Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Çocuklarda öfke kontrolü nasıl sağlanır?
Ortada hiçbir şey yokken yere kapaklanıp tepinen o minik bedenleri izlerken insanın içinden ne geçiyor biliyor musun... Vallahi billahi bazen insan kendini camdan aşağı atmak istiyor, yalan yok.
Kimi anne babalar çocuklarının bu halini görünce sanki dünya başlarına yıkılmış gibi panikliyorlar. Oysa alt tarafı bir öfke patlaması, yani ne var bunda büyütülecek abicim, geçecek gidecek işte.
Hani bazen çocuk bas bas bağırır da sen öylece kalakalırsın ya... İşte o anlarda ona akıl vermeye kalkmak sadece ateşe körükle gitmektir, başka hiçbir işe yaramaz.
Susacaksın. Sadece duracak ve bekleyeceksin. Zaten çocuk da kendi kendine nefessiz kalıp susacak birazdan, ne diye üstüne gidersin ki anlamıyorum ki.
Aslında bakarsan o öfkenin arkasında yatan başka şeyler var hep, kimse bunu görmek istemiyor nedense. Çocuk dediğin şey, duygusunu dil ile anlatamadığı için öyle bağırıp çağırarak gösteriyor derdini, hepsi bu.
Bizim zamanımızda böyle miydi diyenler çıkacaktır şimdi aradan. Tabii ki değildi, eskiden eline iki tane vurup sustururlardı çocuğu, ne büyük marifetmiş gibi.
Şimdi devir değişti tabii. Çocukla inatlaşma devri bitti, artık anlamaya çalışmak moda ama onu da beceremiyor kimse doğru dürüst.
Çocuğun elinden telefonunu alırsan tabii ki kıyameti koparır. Sonra da kalkıp bu çocuk neden bu kadar agresif diye dert yanıyorsun, Allah aşkına biraz mantık.
Bazen öyle anlar olur ki, çocuk duvara tırmanmak ister ve sen ne yapacağını bilemezsin. Öylece bakar kalırsın işte.
Öfke dediğin şey bulaşıcı bir hastalıktır adeta. Sen bağırdıkça o daha çok bağırır, bu işin matematiği bu kadar net işte.
Biraz kendi içine bakmak lazım önce. Sen evde sürekli havada uçuşan kavgaların ortasındaysan, o çocuktan melek gibi durmasını bekleyemezsin abi, kusura bakma ama durum bu.
Sakinleşmeyi önce büyüklerin öğrenmesi şart. Yoksa çocuklara öfke kontrolü dersi vermek sadece boş bir hayalden ibaret kalır, fazlası değil.
Ortada hiçbir şey yokken yere kapaklanıp tepinen o minik bedenleri izlerken insanın içinden ne geçiyor biliyor musun... Vallahi billahi bazen insan kendini camdan aşağı atmak istiyor, yalan yok.
Kimi anne babalar çocuklarının bu halini görünce sanki dünya başlarına yıkılmış gibi panikliyorlar. Oysa alt tarafı bir öfke patlaması, yani ne var bunda büyütülecek abicim, geçecek gidecek işte.
Hani bazen çocuk bas bas bağırır da sen öylece kalakalırsın ya... İşte o anlarda ona akıl vermeye kalkmak sadece ateşe körükle gitmektir, başka hiçbir işe yaramaz.
Susacaksın. Sadece duracak ve bekleyeceksin. Zaten çocuk da kendi kendine nefessiz kalıp susacak birazdan, ne diye üstüne gidersin ki anlamıyorum ki.
Aslında bakarsan o öfkenin arkasında yatan başka şeyler var hep, kimse bunu görmek istemiyor nedense. Çocuk dediğin şey, duygusunu dil ile anlatamadığı için öyle bağırıp çağırarak gösteriyor derdini, hepsi bu.
Bizim zamanımızda böyle miydi diyenler çıkacaktır şimdi aradan. Tabii ki değildi, eskiden eline iki tane vurup sustururlardı çocuğu, ne büyük marifetmiş gibi.
Şimdi devir değişti tabii. Çocukla inatlaşma devri bitti, artık anlamaya çalışmak moda ama onu da beceremiyor kimse doğru dürüst.
Çocuğun elinden telefonunu alırsan tabii ki kıyameti koparır. Sonra da kalkıp bu çocuk neden bu kadar agresif diye dert yanıyorsun, Allah aşkına biraz mantık.
Bazen öyle anlar olur ki, çocuk duvara tırmanmak ister ve sen ne yapacağını bilemezsin. Öylece bakar kalırsın işte.
Öfke dediğin şey bulaşıcı bir hastalıktır adeta. Sen bağırdıkça o daha çok bağırır, bu işin matematiği bu kadar net işte.
Biraz kendi içine bakmak lazım önce. Sen evde sürekli havada uçuşan kavgaların ortasındaysan, o çocuktan melek gibi durmasını bekleyemezsin abi, kusura bakma ama durum bu.
Sakinleşmeyi önce büyüklerin öğrenmesi şart. Yoksa çocuklara öfke kontrolü dersi vermek sadece boş bir hayalden ibaret kalır, fazlası değil.
