Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Zaman, her şeyin üzerinden silindir gibi geçiyor be abi. Vücut dediğin o muazzam makine de payını alıyor elbette bu akıştan. Doğumlar, yılların getirdiği o yorgun yer çekimi, dokuların kendi içindeki o sessiz çekilmesi... Vajinoplasti işte tam burada devreye giriyor; hani bozulan bir ritmi yeniden yakalamak, o eski sıkılığı, o kaybolan özgüveni fısıldayarak yerine koymak gibi bir şey bu.
Ameliyathane kapısından girdiğinde her şey o kadar steril, o kadar mekanik ki insan bir an ürperiyor vallahi. Ama işin özü tamamen bir zanaat, bir terzilik resmen. Cerrah, o gevşeyen, fonksiyonunu yitiren kas dokularını tek tek, ilmek ilmek topluyor oradan. Fazlalıklar gidiyor, içerideki o derin gevşeklik yerini taptaze, gergin bir mimariye bırakıyor.
Ağrı sızı işini gözünde büyütme, inan değmez. Lokal ya da genel anesteziyle o masada uyurken ruhun bile duymuyor zaten olanı biteni. Modern tıp öyle bir noktada ki artık, dikişler bile kendi kendine eriyip gidiyor zamanla, yani gidip de dikiş aldırma stresi falan yok kafanda...
İlk birkaç gün o bölgede bir dolgunluk, hafif bir sızlama, belki biraz ödem olması o kadar normal ki. Vücut isyan ediyor başta, ne oluyor orda diyor haliyle. Kendine zaman tanı, bırak hücreler birbiriyle yeniden tanışsın, kaynaşsın. Buz kompresi yap, doktorun verdiği o kremleri aksatmadan sür, gerisini zamana bırak gitsin.
Yataktan hemen kalkıp koşturmaya kalkma sakın, rica ediyorum. En az bir altı hafta boyunca o ağır kaldırmalar, spor salonundaki o delice egzersizler, cinsel hayat falan tamamen rafa kalkacak, başka yolu yok. Dokuların birbirine sıkı sıkıya sarılması, o yeni yuvalarına alışması için bu sessizlik şart. Sabır yahu, sadece birazcık sabır...
Sonuç ne mi oluyor dersen... Aynaya baktığında ya da yürüdüğünde hissettiğin o konfor, o tarifsiz hafifleme her şeye değiyor billahi. Kendini yeniden bulmak, o eski gücü içinde hissetmek... Bir kadının kendi bedeniyle barışmasından, o gizli sığınağını yeniden inşa etmesinden daha güzel ne olabilir ki bu dünyada?
Ameliyathane kapısından girdiğinde her şey o kadar steril, o kadar mekanik ki insan bir an ürperiyor vallahi. Ama işin özü tamamen bir zanaat, bir terzilik resmen. Cerrah, o gevşeyen, fonksiyonunu yitiren kas dokularını tek tek, ilmek ilmek topluyor oradan. Fazlalıklar gidiyor, içerideki o derin gevşeklik yerini taptaze, gergin bir mimariye bırakıyor.
Ağrı sızı işini gözünde büyütme, inan değmez. Lokal ya da genel anesteziyle o masada uyurken ruhun bile duymuyor zaten olanı biteni. Modern tıp öyle bir noktada ki artık, dikişler bile kendi kendine eriyip gidiyor zamanla, yani gidip de dikiş aldırma stresi falan yok kafanda...
İlk birkaç gün o bölgede bir dolgunluk, hafif bir sızlama, belki biraz ödem olması o kadar normal ki. Vücut isyan ediyor başta, ne oluyor orda diyor haliyle. Kendine zaman tanı, bırak hücreler birbiriyle yeniden tanışsın, kaynaşsın. Buz kompresi yap, doktorun verdiği o kremleri aksatmadan sür, gerisini zamana bırak gitsin.
Yataktan hemen kalkıp koşturmaya kalkma sakın, rica ediyorum. En az bir altı hafta boyunca o ağır kaldırmalar, spor salonundaki o delice egzersizler, cinsel hayat falan tamamen rafa kalkacak, başka yolu yok. Dokuların birbirine sıkı sıkıya sarılması, o yeni yuvalarına alışması için bu sessizlik şart. Sabır yahu, sadece birazcık sabır...
Sonuç ne mi oluyor dersen... Aynaya baktığında ya da yürüdüğünde hissettiğin o konfor, o tarifsiz hafifleme her şeye değiyor billahi. Kendini yeniden bulmak, o eski gücü içinde hissetmek... Bir kadının kendi bedeniyle barışmasından, o gizli sığınağını yeniden inşa etmesinden daha güzel ne olabilir ki bu dünyada?
