Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Mutfaktaki o beyaz kavanozla araya biraz mesafe koymanın vakti geldi de geçiyor bile. Sabahları gözümüzü açar açmaz kahveye fırlattığımız o iki küp şeker var ya, işte bütün mesele orada başlıyor aslında. Gün içinde fark etmeden ne kadar çok tatlı şeye el uzattığımızı bir düşünün; çayın yanındaki bisküvi, canımız sıkılınca yediğimiz o çikolata... Vallahi billahi farkında olmadan kendimizi bir şeker sarmalının içine hapsediyoruz. Kendimize yapacağımız en büyük iyilik, o ambalajlı ürünleri market rafında yavaşça yere bırakmak olacak.
Etiket okuma alışkanlığı kazanmak bu işin ilk ve en önemli kuralı sanırım. Hani arkasını çevirip baktığımız o küçük yazılar var ya, orada "içindekiler" kısmında glukoz şurubu, fruktoz ya da maltoz görüyorsanız arkaya bakmadan kaçın abi. İsmi ne kadar havalı olursa olsun, günün sonunda hepsi aynı kapıya çıkıyor ve vücuda yük bindiriyor. Şekerin binbir çeşit maskesi var ve biz bu maskeleri düşürmedikçe o gizli kalori bombalarını yutmaya devam edeceğiz. Alışveriş sepetini doldururken iki kez düşünmek, ne yediğimizi bilerek hareket etmek her şeyi değiştirebilir.
Aslına bakarsanız canımız tatlı bir şeyler çektiğinde vücut bize "bana enerji ver" diye bağırıyor, biz ise gidip en rafine olanı seçiyoruz. Onun yerine mutfak tezgahına bir kase taze meyve koymak, kuru kayısı ya da incirle o anki krizi geçiştirmek çok daha akıllıca. Doğanın bize sunduğu meyve şekerinin yanında lifi de var, vitamini de var; yani o kadar da korkunç değil. Rafine şekeri hayatımızdan kademeli olarak çıkarıp yerine bu doğal alternatifleri koyduğumuzda, dilimizin tat alma duyusu bile birkaç haftada sıfırlanıyor.
Peki o can kurtaran gibi sarıldığımız asitli içecekler, hazır meyve suları ne olacak? Onların içindeki şeker miktarını bilseniz, bardağın yanına bile yaklaşmazsınız herhalde... Sıvı olarak aldığımız o şeker direkt kana karışıyor ve anlık bir mutluluk verse de sonrasında insanı fena çökertiyor. Su içmeyi sevmiyorsak içine iki dilim limon, biraz nane ya da bir çubuk tarçın atıp o aromayı yakalamak varken neden kendimize bunu yapalım ki? Hem ferahlamak hem de gereksiz bir şeker yükünden kurtulmak aslında bu kadar basit bir bardak suya bakıyor.
Kahvaltı alışkanlıklarımızı da şöyle bir gözden geçirsek fena olmaz, hani o hazır mısır gevrekleri, ballı reçelli masalar... Sabahı tamamen karbonhidrat ve şekerle açtığımızda, öğlene doğru gözümüzün dönmesi ve tatlı krizlerine girmemiz çok normal. Güne yumurtayla, peynirle, yani proteinle başlamak kan şekerini öyle bir dengeliyor ki gün boyu o tatlı canavarı kapımızı çalmıyor bile. Kahvaltıda tabağa biraz da yeşillik, zeytin ekledik mi...
Bazen sadece canımız sıkıldığı için, sırf ağzımız boş durmasın diye mutfağın yolunu tutuyoruz, itiraf edelim. Stresliyken ya da bilgisayar başında bir şeye odaklanmışken o el istemsizce çekmeceye gidiyor işte. İşte tam o kırılma anında ayağa kalkıp bir bardak su içmek veya balkona çıkıp derin bir nefes almak o sahte açlığı yok edebilir. Kendimizi dinlemeyi öğrendiğimizde, aslında canımızın şeker değil, sadece küçük bir mola istediğini fark ediyoruz.
Etiket okuma alışkanlığı kazanmak bu işin ilk ve en önemli kuralı sanırım. Hani arkasını çevirip baktığımız o küçük yazılar var ya, orada "içindekiler" kısmında glukoz şurubu, fruktoz ya da maltoz görüyorsanız arkaya bakmadan kaçın abi. İsmi ne kadar havalı olursa olsun, günün sonunda hepsi aynı kapıya çıkıyor ve vücuda yük bindiriyor. Şekerin binbir çeşit maskesi var ve biz bu maskeleri düşürmedikçe o gizli kalori bombalarını yutmaya devam edeceğiz. Alışveriş sepetini doldururken iki kez düşünmek, ne yediğimizi bilerek hareket etmek her şeyi değiştirebilir.
Aslına bakarsanız canımız tatlı bir şeyler çektiğinde vücut bize "bana enerji ver" diye bağırıyor, biz ise gidip en rafine olanı seçiyoruz. Onun yerine mutfak tezgahına bir kase taze meyve koymak, kuru kayısı ya da incirle o anki krizi geçiştirmek çok daha akıllıca. Doğanın bize sunduğu meyve şekerinin yanında lifi de var, vitamini de var; yani o kadar da korkunç değil. Rafine şekeri hayatımızdan kademeli olarak çıkarıp yerine bu doğal alternatifleri koyduğumuzda, dilimizin tat alma duyusu bile birkaç haftada sıfırlanıyor.
Peki o can kurtaran gibi sarıldığımız asitli içecekler, hazır meyve suları ne olacak? Onların içindeki şeker miktarını bilseniz, bardağın yanına bile yaklaşmazsınız herhalde... Sıvı olarak aldığımız o şeker direkt kana karışıyor ve anlık bir mutluluk verse de sonrasında insanı fena çökertiyor. Su içmeyi sevmiyorsak içine iki dilim limon, biraz nane ya da bir çubuk tarçın atıp o aromayı yakalamak varken neden kendimize bunu yapalım ki? Hem ferahlamak hem de gereksiz bir şeker yükünden kurtulmak aslında bu kadar basit bir bardak suya bakıyor.
Kahvaltı alışkanlıklarımızı da şöyle bir gözden geçirsek fena olmaz, hani o hazır mısır gevrekleri, ballı reçelli masalar... Sabahı tamamen karbonhidrat ve şekerle açtığımızda, öğlene doğru gözümüzün dönmesi ve tatlı krizlerine girmemiz çok normal. Güne yumurtayla, peynirle, yani proteinle başlamak kan şekerini öyle bir dengeliyor ki gün boyu o tatlı canavarı kapımızı çalmıyor bile. Kahvaltıda tabağa biraz da yeşillik, zeytin ekledik mi...
Bazen sadece canımız sıkıldığı için, sırf ağzımız boş durmasın diye mutfağın yolunu tutuyoruz, itiraf edelim. Stresliyken ya da bilgisayar başında bir şeye odaklanmışken o el istemsizce çekmeceye gidiyor işte. İşte tam o kırılma anında ayağa kalkıp bir bardak su içmek veya balkona çıkıp derin bir nefes almak o sahte açlığı yok edebilir. Kendimizi dinlemeyi öğrendiğimizde, aslında canımızın şeker değil, sadece küçük bir mola istediğini fark ediyoruz.
