Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Her ay o malum günler yaklaştığında içini bir korku kaplıyorsa, yalnız değilsin inan... Hani böyle karnına bıçaklar saplanıyor gibi olur, yataktan çıkasın gelmez, battaniyenin altında iki büklüm kalırsın ya, işte tam da o histen bahsediyorum. Çevrendekiler "E canım her kadında oluyor, abartma" deyip geçiştirir ama senin içeride kıyametler kopuyordur. Sahi, gerçekten her ay bu işkenceyi çekmek zorunda mıyız, bu normal mi?
Tıp dünyası bu dayanılmaz sancılara "dismenore" diyor ama biz aramızda doğrudan adet ağrısı diyelim, daha sıcak olsun. İşin aslı şu ki, rahim her ay bebek için hazırladığı yatağı temizlemek için kasılıyor ve bunu yaparken oradaki damarları biraz sıkıştırıyor. Haliyle o bölgeye az oksijen gidince canımız fena yanıyor. Yani aslında vücudun kendi rutin işini yapıyor ama bazen bu temizlik operasyonu tam bir savaşa dönüşüyor...
Peki, bu ağrının bir sınırı yok mu, ne kadarı normal kabul ediliyor? Eğer bir iki tane ağrı kesici yutup, sıcak su torbanı kucağına alıp günlük hayatına devam edebiliyorsan, yani işe güce engel olmuyorsa tamam, bu kabul edilebilir bir durum. Ama ağrıdan kusuyorsan, başın dönüyorsa, işi gücü okulu bırakıp acile taşınacak kadar kötü oluyorsan... Orada durup bir düşünmek lazım işte.
Bazen de bu şiddetli sancıların arkasında tamamen başka sebepler, sinsice bekleyen bazı misafirler yatıyor olabilir. Mesela çikolata kisti denilen o illet ya da rahimdeki ufacık miyomlar bu ağrıyı katlanılmaz hale getirebiliyor. "Genç kızdır, evlenince geçer" diyerek yıllarca bu acıyı çeken o kadar çok insan var ki... Vallahi billahi geçmiyor, aksine altından bambaşka şeyler çıkabiliyor.
Kendini hiç suçlama, "ben çok mızmızım, acı eşiğim çok düşük" diye düşünüp durma boş yere. Eğer her ay hayatın üç dört günü sana zindan oluyorsa, bu kesinlikle normal falan değil. Vücudun sana içeriden bir yerlerden sinyal gönderiyor, sesini duyurmaya çalışıyor aslında.
Sana tavsiyem, bu acıyı sessizce sineye çekmeyi artık bir kenara bırakman. Şöyle gerçekten halden anlayan, seni dinleyecek iyi bir kadın doğum uzmanının kapısını çalma vaktin gelmiş de geçiyor bile... Kendine bu iyiliği yap, çünkü acı çekmek senin kaderin değil.
Tıp dünyası bu dayanılmaz sancılara "dismenore" diyor ama biz aramızda doğrudan adet ağrısı diyelim, daha sıcak olsun. İşin aslı şu ki, rahim her ay bebek için hazırladığı yatağı temizlemek için kasılıyor ve bunu yaparken oradaki damarları biraz sıkıştırıyor. Haliyle o bölgeye az oksijen gidince canımız fena yanıyor. Yani aslında vücudun kendi rutin işini yapıyor ama bazen bu temizlik operasyonu tam bir savaşa dönüşüyor...
Peki, bu ağrının bir sınırı yok mu, ne kadarı normal kabul ediliyor? Eğer bir iki tane ağrı kesici yutup, sıcak su torbanı kucağına alıp günlük hayatına devam edebiliyorsan, yani işe güce engel olmuyorsa tamam, bu kabul edilebilir bir durum. Ama ağrıdan kusuyorsan, başın dönüyorsa, işi gücü okulu bırakıp acile taşınacak kadar kötü oluyorsan... Orada durup bir düşünmek lazım işte.
Bazen de bu şiddetli sancıların arkasında tamamen başka sebepler, sinsice bekleyen bazı misafirler yatıyor olabilir. Mesela çikolata kisti denilen o illet ya da rahimdeki ufacık miyomlar bu ağrıyı katlanılmaz hale getirebiliyor. "Genç kızdır, evlenince geçer" diyerek yıllarca bu acıyı çeken o kadar çok insan var ki... Vallahi billahi geçmiyor, aksine altından bambaşka şeyler çıkabiliyor.
Kendini hiç suçlama, "ben çok mızmızım, acı eşiğim çok düşük" diye düşünüp durma boş yere. Eğer her ay hayatın üç dört günü sana zindan oluyorsa, bu kesinlikle normal falan değil. Vücudun sana içeriden bir yerlerden sinyal gönderiyor, sesini duyurmaya çalışıyor aslında.
Sana tavsiyem, bu acıyı sessizce sineye çekmeyi artık bir kenara bırakman. Şöyle gerçekten halden anlayan, seni dinleyecek iyi bir kadın doğum uzmanının kapısını çalma vaktin gelmiş de geçiyor bile... Kendine bu iyiliği yap, çünkü acı çekmek senin kaderin değil.
