Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Odanın kapısı kapandığı an kopan o kıyamet... Ayrılık kaygısı dediğimiz şey, aslında çocuğun o minik dünyasında tamamen bir hayatta kalma mekanizması, yani tamamen nörobiyolojik bir refleks.
Gelişim psikolojisindeki karşılığı separation anxiety olarak geçer, hani şu çocuğun birincil bakımverenden uzaklaştığı an yaşadığı o yoğun nesne kaybı korkusu... Anneler babalar genelde bunu "bana çok düşkün" diye geçiştirir ama işin aslı öyle değil vallahi.
Simbiyotik bağın yavaş yavaş çözülmesi gereken o kritik dönemlerde, çocuk aniden o tanıdık güvenli limanın yok olacağını düşünür. Bir nevi varoluşsal bir tehdit algısı bu abi ya, şakası yok.
Bakıyorsun çocuk kreş kapısında feryat figan ağlıyor, sanki onu bir daha hiç almayacaklar gibi... Çözüm ne peki? Rutin oluşturmak, her gün aynı saatte, hiç sektirmeden kapıda belirmek...
İşe giderken gizlice evden kaçmak mı? En büyük hata, net! Çocuk uyurken ya da arkasını dönmüşken tüymek, o kırılgan güven duygusunu tamamen dinamitlemekten başka bir işe yaramaz.
Gözünün içine bakarak, dürüstçe "Ben şimdi gidiyorum ama akşam şu saatte yine burada olacağım" demek zorundasınız. Vedaları uzun tutup dramatikleştirmemek de işin sırrı tabii...
Bazen de ebeveynin kendi içsel anksiyetesi çocuğa sirayet eder, bunu hiç düşündünüz mü? Anne o ayrılıktan ne kadar korkuyorsa, çocuk o kaygıyı bir ayna gibi aynen yansıtır.
Kaygının somatik belirtilerine de dikkat etmek lazım; durup dururken başlayan o mide bulantıları, sabah uyanınca gelen karın ağrıları... Vücut aslında sinyal veriyor oradan...
Kreşe başlama dönemi, bakıcı değişiklikleri veya yeni bir kardeşin gelişi... Hepsi bu akut tablonun aniden alevlenmesini tetikleyen birer katalizör aslında.
Zamanla geçer deyip kulak arkası etmemeli, eğer bu durum altı aydan uzun sürüyorsa ve günlük hayatı felç ediyorsa bir uzmana gitmekte fayda var.
Kademeli uzaklaşma taktiği her zaman iş yapar; önce yan odada beş dakika, sonra bakkala kadar on dakika... Güven duygusu öyle pat diye oluşmuyor sonuçta, sabır şart...
Gelişim psikolojisindeki karşılığı separation anxiety olarak geçer, hani şu çocuğun birincil bakımverenden uzaklaştığı an yaşadığı o yoğun nesne kaybı korkusu... Anneler babalar genelde bunu "bana çok düşkün" diye geçiştirir ama işin aslı öyle değil vallahi.
Simbiyotik bağın yavaş yavaş çözülmesi gereken o kritik dönemlerde, çocuk aniden o tanıdık güvenli limanın yok olacağını düşünür. Bir nevi varoluşsal bir tehdit algısı bu abi ya, şakası yok.
Bakıyorsun çocuk kreş kapısında feryat figan ağlıyor, sanki onu bir daha hiç almayacaklar gibi... Çözüm ne peki? Rutin oluşturmak, her gün aynı saatte, hiç sektirmeden kapıda belirmek...
İşe giderken gizlice evden kaçmak mı? En büyük hata, net! Çocuk uyurken ya da arkasını dönmüşken tüymek, o kırılgan güven duygusunu tamamen dinamitlemekten başka bir işe yaramaz.
Gözünün içine bakarak, dürüstçe "Ben şimdi gidiyorum ama akşam şu saatte yine burada olacağım" demek zorundasınız. Vedaları uzun tutup dramatikleştirmemek de işin sırrı tabii...
Bazen de ebeveynin kendi içsel anksiyetesi çocuğa sirayet eder, bunu hiç düşündünüz mü? Anne o ayrılıktan ne kadar korkuyorsa, çocuk o kaygıyı bir ayna gibi aynen yansıtır.
Kaygının somatik belirtilerine de dikkat etmek lazım; durup dururken başlayan o mide bulantıları, sabah uyanınca gelen karın ağrıları... Vücut aslında sinyal veriyor oradan...
Kreşe başlama dönemi, bakıcı değişiklikleri veya yeni bir kardeşin gelişi... Hepsi bu akut tablonun aniden alevlenmesini tetikleyen birer katalizör aslında.
Zamanla geçer deyip kulak arkası etmemeli, eğer bu durum altı aydan uzun sürüyorsa ve günlük hayatı felç ediyorsa bir uzmana gitmekte fayda var.
Kademeli uzaklaşma taktiği her zaman iş yapar; önce yan odada beş dakika, sonra bakkala kadar on dakika... Güven duygusu öyle pat diye oluşmuyor sonuçta, sabır şart...
