Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Dolaptan çıkmıyorsun, biliyorum. Miden kazınıyor, sanki günlerdir bir lokma yememişsin gibi bir boşluk, rezalet bir his. Suçlusu sen değilsin, ortada dönen kahpece bir biyolojik oyun var ve kimse bunu yüksek sesle söylemiyor abi ya.
Yediğin o süslü, paketli gevrekler, şık sandviçler seni doyurmuyor; beynini kandırıp sadece daha fazlası için tetikliyor. Kan şekerini roket gibi yukarı fırlatıp çakıl taşı gibi yere çakan o lanet karbonhidratlar varken tok gezmeyi beklemek tam bir hayalcilik.
İnsülin denen o hormon var ya, işte bütün bu pisliğin başmühendisi ta kendisi. Pankreas durmaksızın çalışıyor, hücrelerin artık kapıyı açmıyor, glikoz kanda yüzüyor ama beyin "açım, ölüyorum" diye çığlık atıyor. Vallahi billahi vücudun sana açık açık yalan söylüyor, sen de buna kanıyorsun.
Su iç geçer masallarını da bir kenara bırakın artık. Bazen mesele susuzluk falan değil, direkt hücre açlığı; adam gibi protein ve kaliteli yağ almadığın sürece o tencere hep boş kaynayacak.
Duygusal boşlukları yemekle örtmeye çalışmak en büyük tuzak. Canın sıkılıyor buzdolabına koşturuyorsun, stres tavan yapıyor elin bisküvi paketine gidiyor... Sonra ne oluyor? Koca bir sıfır, yine aynı açlık hissi.
Kahvaltıyı atladın diye metabolizmam hızlanacak zannediyorsun değil mi? Koca bir yalan, sadece akşam eve gelince dolaba saldıracak gücü biriktiriyorsun o kadar.
Dur bir dakika, en son ne zaman gerçekten gerçek bir gıda tükettin? İşlenmiş o zehirleri midene tıkmaktan vazgeçmediğin sürece bu kısır döngü asla ve asla bitmeyecek.
Yediğin o süslü, paketli gevrekler, şık sandviçler seni doyurmuyor; beynini kandırıp sadece daha fazlası için tetikliyor. Kan şekerini roket gibi yukarı fırlatıp çakıl taşı gibi yere çakan o lanet karbonhidratlar varken tok gezmeyi beklemek tam bir hayalcilik.
İnsülin denen o hormon var ya, işte bütün bu pisliğin başmühendisi ta kendisi. Pankreas durmaksızın çalışıyor, hücrelerin artık kapıyı açmıyor, glikoz kanda yüzüyor ama beyin "açım, ölüyorum" diye çığlık atıyor. Vallahi billahi vücudun sana açık açık yalan söylüyor, sen de buna kanıyorsun.
Su iç geçer masallarını da bir kenara bırakın artık. Bazen mesele susuzluk falan değil, direkt hücre açlığı; adam gibi protein ve kaliteli yağ almadığın sürece o tencere hep boş kaynayacak.
Duygusal boşlukları yemekle örtmeye çalışmak en büyük tuzak. Canın sıkılıyor buzdolabına koşturuyorsun, stres tavan yapıyor elin bisküvi paketine gidiyor... Sonra ne oluyor? Koca bir sıfır, yine aynı açlık hissi.
Kahvaltıyı atladın diye metabolizmam hızlanacak zannediyorsun değil mi? Koca bir yalan, sadece akşam eve gelince dolaba saldıracak gücü biriktiriyorsun o kadar.
Dur bir dakika, en son ne zaman gerçekten gerçek bir gıda tükettin? İşlenmiş o zehirleri midene tıkmaktan vazgeçmediğin sürece bu kısır döngü asla ve asla bitmeyecek.
