Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Alarmla yataktan fırlayıp henüz gözümüzü bile açamadan koşu bandına atlamak gerçekten vücuda iyilik mi, yoksa eziyet mi? Sabah saatlerinde kortizol dediğimiz stres hormonu zaten tavan yapmış durumda oluyor. Bir de üstüne kalbi aniden hızlandıracak ağır antrenmanlar yüklediğimizde, o canım bedenimiz neye uğradığını şaşırıyor açıkçası. Hani günümüzü zinde geçirecektik, ne ara böyle gözümüzden uyku akar hale geldik... Günün ilk ışıklarıyla yapılan hafif yürüyüşler eyvallah da, o saatte ağır ağırlıkların altına girmek her bünyenin harcı değil abi ya.
Aksine, akşam saatlerinde kaslarımız gün boyu yediğimiz yemeklerle, aldığımız kalorilerle tam anlamıyla şarj olmuş duruma geliyor. Beden sıcaklığı akşamüstü en yüksek seviyesine ulaşıyor ki, bu da esneklik ve güç anlamında zirveyi gördüğümüz an demek. Günün bütün sinirini, stresini, işte patrona ya da trafike sıkılan canımızı o ağırlıklardan çıkarmak kadar tatlı bir şey var mı vallahi! Akşam antrenmanı bir nevi zihinsel boşalma, günün kahrını salonda bırakma ritüeli gibi bir şeye dönüşüyor.
Peki ya biyolojik saatimiz bu işe ne diyor, yani hangisinde daha çok yağ yakıyoruz meselesi? Aç karnına yapılan sabah kardiyosunun depolanmış Yağları daha hızlı erittiğine dair ortalıkta dolaşan yüzlerce araştırma var. Fakat gelin görün ki, sabah metabozlizmayı hızlandıralım derken kas kaybetme riski de bir o kadar yüksek. Akşam yapılan sporda ise vücut ısısı yüksek olduğu için sakatlanma riski neredeyse sıfıra iniyor, yani bir nevi daha güvenli liman.
Gece geç saatlerde yapılan o yüksek tempolu antrenmanların uyku kalitesini altüst ettiği gerçeğini de görmezden gelemeyiz ama... Hani tam yatacağız, vücut soğumamış, nabız hala 120 atıyor, sonra dön Allah dön yatakta. İnsanın uykusu gelse bile adrenalin seviyesi yüzünden beyin bir türlü fişi çekemiyor. Bu yüzden akşam sporunu yatmadan en az iki üç saat önce bitirmekte, bedene soğuma şansı tanımakta fayda var.
İşin özü, ne sabahın köründe kendinizi hırpalamanızın bir anlamı var ne de gece yarısı salonda heder olmanın. Sizin yaşam ritminize, iş saatlerinize ve en önemlisi sürdürülebilirliğinize hangi vakit uyuyorsa en faydalı spor vaktiniz tam olarak o andır. İster sabah aç karnına parkta turlayın, ister akşam iş çıkışı salonda ter atın; yeter ki o koltuktan kalkıp harekete geçin. Zaten hayat yeterince karmaşık, bir de spor saati yüzünden vicdan azabı çekmeye hiç ama hiç gerek yok.
Aksine, akşam saatlerinde kaslarımız gün boyu yediğimiz yemeklerle, aldığımız kalorilerle tam anlamıyla şarj olmuş duruma geliyor. Beden sıcaklığı akşamüstü en yüksek seviyesine ulaşıyor ki, bu da esneklik ve güç anlamında zirveyi gördüğümüz an demek. Günün bütün sinirini, stresini, işte patrona ya da trafike sıkılan canımızı o ağırlıklardan çıkarmak kadar tatlı bir şey var mı vallahi! Akşam antrenmanı bir nevi zihinsel boşalma, günün kahrını salonda bırakma ritüeli gibi bir şeye dönüşüyor.
Peki ya biyolojik saatimiz bu işe ne diyor, yani hangisinde daha çok yağ yakıyoruz meselesi? Aç karnına yapılan sabah kardiyosunun depolanmış Yağları daha hızlı erittiğine dair ortalıkta dolaşan yüzlerce araştırma var. Fakat gelin görün ki, sabah metabozlizmayı hızlandıralım derken kas kaybetme riski de bir o kadar yüksek. Akşam yapılan sporda ise vücut ısısı yüksek olduğu için sakatlanma riski neredeyse sıfıra iniyor, yani bir nevi daha güvenli liman.
Gece geç saatlerde yapılan o yüksek tempolu antrenmanların uyku kalitesini altüst ettiği gerçeğini de görmezden gelemeyiz ama... Hani tam yatacağız, vücut soğumamış, nabız hala 120 atıyor, sonra dön Allah dön yatakta. İnsanın uykusu gelse bile adrenalin seviyesi yüzünden beyin bir türlü fişi çekemiyor. Bu yüzden akşam sporunu yatmadan en az iki üç saat önce bitirmekte, bedene soğuma şansı tanımakta fayda var.
İşin özü, ne sabahın köründe kendinizi hırpalamanızın bir anlamı var ne de gece yarısı salonda heder olmanın. Sizin yaşam ritminize, iş saatlerinize ve en önemlisi sürdürülebilirliğinize hangi vakit uyuyorsa en faydalı spor vaktiniz tam olarak o andır. İster sabah aç karnına parkta turlayın, ister akşam iş çıkışı salonda ter atın; yeter ki o koltuktan kalkıp harekete geçin. Zaten hayat yeterince karmaşık, bir de spor saati yüzünden vicdan azabı çekmeye hiç ama hiç gerek yok.
