tırmanırken bunu gel de bizim korkmuş yüreğimize anlat...
Çocukların o küçücük bedenleri adeta birer virüs mıknatısıdır ve o yüksek ateşin arkasından yüzde doksan ihtimalle basit bir üst solunum yolu enfeksiyonu çıkar. Grip, nezle, beta virüsü derken liste uzar gider; zaten kreş dönemi demek, kesintisiz bir salgın simülasyonunun içinde yaşamak demektir vallahi. Vücut o yabancı yazılıma karşı kendi savunma duvarını örerken ısının yükselmesi, aslında işlerin yolunda gittiğinin en somut kanıtıdır. Hani derler ya, yangın çıkmadan duman tütmez diye, işte tam olarak öyle bir durumla karşı karşıyayız.
Hafifçe ılık bir duş aldırmak ya da eklemlere ıslak bez koymak gibi eski usul yöntemleri hemen küçümsemeyin, bazen en modern ilaçtan daha hızlı rahatlatır çocuğu. Tabii burada ince bir çizgi var; kesinlikle buz gibi suyun altına sokmuyoruz ufaklığı, yoksa vücut daha çok üşüyüp ısıyı iyice artırmaya çalışır ki bu tam bir felaket senaryosu olur. Ortamı serin tutmak, üzerindeki kat kat kıyafetleri soyup onu biraz rahat bırakmak ilk yardımın altın kuralıdır. Ha bir de, bol bol sıvı takviyesi... Çünkü o yüksek sıcaklıkta vücut adeta bir çöl gibi kurur, suyu adeta çeker içine.
Diş çıkarma dönemi de ayrı bir derttir, her annenin babanın korkulu rüyasıdır ama inanın o süreç ateş ölçeri kolay kolay otuz sekiz buçuğun üzerine çıkarmaz. Eğer elinizdeki cihaz otuz dokuzları, kırkları gösteriyorsa orada dişten çok daha başka, belki de gizliden gizliye ilerleyen bir kulak enfeksiyonu ya da idrar yolu iltihabı baş göstermiştir. Yani her şeyi de o zavallı minicik dişlere yüklememek lazım, bazen vücut başka bir yerdeki yangını haber vermeye çalışıyordur...
Ateş düşürücü şuruplara sarılmadan önce saate ve çocuğun genel durumuna bakmak, yapacağınız en mantıklı hareket olacaktır. İlacı verdikten hemen yarım saat sonra ateşin bıçak gibi kesilmesini beklemek büyük hata, zira o kimyasalların kana karışıp etki etmesi en az bir saati bulur. Bir de kulaktan dolma bilgilerle, "Komşunun çocuğu şu ilacı içmiş" diyerek doz aşımı yapmak çocukların o taptaze karaciğerine resmen ihanet etmektir. Sakin kalacağız abi, başka çaremiz yok, panik sadece hata yaptırır.
Eğer çocuk ateşliyken bile sizinle göz teması kuruyor, su içiyor ve arada da olsa iki oyuncak fırlatacak enerjiyi buluyorsa derin bir nefes alabilirsiniz. Ama ne zaman ki o gözler boş bakmaya başlar, çocuk tamamen pelte gibi yığılır ve ne yapsanız uyanmak istemez... İşte o an, hiç vakit kaybetmeden en yakın acil servisin yolunu tutma vaktidir. Bizim görevimiz burada dedektiflik yapmak değil, sadece doğru zamanda doğru uzmanı işin içine dahil etmektir.
Çocukların o küçücük bedenleri adeta birer virüs mıknatısıdır ve o yüksek ateşin arkasından yüzde doksan ihtimalle basit bir üst solunum yolu enfeksiyonu çıkar. Grip, nezle, beta virüsü derken liste uzar gider; zaten kreş dönemi demek, kesintisiz bir salgın simülasyonunun içinde yaşamak demektir vallahi. Vücut o yabancı yazılıma karşı kendi savunma duvarını örerken ısının yükselmesi, aslında işlerin yolunda gittiğinin en somut kanıtıdır. Hani derler ya, yangın çıkmadan duman tütmez diye, işte tam olarak öyle bir durumla karşı karşıyayız.
Hafifçe ılık bir duş aldırmak ya da eklemlere ıslak bez koymak gibi eski usul yöntemleri hemen küçümsemeyin, bazen en modern ilaçtan daha hızlı rahatlatır çocuğu. Tabii burada ince bir çizgi var; kesinlikle buz gibi suyun altına sokmuyoruz ufaklığı, yoksa vücut daha çok üşüyüp ısıyı iyice artırmaya çalışır ki bu tam bir felaket senaryosu olur. Ortamı serin tutmak, üzerindeki kat kat kıyafetleri soyup onu biraz rahat bırakmak ilk yardımın altın kuralıdır. Ha bir de, bol bol sıvı takviyesi... Çünkü o yüksek sıcaklıkta vücut adeta bir çöl gibi kurur, suyu adeta çeker içine.
Diş çıkarma dönemi de ayrı bir derttir, her annenin babanın korkulu rüyasıdır ama inanın o süreç ateş ölçeri kolay kolay otuz sekiz buçuğun üzerine çıkarmaz. Eğer elinizdeki cihaz otuz dokuzları, kırkları gösteriyorsa orada dişten çok daha başka, belki de gizliden gizliye ilerleyen bir kulak enfeksiyonu ya da idrar yolu iltihabı baş göstermiştir. Yani her şeyi de o zavallı minicik dişlere yüklememek lazım, bazen vücut başka bir yerdeki yangını haber vermeye çalışıyordur...
Ateş düşürücü şuruplara sarılmadan önce saate ve çocuğun genel durumuna bakmak, yapacağınız en mantıklı hareket olacaktır. İlacı verdikten hemen yarım saat sonra ateşin bıçak gibi kesilmesini beklemek büyük hata, zira o kimyasalların kana karışıp etki etmesi en az bir saati bulur. Bir de kulaktan dolma bilgilerle, "Komşunun çocuğu şu ilacı içmiş" diyerek doz aşımı yapmak çocukların o taptaze karaciğerine resmen ihanet etmektir. Sakin kalacağız abi, başka çaremiz yok, panik sadece hata yaptırır.
Eğer çocuk ateşliyken bile sizinle göz teması kuruyor, su içiyor ve arada da olsa iki oyuncak fırlatacak enerjiyi buluyorsa derin bir nefes alabilirsiniz. Ama ne zaman ki o gözler boş bakmaya başlar, çocuk tamamen pelte gibi yığılır ve ne yapsanız uyanmak istemez... İşte o an, hiç vakit kaybetmeden en yakın acil servisin yolunu tutma vaktidir. Bizim görevimiz burada dedektiflik yapmak değil, sadece doğru zamanda doğru uzmanı işin içine dahil etmektir.
