Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Ameliyattan önceki gece o mutfağa girmek, o buzdolabının kapağını açmak yok abi, vallahi billahi yok. Doktor sekiz saat dedi mi, dokuzuncu saatte o boğazdan tek bir lokma bile geçmeyecek. Su dahil mi diye soruyorlar, evet, su da dahil. Midemizin tamamen boş olması anestezi alırken hayati bir mesele, şakaya gelmez. Yani o gece ne kadar erken uyursanız, o mutfak tezgahıyla imtihanınız da o kadar çabuk biter...
Elinizdeki, yüzünüzdeki tüm o takıları, uğurlu kolyeleri, evlilik yüzüklerini evde bırakın lütfen. Hastaneye gelirken üzerinizde metal namına hiçbir şey kalmasın. Ameliyathanedeki cihazlar bu metalleri hiç sevmiyor, cildinizde yanık falan yapabilir mazallah. Hem o kargaşada canınızın derdine düşmüşken bir de yüzüğüm nerede diye aranmak istemezsiniz herhalde. En güzeli her şeyi evde, güvendiğiniz bir çekmeceye kilitleyip öyle yola çıkmak.
Kullandığınız o her gün tıkır tıkır yuttuğunuz aspirinler, kan sulandırıcılar var ya, işte onlar birkaç gün öncesinden vedalaşmanız gereken ilk şeyler. Kan sulandıkça ameliyatta durdurulması zor kanamalar çıkabiliyor, başımıza iş alıyoruz durduk yere. Tabii bunu kafanıza göre pat diye kesmeyeceksiniz, operasyonu yapacak cerrahla günler öncesinden planlayacaksınız. Hangi ilaca devam, hangisine tamam, hepsinin listesi önceden netleşmeli...
Hastaneye giderken ne giyeceğim tantanasına hiç girmeyin, gardırobun en bol, en dökümlü, en rahat kıyafetlerini seçin geçin. Ameliyattan çıktığınızda dikişleriniz olacak, belki ambalajlı gibi sarılacaksınız, o an daracık bir kot pantolonu yukarı çekmeye çalışmak tam bir işkence. Önden düğmeli bir gömlek ya da geniş bir eşofman altı hayat kurtarır. Şıklık yarışına değil, konfor avına çıkıyoruz neticede.
Evde ne kadar bitki çayı, takviye edici vitamin, yeşil çay varsa hepsinin kapağını bir süreliğine kapatıyoruz. Masum görünüyorlar değil mi, altı üstü papatya çayı diyorsunuz ama bazılarının kanı sulandırma katsayısı ilaçlardan beter. Hele o zencefiller, sarımsak hapları, balık yağları... Ameliyat tarihiniz belliyse, en az bir hafta on gün önceden aktar ürünlerine mola vermek en doğrusu.
Tırnaklardaki o güzelim kalıcı ojeler, koyu renk cilalar maalesef ameliyat öncesi tamamen silinmek zorunda. Çünkü o anestezi cihazları parmağınıza takılan küçük bir mandalla vücudun oksijen seviyesini ölçüyor. E tırnak kalın bir boyayla kaplı olunca makine sapıtıyor, doğru dürüst ölçüm yapamıyor. Sadece makine de değil, doktor tırnak yatağının rengine bakarak da sizin durumunuzu kontrol ediyor bazen...
Yanınızda refakatçi kalacak kişiyi seçerken sakin, eli ayağına dolaşmayan, sizi gerçekten sakinleştirebilecek birini tercih edin derim. Kapıda sürekli ağlayan, sizden çok korkan biri o an ihtiyacınız olan son şey bile değil. Size su verecek, hemşireyi çağıracak, gerektiğinde yastığınızı düzeltecek soğukkanlı bir yoldaş lazım o odada. Güvendiğiniz, enerjisi temiz bir dost...
