Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Aralıklı oruç meselesi aslında bir diyet değil, tamamen bir zamanlama stratejisi. Vücuda sürekli bir şeyler tıkıştırmayı bıraktığımızda, yani o sindirim mekanizması bir nefes aldığında işler değişiyor. Uzun süreli açlık pencereleri yaratarak insülin hormonunu tabana vurduruyoruz özetle. İnsülin seviyesi düşünce ne oluyor peki? Vücut mecburen depolardaki yağları yakmaya başlıyor, yani yönünü direkt yakıt kaynağı olarak yağ hücrelerine çeviriyor. İşin klinik ve biyokimyasal özeti bu kadar net aslında.
Yıllarca bize "az az, sık sık yiyin" dediler, vallahi billahi büyük yalanmış ya... Sürekli bir şeyler atıştırmak metabolizmayı canlı tutmuyor, aksine sürekli insülin salgılatarak vücudu bir yağ depolama makinesine dönüştürüyor. Günde iki öğün beslenmeye geçtiğinizde, o sürekli gelen tatlı krizlerinin, ani acıkmaların nasıl bıçak gibi kesildiğini görüyorsunuz. Kendimden biliyorum, ilk üç gün baş ağrısından dursam da sonrasında gelen o zihinsel berraklık inanılmazdı. Hücrelerin kendi kendini temizleme süreci, yani otofaji dedikleri şey herhalde tam olarak bu...
Kalori açığı yaratmak bu işin matematiksel gerçeği ama aralıklı oruç bunu fark ettirmeden, daha konforlu bir şekilde yapıyor. Düşünsenize, sekiz saatlik o yeme penceresinde dünyaları yiyebileceğinizi sanıyorsunuz ama mideniz küçüldüğü için isteseniz de o eski porsiyonları tüketemiyorsunuz. Doğal bir kalori kısıtlaması oluşuyor kendiliğinden. Yani saatlerce kalori hesabı yapmakla, o uygulamalara her yediğini yazmakla uğraşmıyorsunuz. Zaten sürdürülebilir olmasının arkasındaki asıl sır da bu pratiklik bence.
Tabii her şey toz pembe değil, akşam saat sekizden sonra televizyon karşısında bir şeyler kemirme alışkanlığından vazgeçmek başta insanı deli ediyor. Ama o eşiği bir kez aşınca, sabahları yataktan ne kadar hafif ve enerjik kalktığınıza inanamayacaksınız. Sindirim sistemi gece boyunca çalışmak zorunda kalmadığı için vücut tüm enerjisini hücresel onarıma harcıyor. Eğer kronik bir rahatsızlığınız veya şeker mekanizmasında ciddi bir bozukluğunuz yoksa, bu sistemi hayatınıza entegre etmemek için hiçbir neden göremiyorum açıkçası.
Yıllarca bize "az az, sık sık yiyin" dediler, vallahi billahi büyük yalanmış ya... Sürekli bir şeyler atıştırmak metabolizmayı canlı tutmuyor, aksine sürekli insülin salgılatarak vücudu bir yağ depolama makinesine dönüştürüyor. Günde iki öğün beslenmeye geçtiğinizde, o sürekli gelen tatlı krizlerinin, ani acıkmaların nasıl bıçak gibi kesildiğini görüyorsunuz. Kendimden biliyorum, ilk üç gün baş ağrısından dursam da sonrasında gelen o zihinsel berraklık inanılmazdı. Hücrelerin kendi kendini temizleme süreci, yani otofaji dedikleri şey herhalde tam olarak bu...
Kalori açığı yaratmak bu işin matematiksel gerçeği ama aralıklı oruç bunu fark ettirmeden, daha konforlu bir şekilde yapıyor. Düşünsenize, sekiz saatlik o yeme penceresinde dünyaları yiyebileceğinizi sanıyorsunuz ama mideniz küçüldüğü için isteseniz de o eski porsiyonları tüketemiyorsunuz. Doğal bir kalori kısıtlaması oluşuyor kendiliğinden. Yani saatlerce kalori hesabı yapmakla, o uygulamalara her yediğini yazmakla uğraşmıyorsunuz. Zaten sürdürülebilir olmasının arkasındaki asıl sır da bu pratiklik bence.
Tabii her şey toz pembe değil, akşam saat sekizden sonra televizyon karşısında bir şeyler kemirme alışkanlığından vazgeçmek başta insanı deli ediyor. Ama o eşiği bir kez aşınca, sabahları yataktan ne kadar hafif ve enerjik kalktığınıza inanamayacaksınız. Sindirim sistemi gece boyunca çalışmak zorunda kalmadığı için vücut tüm enerjisini hücresel onarıma harcıyor. Eğer kronik bir rahatsızlığınız veya şeker mekanizmasında ciddi bir bozukluğunuz yoksa, bu sistemi hayatınıza entegre etmemek için hiçbir neden göremiyorum açıkçası.
