Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Ruhumuz sıkıştığında, o görünmez yük omuzlarımıza bindiğinde ilk nereye koşacağımızı bilememek çok normal bir insani durum. Kimisi dertleşmek ister, içindeki düğümleri birer birer çözüp hafiflemek adına bir uzmanın kapısını çalar. Kimisi ise artık uykularını kaçıran, kimyasını altüst eden o karanlıktan kurtulmak için daha somut, daha tıbbi bir el uzatılmasını bekler... İşte tam bu yol ayrımında karşımıza iki farklı uzmanlık alanı çıkıyor: Biri zihnin labirentlerinde kelimelerle yol arkadaşlığı yapıyor, diğeri ise doğrudan beynin o karmaşık biyolojik yapısına müdahale ediyor.
Psikiyatrist dediğimiz insan, aslında altı yıllık o zorlu tıp fakültesi sıralarından geçmiş, üzerine bir de psikiyatri uzmanlığı eklemiş tescilli bir tıp doktorudur. Yani işin içinde reçete yazma yetkisi, biyolojik tahliller, beyin görüntüleme teknikleri ve doğrudan ilaçla tedavi süreçleri var. İlaç dediğin şey öyle hafife alınacak bir mevzu değil sonuçta, doğrudan beynin o hassas nörotransmitter dengesine dokunuyorsun... Eğer yaşadığın sıkıntı artık senin günlük hayatını, biyolojini, uyku düzenini fiziki olarak baltalıyorsa, bir doktorun kapısını çalmak en mantıklısı galiba.
Psikolog ise edebiyatla, felsefeyle, insan davranışının o muazzam derinliğiyle harmanlanmış bir akademik eğitimden gelir. Fen-edebiyat fakültelerinin psikoloji bölümünü bitirirler, üzerine klinik alanda yüksek lisans yaparlar ve terapi odasında sadece kelimelerle, yöntemlerle, ekollerle bir dünya inşa ederler. İlaç yazmazlar, yazamazlar zaten; çünkü tıp doktoru değillerdir ama insan ruhunun o görünmez yaralarını dikiş atmadan, sadece konuşarak ve farkındalık kazandırarak iyileştirme gücüne sahiptirler. Vallahi billahi bazen sadece doğru bir sorunun sorulması, yıllardır sırtımızda taşıdığımız o koca yükü bir anda yere bırakmamızı sağlayabiliyor...
Peki, hangisine gitmeli insan, hangisinin kapısını önce tıklatmalı? Eğer içinizde bir yerlerde sürekli bir kaygı, anlamsız bir boşluk hissi varsa ve bunun hayatınızın gidişatıyla, çocukluğunuzla ya da ilişkilerinizle ilgili olduğunu seziyorsanız bir terapistle yola çıkmak harika bir başlangıç olabilir. Ama yok, sabahları yataktan kalkamayacak kadar ağır bir depresyon yaşıyorsanız, algılarınızda ciddi kaymalar başladıysa ya da panik ataklar fiziki bir kriz gibi boğazınıza sarılıyorsa... İşte orada durup bir tıp doktorunun, yani psikiyatristin bilimsel müdahalesine şans vermek gerekiyor galiba.
Bazen de bu iki disiplin el ele verir, insanı düştüğü o derin kuyudan birlikte çekip çıkarır ki en güzeli de budur bana göre. Psikiyatrist ilacın o düzenleyici, sakinleştirici gücüyle biyolojik zemini hazırlar; psikolog ise o zeminin üzerine yeni, sağlam ve sarsılmaz bir düşünce yapısı inşa eder. Birbirinin rakibi değil, tam aksine birbirini tamamlayan iki yapboz parçası gibidirler aslında... Yani ne sadece ilaç her şeyi çözer tek başına, ne de bazen sadece konuşmak yeterli olur o ağır nörolojik fırtınalarda.
Sonuçta hepimiz insanız, bazen beynimizin kimyası bozulur, bazen de kalbimizin ritmi, hayata bakış açımız... Önemli olan o tıkandığımız noktada yardım istemekten çekinmemek, işi uzmanına bırakmak galibi.
Psikiyatrist dediğimiz insan, aslında altı yıllık o zorlu tıp fakültesi sıralarından geçmiş, üzerine bir de psikiyatri uzmanlığı eklemiş tescilli bir tıp doktorudur. Yani işin içinde reçete yazma yetkisi, biyolojik tahliller, beyin görüntüleme teknikleri ve doğrudan ilaçla tedavi süreçleri var. İlaç dediğin şey öyle hafife alınacak bir mevzu değil sonuçta, doğrudan beynin o hassas nörotransmitter dengesine dokunuyorsun... Eğer yaşadığın sıkıntı artık senin günlük hayatını, biyolojini, uyku düzenini fiziki olarak baltalıyorsa, bir doktorun kapısını çalmak en mantıklısı galiba.
Psikolog ise edebiyatla, felsefeyle, insan davranışının o muazzam derinliğiyle harmanlanmış bir akademik eğitimden gelir. Fen-edebiyat fakültelerinin psikoloji bölümünü bitirirler, üzerine klinik alanda yüksek lisans yaparlar ve terapi odasında sadece kelimelerle, yöntemlerle, ekollerle bir dünya inşa ederler. İlaç yazmazlar, yazamazlar zaten; çünkü tıp doktoru değillerdir ama insan ruhunun o görünmez yaralarını dikiş atmadan, sadece konuşarak ve farkındalık kazandırarak iyileştirme gücüne sahiptirler. Vallahi billahi bazen sadece doğru bir sorunun sorulması, yıllardır sırtımızda taşıdığımız o koca yükü bir anda yere bırakmamızı sağlayabiliyor...
Peki, hangisine gitmeli insan, hangisinin kapısını önce tıklatmalı? Eğer içinizde bir yerlerde sürekli bir kaygı, anlamsız bir boşluk hissi varsa ve bunun hayatınızın gidişatıyla, çocukluğunuzla ya da ilişkilerinizle ilgili olduğunu seziyorsanız bir terapistle yola çıkmak harika bir başlangıç olabilir. Ama yok, sabahları yataktan kalkamayacak kadar ağır bir depresyon yaşıyorsanız, algılarınızda ciddi kaymalar başladıysa ya da panik ataklar fiziki bir kriz gibi boğazınıza sarılıyorsa... İşte orada durup bir tıp doktorunun, yani psikiyatristin bilimsel müdahalesine şans vermek gerekiyor galiba.
Bazen de bu iki disiplin el ele verir, insanı düştüğü o derin kuyudan birlikte çekip çıkarır ki en güzeli de budur bana göre. Psikiyatrist ilacın o düzenleyici, sakinleştirici gücüyle biyolojik zemini hazırlar; psikolog ise o zeminin üzerine yeni, sağlam ve sarsılmaz bir düşünce yapısı inşa eder. Birbirinin rakibi değil, tam aksine birbirini tamamlayan iki yapboz parçası gibidirler aslında... Yani ne sadece ilaç her şeyi çözer tek başına, ne de bazen sadece konuşmak yeterli olur o ağır nörolojik fırtınalarda.
Sonuçta hepimiz insanız, bazen beynimizin kimyası bozulur, bazen de kalbimizin ritmi, hayata bakış açımız... Önemli olan o tıkandığımız noktada yardım istemekten çekinmemek, işi uzmanına bırakmak galibi.
