Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Sabah uyanır uyanmaz karnına saplanan o esrarengiz sancıdan kimseye bahsedemez çocuk. Nedenini kendisi de bilmez ya, içindeki sıkıntı büyür de büyür. Okul yolu gözüktüğünde bacaklarına nedensiz bir ağırlık çöker, adım atmak işkenceye döner. Valahi billahi bu işin şakası yok, çocukluk dediğimiz yer o kadar da masum ve kaygısız değil maalesef.
Geceleri odasının karanlığında tavanı izlerken kurduğu felaket senaryoları insanı ürkütür. Bazen uykudan uyanıp annesinin nefesini kontrol eder, ya sabaha çıkamazlarsa? Aynı endişeyi kelimeleri değiştirip durmaksızın tekrar eder durur. Zihni durmaksızın çalışan küçük bir değirmen gibi öğütür durur her şeyi, yazık değil mi o zihne?
Sınıfın ortasında parmak kaldırmak istemez çünkü ya yanlış bir şey söylerse herkes gülerse ona. Kalbi kuş gibi çarpar göğüs kafesinde, elleri terler titrer defterin üzerinde. Abi ya bu çocuklar neyin kavgasını veriyor kendi içlerinde böyle? Basit bir ödev bile dağ gibi büyür önlerinde, altından kalkamayacaklarmış gibi hissederler.
İştahı kesilir birden, en sevdiği yemek bile zehir olur sanki boğazında kalır. Sürekli bir huzursuzluk hali, durduğu yerde duramama ya da tam tersi içine kapanıp taş gibi kesilme. Gözlerindeki o sönmüş ışığı fark edemezseniz eğer, yazık olur o güzelim yıllara.
Ne yapmak lazım peki böyle anlarda, üstüne gitmeyin sakın ha korkutmayın daha çok. Dinleyin sadece, belki kelimeler yetmez ama sarılmak iyi gelir yaralı taraflarına. Bazen sadece yanında durmak, "buradayım korkma" demek yeter de artar bile o minik kalplere.
Geceleri odasının karanlığında tavanı izlerken kurduğu felaket senaryoları insanı ürkütür. Bazen uykudan uyanıp annesinin nefesini kontrol eder, ya sabaha çıkamazlarsa? Aynı endişeyi kelimeleri değiştirip durmaksızın tekrar eder durur. Zihni durmaksızın çalışan küçük bir değirmen gibi öğütür durur her şeyi, yazık değil mi o zihne?
Sınıfın ortasında parmak kaldırmak istemez çünkü ya yanlış bir şey söylerse herkes gülerse ona. Kalbi kuş gibi çarpar göğüs kafesinde, elleri terler titrer defterin üzerinde. Abi ya bu çocuklar neyin kavgasını veriyor kendi içlerinde böyle? Basit bir ödev bile dağ gibi büyür önlerinde, altından kalkamayacaklarmış gibi hissederler.
İştahı kesilir birden, en sevdiği yemek bile zehir olur sanki boğazında kalır. Sürekli bir huzursuzluk hali, durduğu yerde duramama ya da tam tersi içine kapanıp taş gibi kesilme. Gözlerindeki o sönmüş ışığı fark edemezseniz eğer, yazık olur o güzelim yıllara.
Ne yapmak lazım peki böyle anlarda, üstüne gitmeyin sakın ha korkutmayın daha çok. Dinleyin sadece, belki kelimeler yetmez ama sarılmak iyi gelir yaralı taraflarına. Bazen sadece yanında durmak, "buradayım korkma" demek yeter de artar bile o minik kalplere.
