Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Evde o koştur koştur koşturan, sabahın köründe dikilip "anne kalk oyun oynayalım" diyen o ufaklık var ya... İşte o çocuk son zamanlarda birden bire soldu, battaniye altından çıkmıyor, valla billahi insan endişeden deliriyor, ne oluyor bu çocuğa böyle?
Aslında her şey çok masum başlar genelde, okuldan eve gelir gelmez kendini kanepeye atar, "yorgunum" der, e yoruldu tabii diyorsun geçiyorsun ama o yorgunluk gitmiyor bir türlü, çocukta can kalmadı can...
Yüzüne bir bakıyorsun kireç gibi beyaz, dudaklarında o eski pembe renkten eser yok, kansızlık dediğin illeti maalesef böyle sinsice çörekleniveriyor minicik bedenlere, fark edemiyorsun bile başlarda.
Ne yese beğenmezsin, yemek seçmeler tavan yaptı son günlerde, kaşığa küstü resmen çocuk, demir depoları boşalınca canı hiçbir şey istemiyor ki garibimin, öylece bakıyor tabağa.
Geceleri uykusu da zıvanadan çıktı zaten, sabah uyanmak bilmez, gece desen döner durur yatakta, bacaklarında huzursuzluk mu var, yoksa başka bir şey mi... Vallahi uyku da haram oldu eve.
Bir de dikkat dağınıklığı başladı ki evlere şenlik, öğretmeni "hiç derste değil aklı" diyor, halbuki bizimki eskiden pür dikkat dinlerdi, demir eksikliği beynin o çalışma motorunu durduruyor resmen, ne odaklanma kalıyor ne hafıza.
Tırnaklarına hiç dikkat ettin mi peki, kaşık gibi içe doğru kıvrılmaya başladı sanki, hatta çabucak kırılıyorlar, saçlar desen dökülüyor yastıkta kalıyor tutam tutam, işte bunlar hep o kansızlığın acı yüzü...
Doktora götürünce kan tahlilinde o düşük değerleri görünce insan bi tuhaf oluyor tabii, "nasıl fark edemedim" diye vicdan azabı çekiyor, ama neyse ki çaresi var, bolca pekmez, ıspanak, kırmızı et...
Kısacası bu kansızlık meselesini şansa bırakmamak lazım abicim, çocuk solgunsa, sürekli yoruluyorsa hemen bir hemogram baktırmak şart, yoksa iş işten geçer, mazallah kalbine bile yük biner çocuğun...
Aslında her şey çok masum başlar genelde, okuldan eve gelir gelmez kendini kanepeye atar, "yorgunum" der, e yoruldu tabii diyorsun geçiyorsun ama o yorgunluk gitmiyor bir türlü, çocukta can kalmadı can...
Yüzüne bir bakıyorsun kireç gibi beyaz, dudaklarında o eski pembe renkten eser yok, kansızlık dediğin illeti maalesef böyle sinsice çörekleniveriyor minicik bedenlere, fark edemiyorsun bile başlarda.
Ne yese beğenmezsin, yemek seçmeler tavan yaptı son günlerde, kaşığa küstü resmen çocuk, demir depoları boşalınca canı hiçbir şey istemiyor ki garibimin, öylece bakıyor tabağa.
Geceleri uykusu da zıvanadan çıktı zaten, sabah uyanmak bilmez, gece desen döner durur yatakta, bacaklarında huzursuzluk mu var, yoksa başka bir şey mi... Vallahi uyku da haram oldu eve.
Bir de dikkat dağınıklığı başladı ki evlere şenlik, öğretmeni "hiç derste değil aklı" diyor, halbuki bizimki eskiden pür dikkat dinlerdi, demir eksikliği beynin o çalışma motorunu durduruyor resmen, ne odaklanma kalıyor ne hafıza.
Tırnaklarına hiç dikkat ettin mi peki, kaşık gibi içe doğru kıvrılmaya başladı sanki, hatta çabucak kırılıyorlar, saçlar desen dökülüyor yastıkta kalıyor tutam tutam, işte bunlar hep o kansızlığın acı yüzü...
Doktora götürünce kan tahlilinde o düşük değerleri görünce insan bi tuhaf oluyor tabii, "nasıl fark edemedim" diye vicdan azabı çekiyor, ama neyse ki çaresi var, bolca pekmez, ıspanak, kırmızı et...
Kısacası bu kansızlık meselesini şansa bırakmamak lazım abicim, çocuk solgunsa, sürekli yoruluyorsa hemen bir hemogram baktırmak şart, yoksa iş işten geçer, mazallah kalbine bile yük biner çocuğun...
