Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Geçen hafta bizim ufaklığın ateşi bir yükseldi, geceyi koltukta sabahladık; o an anladım ki mevsimler değişmiş ama biz yine o eski, tanıdık telaşın tam ortasına düşmüşüz. Hani şu her kış kapımızı çalan, yatağa düşüren, nefes almayı bile bir garip zorlaştıran o meşhur RSV virüsü var ya... Vallahi billahi insanı çaresiz bırakıyor, sanki tüm enerjisini bir anda çekip alıyor evladının üzerinden.
Boğazda bir gıcık, burunda o hiç bitmek bilmeyen tıkanıklık... Çoğu zaman sıradan bir soğuk algınlığı diye geçiştiriyoruz, "yahu biraz dinlense geçer" diyoruz ama işin aslı öyle değil işte. RSV, özellikle küçüklerde kendini çok daha farklı belli ediyor, bazen hırıltılı bir soluk alıp veriş başlıyor ki duyunca insanın yüreği ağzına geliyor.
Bir bakıyorsun çocukta iştah falan kalmamış, sadece uyumak istiyor, o kıpır kıpır hali gitmiş yerine bambaşka, bitkin bir çocuk gelmiş. Hani derler ya "gözünün feri sönmüş" diye, tam da öyle bir durum oluyor işte; insan o an her şeyi unutup sadece iyileşmesini bekliyor... Ateş desen bazen var, bazen yok; işin en kurnaz tarafı da bu zaten.
Sadece çocuklar değil, bazen biz yetişkinler de nasibimizi alıyoruz bu ilretten, sadece o biraz daha hafif atlatılıyor sanki. Öksürük nöbetleri geliyor gece yarısı, göğsünde sanki bir ağırlık var, hani derler ya insan nefes alırken bile zorlanıyor... İşte o anlarda bir yudum su içmek bile mesele oluyor bazen.
Kendi kendine sormadan edemiyor insan, "Acaba bu geçecek mi, yoksa daha mı kötüye gidecek?" diye. Dinlenmek, bolca sıvı tüketmek, odayı havalandırmak... Hepsi çok klişe geliyor kulağa ama vallahi başka da çare yok, sabretmekten ve vücudun o kavgayı kazanmasını beklemekten başka... Herkese geçmiş olsun, dikkat edin kendinize, bu aralar hava şartları hiç güven vermiyor.
Boğazda bir gıcık, burunda o hiç bitmek bilmeyen tıkanıklık... Çoğu zaman sıradan bir soğuk algınlığı diye geçiştiriyoruz, "yahu biraz dinlense geçer" diyoruz ama işin aslı öyle değil işte. RSV, özellikle küçüklerde kendini çok daha farklı belli ediyor, bazen hırıltılı bir soluk alıp veriş başlıyor ki duyunca insanın yüreği ağzına geliyor.
Bir bakıyorsun çocukta iştah falan kalmamış, sadece uyumak istiyor, o kıpır kıpır hali gitmiş yerine bambaşka, bitkin bir çocuk gelmiş. Hani derler ya "gözünün feri sönmüş" diye, tam da öyle bir durum oluyor işte; insan o an her şeyi unutup sadece iyileşmesini bekliyor... Ateş desen bazen var, bazen yok; işin en kurnaz tarafı da bu zaten.
Sadece çocuklar değil, bazen biz yetişkinler de nasibimizi alıyoruz bu ilretten, sadece o biraz daha hafif atlatılıyor sanki. Öksürük nöbetleri geliyor gece yarısı, göğsünde sanki bir ağırlık var, hani derler ya insan nefes alırken bile zorlanıyor... İşte o anlarda bir yudum su içmek bile mesele oluyor bazen.
Kendi kendine sormadan edemiyor insan, "Acaba bu geçecek mi, yoksa daha mı kötüye gidecek?" diye. Dinlenmek, bolca sıvı tüketmek, odayı havalandırmak... Hepsi çok klişe geliyor kulağa ama vallahi başka da çare yok, sabretmekten ve vücudun o kavgayı kazanmasını beklemekten başka... Herkese geçmiş olsun, dikkat edin kendinize, bu aralar hava şartları hiç güven vermiyor.
