Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Bak kardeşim, sabah uyanır uyanmaz o mükellef kahvaltı masasına oturma fikrini bir unut önce. Kim çıkardı bu günde üç öğün artı beş ara öğün saçmalığını? Yıllarca bizi "kahvaltı günün en önemli öğünüdür" masalıyla uyuttular vallahi, hepimiz de yedik bu numarayı. Olay aslında çok basit; günün 16 saatini aç geçiriyorsun, geri kalan 8 saatlik pencerede de yemeğini yiyip defteri kapatıyorsun. Ben bunu ilk denediğimde "açlıktan ölürüm herhalde" diyordum, ama insan vücudu öyle arsız bir makine ki, iki günde adapte oluveriyor. Saat on ikiye kadar sadece su, sade kahve ya da bitki çayı... Başka hiçbir şey yok, tek bir kalori bile girmeyecek o ağza.
Öyle sağda solda duyduğun "16:8 yaparken istediğini ye, nasılsa zayıflarsın" yalanlarına da sakın inanma, yok öyle bir dünya. Sekiz saatlik yeme penceresi açıldı diye gidip iki ekmek arası döner gömersen, üstüne bir tepsi baklava cilalarsan sadece kendini kandırırsın abicim. Ha, kibrit kutusu kadar peynir yiyip işkence çek demiyorum tabii ki, proteinini al, sebzeni ye, düzgün beslen. Mesela ben öğlen tam 12'de sağlam bir omletle açılışı yapıyorum, akşam sekizde de son lokmayı yutup mutfağın kapısına kilidi vuruyorum. Saat sekizden sonra gelen o abur cubur yeme krizi var ya... İşte tam orada iradene sahip çıkacaksın, yoksa geçmiş olsun.
Zor mu peki? İlk üç gün yalan yok, başın çatlayabilir, miden resmen isyan bayrağını çekebilir. Ama dördüncü gün bir uyanıyorsun, o eski sersemlik gitmiş, yerine acayip bir hafiflik gelmiş. Vücut enerji üretmek için içerideki o eski depoları, yani senelerdir biriken o inatçı yağları yakmaya başlıyor çünkü. Sürekli bir şeyler atıştırmaktan yorulan sindirim sistemine resmen nefes aldırıyorsun, adamlar içeride temizlik yapıyor temizlik! Bırak biraz miden kazınsın, açlıktan kimse ölmemiş bugüne kadar, biraz sabretmeyi öğrenecek o nefis.
Bana çok soruyorlar, "Abi çalışan insanız, sosyal hayatımız var, akşam arkadaşlarla dışarı çıkınca ne yapacağız?" diye. Uyduracaksın saatini kendine göre, bu işin tek bir doğrusu yok ki. İster öğlen birde başla akşam dokuzda bitir, ister sabah on bire al akşam yediye çek... Önemli olan o 16 saatlik açlık duvarını delmemek, disiplini bozmamak. Zaten bir süre sonra o kadar alışıyorsun ki, saat daha yeme vaktine gelmeden canın yemek bile istemiyor, kafan rahatlıyor. Tartıdaki o rakamların aşağı doğru tıkır tıkır indiğini gördükçe de... Neyse, zaten kendin görünce ne demek istediğimi çok iyi anlayacaksın.
Öyle sağda solda duyduğun "16:8 yaparken istediğini ye, nasılsa zayıflarsın" yalanlarına da sakın inanma, yok öyle bir dünya. Sekiz saatlik yeme penceresi açıldı diye gidip iki ekmek arası döner gömersen, üstüne bir tepsi baklava cilalarsan sadece kendini kandırırsın abicim. Ha, kibrit kutusu kadar peynir yiyip işkence çek demiyorum tabii ki, proteinini al, sebzeni ye, düzgün beslen. Mesela ben öğlen tam 12'de sağlam bir omletle açılışı yapıyorum, akşam sekizde de son lokmayı yutup mutfağın kapısına kilidi vuruyorum. Saat sekizden sonra gelen o abur cubur yeme krizi var ya... İşte tam orada iradene sahip çıkacaksın, yoksa geçmiş olsun.
Zor mu peki? İlk üç gün yalan yok, başın çatlayabilir, miden resmen isyan bayrağını çekebilir. Ama dördüncü gün bir uyanıyorsun, o eski sersemlik gitmiş, yerine acayip bir hafiflik gelmiş. Vücut enerji üretmek için içerideki o eski depoları, yani senelerdir biriken o inatçı yağları yakmaya başlıyor çünkü. Sürekli bir şeyler atıştırmaktan yorulan sindirim sistemine resmen nefes aldırıyorsun, adamlar içeride temizlik yapıyor temizlik! Bırak biraz miden kazınsın, açlıktan kimse ölmemiş bugüne kadar, biraz sabretmeyi öğrenecek o nefis.
Bana çok soruyorlar, "Abi çalışan insanız, sosyal hayatımız var, akşam arkadaşlarla dışarı çıkınca ne yapacağız?" diye. Uyduracaksın saatini kendine göre, bu işin tek bir doğrusu yok ki. İster öğlen birde başla akşam dokuzda bitir, ister sabah on bire al akşam yediye çek... Önemli olan o 16 saatlik açlık duvarını delmemek, disiplini bozmamak. Zaten bir süre sonra o kadar alışıyorsun ki, saat daha yeme vaktine gelmeden canın yemek bile istemiyor, kafan rahatlıyor. Tartıdaki o rakamların aşağı doğru tıkır tıkır indiğini gördükçe de... Neyse, zaten kendin görünce ne demek istediğimi çok iyi anlayacaksın.
