Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
O mutfaktaki koca koca tabaklar var ya, hepsi birden gözünün önünden siliniveriyor birden işte. Buzdolabının kapağını açıyorsun, içinde ne var ne yok bomboş bir hüzün bakıyor sana, vallahi billahi insan iç çekmeden edemiyor.
Yarım bardak su bile sanki kocaman bir dağ gibi duruyor midenin girişinde, nasıl içeceksin bunu şimdi, bir yudum alıyorsun ama yetmiyor sanki tıkanıp kalıyorsun oracıkta. Ameliyat masasından kalkıp o eve adım attığın an var ya, hayatının en garip, en tuhaf sınavı resmen orada başlıyor.
Çorbanın o kaşığındaki süzülmüş hali bile sana lüks geliyor bazen, hani püre kıvamı falan diyorlar ya, aslında o püre dediğin şey sabrın ta kendisi abi ya. İki kaşık alıyorsun, doydun mu hayır, miden "dur" diyor ama beynin hala eski sofraların o gürültülü anılarında takılı kalmış.
Vitamin hapları o minik minik kutulardan çıkıp sıraya dizilince insan anlıyor işin rengini, vücut benden gidiyor mu ne, yoksa yeniden mi doğuyorum. Saçların dökülmeye başladığı o aylarda aynaya bakmak istemiyorsun pek, ama geçecek biliyorsun, içten içe o umut hep orada parlıyor işte.
Kaşık kaşık yoğurt yemek bile bir tören gibi geliyor bir süre sonra, eskiden nefis çeken o kocaman lahmacunlar şimdi sadece hayalet gibi uzaklarda. İnsan bazen kendine kızıyor, "neden bu yola başvurdum" diye soruyor ama sonra o hafifleyen adımları görünce, her şeye değdiğini o an idrak ediyorsun.
Yarım bardak su bile sanki kocaman bir dağ gibi duruyor midenin girişinde, nasıl içeceksin bunu şimdi, bir yudum alıyorsun ama yetmiyor sanki tıkanıp kalıyorsun oracıkta. Ameliyat masasından kalkıp o eve adım attığın an var ya, hayatının en garip, en tuhaf sınavı resmen orada başlıyor.
Çorbanın o kaşığındaki süzülmüş hali bile sana lüks geliyor bazen, hani püre kıvamı falan diyorlar ya, aslında o püre dediğin şey sabrın ta kendisi abi ya. İki kaşık alıyorsun, doydun mu hayır, miden "dur" diyor ama beynin hala eski sofraların o gürültülü anılarında takılı kalmış.
Vitamin hapları o minik minik kutulardan çıkıp sıraya dizilince insan anlıyor işin rengini, vücut benden gidiyor mu ne, yoksa yeniden mi doğuyorum. Saçların dökülmeye başladığı o aylarda aynaya bakmak istemiyorsun pek, ama geçecek biliyorsun, içten içe o umut hep orada parlıyor işte.
Kaşık kaşık yoğurt yemek bile bir tören gibi geliyor bir süre sonra, eskiden nefis çeken o kocaman lahmacunlar şimdi sadece hayalet gibi uzaklarda. İnsan bazen kendine kızıyor, "neden bu yola başvurdum" diye soruyor ama sonra o hafifleyen adımları görünce, her şeye değdiğini o an idrak ediyorsun.