Vücutta herhangi bir enfeksiyon, hafif bir grip, burun akıntısı ya da boğaz yanması varsa bunu gizlemek büyük hata olur. Aman ameliyatım ertelenmesin diye doktordan hastalık saklayanlar var, yapmayın gözünüzü seveyim. Vücut başka bir mikropla savaşırken üstüne bir de cerrahi stres binince iyileşme süreci sarpa sarıyor. Varsın üç gün geç olsun ama temiz olsun, risk almaya değmez.
Elinizdeki, yüzünüzdeki tüm o takıları, uğurlu kolyeleri, evlilik yüzüklerini evde bırakın lütfen. Hastaneye gelirken üzerinizde metal namına hiçbir şey kalmasın. Ameliyathanedeki cihazlar bu metalleri hiç sevmiyor, cildinizde yanık falan yapabilir mazallah. Hem o kargaşada canınızın derdine düşmüşken bir de yüzüğüm nerede diye aranmak istemezsiniz herhalde. En güzeli her şeyi evde, güvendiğiniz bir çekmeceye kilitleyip öyle yola çıkmak.
Kullandığınız o her gün tıkır tıkır yuttuğunuz aspirinler, kan sulandırıcılar var ya, işte onlar birkaç gün öncesinden vedalaşmanız gereken ilk şeyler. Kan sulandıkça ameliyatta durdurulması zor kanamalar çıkabiliyor, başımıza iş alıyoruz durduk yere. Tabii bunu kafanıza göre pat diye kesmeyeceksiniz, operasyonu yapacak cerrahla günler öncesinden planlayacaksınız. Hangi ilaca devam, hangisine tamam, hepsinin listesi önceden netleşmeli...
Hastaneye giderken ne giyeceğim tantanasına hiç girmeyin, gardırobun en bol, en dökümlü, en rahat kıyafetlerini seçin geçin. Ameliyattan çıktığınızda dikişleriniz olacak, belki ambalajlı gibi sarılacaksınız, o an daracık bir kot pantolonu yukarı çekmeye çalışmak tam bir işkence. Önden düğmeli bir gömlek ya da geniş bir eşofman altı hayat kurtarır. Şıklık yarışına değil, konfor avına çıkıyoruz neticede.
Evde ne kadar bitki çayı, takviye edici vitamin, yeşil çay varsa hepsinin kapağını bir süreliğine kapatıyoruz. Masum görünüyorlar değil mi, altı üstü papatya çayı diyorsunuz ama bazılarının kanı sulandırma katsayısı ilaçlardan beter. Hele o zencefiller, sarımsak hapları, balık yağları... Ameliyat tarihiniz belliyse, en az bir hafta on gün önceden aktar ürünlerine mola vermek en doğrusu.
Tırnaklardaki o güzelim kalıcı ojeler, koyu renk cilalar maalesef ameliyat öncesi tamamen silinmek zorunda. Çünkü o anestezi cihazları parmağınıza takılan küçük bir mandalla vücudun oksijen seviyesini ölçüyor. E tırnak kalın bir boyayla kaplı olunca makine sapıtıyor, doğru dürüst ölçüm yapamıyor. Sadece makine de değil, doktor tırnak yatağının rengine bakarak da sizin durumunuzu kontrol ediyor bazen...
Yanınızda refakatçi kalacak kişiyi seçerken sakin, eli ayağına dolaşmayan, sizi gerçekten sakinleştirebilecek birini tercih edin derim. Kapıda sürekli ağlayan, sizden çok korkan biri o an ihtiyacınız olan son şey bile değil. Size su verecek, hemşireyi çağıracak, gerektiğinde yastığınızı düzeltecek soğukkanlı bir yoldaş lazım o odada. Güvendiğiniz, enerjisi temiz bir dost...
Vücutta herhangi bir enfeksiyon, hafif bir grip, burun akıntısı ya da boğaz yanması varsa bunu gizlemek büyük hata olur. Aman ameliyatım ertelenmesin diye doktordan hastalık saklayanlar var, yapmayın gözünüzü seveyim. Vücut başka bir mikropla savaşırken üstüne bir de cerrahi stres binince iyileşme süreci sarpa sarıyor. Varsın üç gün geç olsun ama temiz olsun, risk almaya değmez.
