Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Geçen hafta kahve içerken yakın bir çocukluk arkadaşım gözlerinin içi dolarak anlatmaya başladı; yıllardır kendi bedenine yabancılaştığını, doğumdan sonra bir şeylerin eskisi gibi olmadığını fısıldıyordu. Bir kadının kendi evinde, yani kendi bedeninde huzursuz hissetmesi kadar ağır bir yük az bulunur dünyada. İşte tam da bu noktada devreye giren vajinoplasti, yani halk arasındaki adıyla vajina daraltma operasyonu, sadece tıbbi bir müdahale değil bana kalırsa... Bazen kaybolan özgüvenin, sessizce rafa kaldırılan o eski neşenin geri kazanılması meselesi.
Hastanenin koridorunda bekleyen o kadınların gözlerindeki tereddüdü çok iyi biliyorum; acaba yanlış mı yapıyorum, duyulursa ne derler kaygısı. Tıpta cerrahi bir dokunuş deyip geçiyorlar ama işin aslı öyle basit değil ki abi. Dokuların zamanla, doğumlarla ya da tamamen genetik sebeplerle esnemesi gayet insani, gayet doğal bir süreç. Kimse bunu konuşmuyor diye sanki sadece kendi başına gelmiş gibi hissediyor insan. Oysa bu adım, bedenine yatırımdır, kendini yeniden kucaklamaktır.
Yıllar önce bir sağlık haberinde uzman bir hekimle röportaj yaparken kurduğu bir cümleyi hiç unutmam: "Biz sadece dokuyu düzeltmiyoruz, kişinin yaşam kalitesini eline geri veriyoruz." Gerçekten de öyle; hem estetik kaygıları gideren hem de fonksiyonel olarak yaşanan o sıkıntıları, his kaybını çözen bir ameliyat bu. Yaşam kalitesini artırıyor diyorum ya, hakikaten insanın duruşunu, yürüyüşünü, hayata bakışını bile değiştiriyor... Bildiğin aynalarla barışıyor kadın.
Peki süreç nasıl işliyor, ameliyattan çok mu korkmak lazım dersin? Vallahi billahi sanıldığı kadar gözde büyütülecek bir kabus değil. Günümüz teknolojisiyle öyle konforlu hale geldi ki, uzman ellerde yapıldığında birkaç haftada hayat normal seyrine dönüveriyor. Önemli olan o ilk adımı atmak, doğru hekimi bulup aklındaki tüm soruları çekinmeden, utanmadan masaya yatırmak.
Bazen bir dost tavsiyesi, kulaktan dolma bir bilgi insanı yanlış yollara sürükleyebiliyor; bu yüzden kulaklarını dedikodulara tıkamanı öneririm. Kendi bedenine, kendi arzularına ve hepsinden önemlisi kendi mutluluğuna odaklanmalısın bu hayatta. Çevrenin ne diyeceğini bir kenara bırakıp kendi konforunu seçmek radikal bir karar gibi gelebilir ama... Günün sonunda o hayatı yaşayan sensin, başkası değil.
Uzun lafın kısası dostum, ertelediğin ya da konuşmaktan çekindiğin şey her neyse, çözümü varken kendini o eksiklik hissine hapsetmeye değmez. Bedenin senin mabedin ve orada kendini iyi hissetmek en doğal hakkın. Bazen ufak bir cerrahi dokunuş, hayata bambaşka bir pencereden yeniden bakmanın ilk adımı olabiliyor.
Hastanenin koridorunda bekleyen o kadınların gözlerindeki tereddüdü çok iyi biliyorum; acaba yanlış mı yapıyorum, duyulursa ne derler kaygısı. Tıpta cerrahi bir dokunuş deyip geçiyorlar ama işin aslı öyle basit değil ki abi. Dokuların zamanla, doğumlarla ya da tamamen genetik sebeplerle esnemesi gayet insani, gayet doğal bir süreç. Kimse bunu konuşmuyor diye sanki sadece kendi başına gelmiş gibi hissediyor insan. Oysa bu adım, bedenine yatırımdır, kendini yeniden kucaklamaktır.
Yıllar önce bir sağlık haberinde uzman bir hekimle röportaj yaparken kurduğu bir cümleyi hiç unutmam: "Biz sadece dokuyu düzeltmiyoruz, kişinin yaşam kalitesini eline geri veriyoruz." Gerçekten de öyle; hem estetik kaygıları gideren hem de fonksiyonel olarak yaşanan o sıkıntıları, his kaybını çözen bir ameliyat bu. Yaşam kalitesini artırıyor diyorum ya, hakikaten insanın duruşunu, yürüyüşünü, hayata bakışını bile değiştiriyor... Bildiğin aynalarla barışıyor kadın.
Peki süreç nasıl işliyor, ameliyattan çok mu korkmak lazım dersin? Vallahi billahi sanıldığı kadar gözde büyütülecek bir kabus değil. Günümüz teknolojisiyle öyle konforlu hale geldi ki, uzman ellerde yapıldığında birkaç haftada hayat normal seyrine dönüveriyor. Önemli olan o ilk adımı atmak, doğru hekimi bulup aklındaki tüm soruları çekinmeden, utanmadan masaya yatırmak.
Bazen bir dost tavsiyesi, kulaktan dolma bir bilgi insanı yanlış yollara sürükleyebiliyor; bu yüzden kulaklarını dedikodulara tıkamanı öneririm. Kendi bedenine, kendi arzularına ve hepsinden önemlisi kendi mutluluğuna odaklanmalısın bu hayatta. Çevrenin ne diyeceğini bir kenara bırakıp kendi konforunu seçmek radikal bir karar gibi gelebilir ama... Günün sonunda o hayatı yaşayan sensin, başkası değil.
Uzun lafın kısası dostum, ertelediğin ya da konuşmaktan çekindiğin şey her neyse, çözümü varken kendini o eksiklik hissine hapsetmeye değmez. Bedenin senin mabedin ve orada kendini iyi hissetmek en doğal hakkın. Bazen ufak bir cerrahi dokunuş, hayata bambaşka bir pencereden yeniden bakmanın ilk adımı olabiliyor.
