Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Tartıya her çıktığımda o metal plakanın yüzüme vurduğu o soğuk hissi bilmeyen var mı gerçekten? Yıllarca diyet kurları, pazartesi başlayan ve salı akşamı bir fırın pizzasıyla son bulan o hazin hikayeler... Sonra birden kulaktan kulağa yayılan o mucizevi kelimeyi duydum: Semaglutid. Dedim ki kendi kendime, ulan acaba bu sefer gerçekten bir çıkış yolu bulduk mu, yoksa yine kandırılıyor muyuz? Bir gazete haberinin peşine düşer gibi girdim bu işin içine, tıbbi raporları kurcaladım, zayıflayanların gözlerindeki o tuhaf değişimi izledim. İnsan beyni açlıkla savaşırken ne kadar çaresiz kalıyormuş meğer.
İğneyi vuruyorsun ve pat diye iştahın kesiliyor diyorlar ya, valla yalan değil. Beyindeki o hiç susmayan, sürekli bir şeyler çiğneme isteği fısıldayan o çirkin sesi alıp bir odaya kapatıyor sanki bu ilaç. Vallahi bak, tabağa bakıyorsun, en sevdiğin mantı duruyor orada ama canın istemiyor. İnanılmaz bir duygu bu. Yıllarca iradesizlikle suçlanmış bir beden için bu hissin ne anlama geldiğini tahmin bile edemezsiniz...
Peki ama bedeli ne oluyor bu işin? İlaç dediğin şey vücudun doğal ritmine bir nevi balyozla müdahale etmek aslında. Midem bulanıyor diyen mi ararsın, haftalarca yataktan kalkamadım diyen mi... Kimse bu işin o karanlık, o mide bulandırıcı akşamlarını konuşmak istemiyor tabii. Kilo veriyorsun, eyvallah, aynadaki görüntün değişiyor ama için ezile ezile, bulana bulana. Bazen soruyorum kendime; değere mi be abi, gerçekten bu kadar acıya değer mi?
Doktorlar büyük büyük laflar ediyorlar klinik araştırmalardan bahsederken. Yüzde on beş kilo kaybı, insülin direncinin kırılması falan... Rakamlar soğuktur ama, rakamlar insanın ruhundaki o boşluğu ölçemez ki. Kilosu gidip de aynada kendini tanıyamayan, o eski kilolu ama neşeli halini arayan insan gördü bu gözler. Hani derler ya, bir şeyi düzeltirken başka bir yeri yıkmak... İşte öyle bir tereddüt çöküyor insanın içine.
İlacı bıraktığın gün ne olacak peki? Asıl kıyamet orada kopuyor işte. İlacı kesiyorsun ve o susturulan canavar, o bastırılan iştah öyle bir geri dönüyor ki! İki katı hırsla saldırıyorsun dolaba. Bırakanların çoğu verdiğini fazlasıyla geri almış. Yani bu bir çözüm mü şimdi, yoksa ömür boyu o küçük enjektörlere mahkum kalmak mı? Bazen bir çıkmaz sokaktaymışız gibi geliyor bana, ne ileri gidebiliyorsun ne geri.
Günün sonunda mutfaktaki o ışığı kapatıp yatağa geçtiğinde baş başa kaldığın şey yine kendi zihnin. Semaglutid bir mucize mi, yoksa modern çağın bize sattığı en pahalı illüzyon mu, henüz emin değilim. Ama şunu çok iyi biliyorum; bedeninle barışmadığın sürece, o iğnenin ucundaki sıvı sadece geçici bir illüzyon yaratıyor. Yine de denemek isteyenleri çok iyi anlıyorum, o çaresizliği öyle derin hissettim ki zamanında...
İğneyi vuruyorsun ve pat diye iştahın kesiliyor diyorlar ya, valla yalan değil. Beyindeki o hiç susmayan, sürekli bir şeyler çiğneme isteği fısıldayan o çirkin sesi alıp bir odaya kapatıyor sanki bu ilaç. Vallahi bak, tabağa bakıyorsun, en sevdiğin mantı duruyor orada ama canın istemiyor. İnanılmaz bir duygu bu. Yıllarca iradesizlikle suçlanmış bir beden için bu hissin ne anlama geldiğini tahmin bile edemezsiniz...
Peki ama bedeli ne oluyor bu işin? İlaç dediğin şey vücudun doğal ritmine bir nevi balyozla müdahale etmek aslında. Midem bulanıyor diyen mi ararsın, haftalarca yataktan kalkamadım diyen mi... Kimse bu işin o karanlık, o mide bulandırıcı akşamlarını konuşmak istemiyor tabii. Kilo veriyorsun, eyvallah, aynadaki görüntün değişiyor ama için ezile ezile, bulana bulana. Bazen soruyorum kendime; değere mi be abi, gerçekten bu kadar acıya değer mi?
Doktorlar büyük büyük laflar ediyorlar klinik araştırmalardan bahsederken. Yüzde on beş kilo kaybı, insülin direncinin kırılması falan... Rakamlar soğuktur ama, rakamlar insanın ruhundaki o boşluğu ölçemez ki. Kilosu gidip de aynada kendini tanıyamayan, o eski kilolu ama neşeli halini arayan insan gördü bu gözler. Hani derler ya, bir şeyi düzeltirken başka bir yeri yıkmak... İşte öyle bir tereddüt çöküyor insanın içine.
İlacı bıraktığın gün ne olacak peki? Asıl kıyamet orada kopuyor işte. İlacı kesiyorsun ve o susturulan canavar, o bastırılan iştah öyle bir geri dönüyor ki! İki katı hırsla saldırıyorsun dolaba. Bırakanların çoğu verdiğini fazlasıyla geri almış. Yani bu bir çözüm mü şimdi, yoksa ömür boyu o küçük enjektörlere mahkum kalmak mı? Bazen bir çıkmaz sokaktaymışız gibi geliyor bana, ne ileri gidebiliyorsun ne geri.
Günün sonunda mutfaktaki o ışığı kapatıp yatağa geçtiğinde baş başa kaldığın şey yine kendi zihnin. Semaglutid bir mucize mi, yoksa modern çağın bize sattığı en pahalı illüzyon mu, henüz emin değilim. Ama şunu çok iyi biliyorum; bedeninle barışmadığın sürece, o iğnenin ucundaki sıvı sadece geçici bir illüzyon yaratıyor. Yine de denemek isteyenleri çok iyi anlıyorum, o çaresizliği öyle derin hissettim ki zamanında...
