Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Beyaz bir zehrin peşinden koşup duruyoruz desem, vallahi abartmış olmam. Hani şu sofradan eksik etmediğimiz, yemeğin tadı tuzu dediğimiz o meşhur kristaller var ya, tam bir iki ucu keskin bıçak. Sabah haşlanmış yumurtaya ektiğin o bir fiske tuzla güne başlarken aslında ne kadar büyük bir risk aldığının farkında mısın? Vücut dediğin mekanizma öyle kendi kafasına göre dönmüyor, her şey denge üzerine kurulu. Ama biz ne yapıyoruz? Daha yemeğin tadına bile bakmadan o tuzluğu elimize alıp hunharca sallıyoruz... İşte tam bu noktada ipin ucu kaçıyor, sağlığımız da o tuz taneleri gibi eriyip gidiyor.
Günde sadece bir çay kaşığı tuzu hak ediyor bu beden, fazlasını değil! Fazlası demek, damarların isyan bayrağını çekmesi, kalbin yorgun düşmesi ve tansiyonun tavan yapması demek. Küçücük bir kaşık ya, topu topu beş gram! Hani bazen marketten aldığımız o paketli gıdaların arkasını okuyoruz ya, işte asıl tehlike orada gizli. Cipsler, bisküviler, hazır çorbalar... Hepsi adeta birer tuz madeni. Farkında olmadan, çaktırmadan vücudumuza yüklediğimiz o sodyum bombası bizi içten içe bitiriyor abi, şakası yok bu işin.
Damak tadı dediğin şey aslında koskoca bir illüzyondan ibaret, tamamen alışkanlık meselesi. İlk birkaç gün yemeği tuzsuz yediğinde dünyan kararabilir, "Ben ne yiyorum böyle saman gibi" diyebilirsin. Ama sabret, vallahi bak, sadece bir hafta dişini sıkınca dilindeki o körelmiş tat alma reseptörleri yeniden doğmuş gibi canlanacak. Domatesin gerçek tadını, biberin o kendine has kokusunu ilk defa alıyormuş gibi hissedeceksin. Baharatlara şans ver, limona sarıl, tuzu hayatından yavaş yavaş, çaktırmadan çıkar...
Biz bu coğrafyada tuzu sevgimizi gösterir gibi bol keseden dağıtmaya çok alışmışız. Salçamız tuzlu, turşumuz tuzlu, ekmeğimiz bile tuz kokuyor buram buram. Hal böyle olunca o günlük beş gramlık sınırı daha kahvaltıda tüketip bitiriyoruz haliyle. Kendimize bunu neden yapıyoruz, neden bu güzelim canımıza böyle hoyratça davranıyoruz anlamak güç. Azaltalım şu beyaz büyüyü, sofralardan o tuzlukları tamamen kaldıralım demiyorum ama en azından gözümüzün önünden uzaklaştıralım. Sağlıklı, uzun ve kuş gibi hafif yaşamak varken, neden kendimizi o tuz kapanına kıstıralım ki...
Günde sadece bir çay kaşığı tuzu hak ediyor bu beden, fazlasını değil! Fazlası demek, damarların isyan bayrağını çekmesi, kalbin yorgun düşmesi ve tansiyonun tavan yapması demek. Küçücük bir kaşık ya, topu topu beş gram! Hani bazen marketten aldığımız o paketli gıdaların arkasını okuyoruz ya, işte asıl tehlike orada gizli. Cipsler, bisküviler, hazır çorbalar... Hepsi adeta birer tuz madeni. Farkında olmadan, çaktırmadan vücudumuza yüklediğimiz o sodyum bombası bizi içten içe bitiriyor abi, şakası yok bu işin.
Damak tadı dediğin şey aslında koskoca bir illüzyondan ibaret, tamamen alışkanlık meselesi. İlk birkaç gün yemeği tuzsuz yediğinde dünyan kararabilir, "Ben ne yiyorum böyle saman gibi" diyebilirsin. Ama sabret, vallahi bak, sadece bir hafta dişini sıkınca dilindeki o körelmiş tat alma reseptörleri yeniden doğmuş gibi canlanacak. Domatesin gerçek tadını, biberin o kendine has kokusunu ilk defa alıyormuş gibi hissedeceksin. Baharatlara şans ver, limona sarıl, tuzu hayatından yavaş yavaş, çaktırmadan çıkar...
Biz bu coğrafyada tuzu sevgimizi gösterir gibi bol keseden dağıtmaya çok alışmışız. Salçamız tuzlu, turşumuz tuzlu, ekmeğimiz bile tuz kokuyor buram buram. Hal böyle olunca o günlük beş gramlık sınırı daha kahvaltıda tüketip bitiriyoruz haliyle. Kendimize bunu neden yapıyoruz, neden bu güzelim canımıza böyle hoyratça davranıyoruz anlamak güç. Azaltalım şu beyaz büyüyü, sofralardan o tuzlukları tamamen kaldıralım demiyorum ama en azından gözümüzün önünden uzaklaştıralım. Sağlıklı, uzun ve kuş gibi hafif yaşamak varken, neden kendimizi o tuz kapanına kıstıralım ki...
