Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Aynada kendine bakıp derin bir nefes almak gibi aslında bu süreç. Kolay mı? Değil vallahi, insanın ruhu dalgalanıp duruyor. Beden bir kez kabuk değiştirmeye görsün, zihin hemen o can alıcı sorunun peşine düşüyor: Peki ya sonra?
Altı hafta... Dile kolay, takvimde kırk iki gün eder. Hekim kapısından çıkarken kulağına fısıldanan o sihirli, bir o kadar da sabır isteyen eşik tam olarak bu işte. Aceleye getirmek mi? Sakın ha, dikişlerin o incecik, o sessiz dünyasını incitirsin sonra...
Yaralarını sarmış bir kuşun gökyüzüne hemen kanat çırpamaması gibi bir şey bu. Zaman lazım. Dokuların birbirine yeniden alışması, o eski küskünlüğün bitmesi için biraz sükunet şart abi ya.
İlk yakınlık, ilk dokunuş... İçinde hem bir ürperti hem de tarifi imkansız bir merak. Acır mı diye soruyorsun ya kendine, işte tam o an zihnini serbest bırakmalısın. Vücudun sana ne zaman hazır olduğunu fısıldayacaktır zaten.
Vallahi billahi ilk haftalardaki o sızılar, o korkular geçip gidiyor. İnsan hayret ediyor bazen, bedenin o muazzam yenilenme gücüne. Ama o altı haftalık kırmızı çizgiyi ihlal edersen, her şeye sil baştan başlamak zorunda kalabilirsin...
Su bazlı kayganlaştırıcılar bu yolculukta en yakın dostun olacak, bunu sakın unutma. Kuruluk hissi canını sıkmasın, o geçici bir misafir. Yavaş, çok yavaş adımlarla ilerlemek en doğrusu.
Kendini ne zaman bir bütün hissedeceksin biliyor musun? O ilk tedirginlik duvarı yıkıldığında. Acelemiz yok ki, hayat önümüzde duruyor işte. Kulak ver bedenine, o sana yolu gösterecek...
Altı hafta... Dile kolay, takvimde kırk iki gün eder. Hekim kapısından çıkarken kulağına fısıldanan o sihirli, bir o kadar da sabır isteyen eşik tam olarak bu işte. Aceleye getirmek mi? Sakın ha, dikişlerin o incecik, o sessiz dünyasını incitirsin sonra...
Yaralarını sarmış bir kuşun gökyüzüne hemen kanat çırpamaması gibi bir şey bu. Zaman lazım. Dokuların birbirine yeniden alışması, o eski küskünlüğün bitmesi için biraz sükunet şart abi ya.
İlk yakınlık, ilk dokunuş... İçinde hem bir ürperti hem de tarifi imkansız bir merak. Acır mı diye soruyorsun ya kendine, işte tam o an zihnini serbest bırakmalısın. Vücudun sana ne zaman hazır olduğunu fısıldayacaktır zaten.
Vallahi billahi ilk haftalardaki o sızılar, o korkular geçip gidiyor. İnsan hayret ediyor bazen, bedenin o muazzam yenilenme gücüne. Ama o altı haftalık kırmızı çizgiyi ihlal edersen, her şeye sil baştan başlamak zorunda kalabilirsin...
Su bazlı kayganlaştırıcılar bu yolculukta en yakın dostun olacak, bunu sakın unutma. Kuruluk hissi canını sıkmasın, o geçici bir misafir. Yavaş, çok yavaş adımlarla ilerlemek en doğrusu.
Kendini ne zaman bir bütün hissedeceksin biliyor musun? O ilk tedirginlik duvarı yıkıldığında. Acelemiz yok ki, hayat önümüzde duruyor işte. Kulak ver bedenine, o sana yolu gösterecek...
