Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
O sedyeye doğru yürürken ayaklarınızın geri geri gitmesini o kadar iyi anlıyorum ki... İçinizde büyüyen o devasa yumru, "Başıma ne gelecek, canım çok yanacak mı?" sorusuyla beslenip duruyor günlerdir. Vallahi billahi yalnız değilsiniz, her erkek o kapının önünde aynı soğuk terleri döküyor. Muazzam bir belirsizlik hissi bu, insanı içten içe kemiren, uykuları kaçıran cinsten bir korku dalgası. Ama işin aslı, gözünüzde büyüttüğünüz o dev, aslında sandığınız kadar gaddar çıkmıyor.
Lokal anestezi denen o mucizevi dokunuş var ya, işte o devreye girdiği an hikayenin rengi tamamen değişiyor. Hekim o bölgeyi uyuştururken hafif bir sinek ısırığı, ufak bir sızı duyuyorsunuz, hepsi bu. Sonrasında hissettiğiniz şey acıdan ziyade, hani tarif etmesi zor bir baskı, bir doluluk hissi olur ya... Derin bir nefes alıp kendinizi serbest bıraktığınızda, o baskının da hafiflediğini göreceksiniz. Kendinizi kasmak, o an yapacağınız en büyük hata olur, benden söylemesi.
Cihazın o çıkardığı çıt çıt sesleri yok mu, insanı asıl geren, odadaki o mekanik gürültü galiba... Her bir parça alınırken duyulan o ses, sanki canınızdan bir parça kopuyormuş hissi yaratıyor psikolojik olarak. Ama fiziksel olarak bakıldığında, ortada öyle bağırtacak, feryat figan ettirecek bir acı falan yok, tamamen bir algı oyunu bu. Yani aslında canınız yanmıyor, sadece beyniniz size küçük, acımasız oyunlar oynuyor o esnada.
İşlem bittikten sonra eve döndüğünüzde, sanki biraz fazla yürümüşsünüz gibi bir sızlama kalıyor geride. Tuvalete çıktığınızda o idrardaki hafif kırmızılığı görmek insanı bir an panikletiyor, yüreği ağzına geliyor adamın. Sakin olun, korkmayın, bu son derece normal ve beklenen bir durum. Birkaç gün boyunca vücudunuz size içeride bir şeylerin değiştiğini fısıldayacak, o kadar.
Bol bol su içmek, o günlerin en sadık dostu, en büyük şifası haline gelmeli sizin için. Sıvı tükettikçe orası temizlenecek, o hafif yanma hissi de akıp gidecek yavaş yavaş. Kendinize zaman tanıyın, o gün ağır işlerden, koşturmacadan uzak durun, sadece dinlenin. Zaten ertesi gün uyandığınızda, "Yahu ben bunun için mi kendimi yiyip bitirmişim?" diyeceksiniz, buraya yazıyorum.
Erkeklik gururu, o gereksiz korkular, "Bize bir şey olmaz" ceketleri... Hepsini o hastane kapısının dışında bırakmak gerekiyor bazen. Sağlık bu, şakaya gelmez, ertelemeye hiç gelmez. Korkunun ecele faydası yok derler ya, çok doğru; o yüzden o randevuya içiniz rahat, başınız dik gidin...
Lokal anestezi denen o mucizevi dokunuş var ya, işte o devreye girdiği an hikayenin rengi tamamen değişiyor. Hekim o bölgeyi uyuştururken hafif bir sinek ısırığı, ufak bir sızı duyuyorsunuz, hepsi bu. Sonrasında hissettiğiniz şey acıdan ziyade, hani tarif etmesi zor bir baskı, bir doluluk hissi olur ya... Derin bir nefes alıp kendinizi serbest bıraktığınızda, o baskının da hafiflediğini göreceksiniz. Kendinizi kasmak, o an yapacağınız en büyük hata olur, benden söylemesi.
Cihazın o çıkardığı çıt çıt sesleri yok mu, insanı asıl geren, odadaki o mekanik gürültü galiba... Her bir parça alınırken duyulan o ses, sanki canınızdan bir parça kopuyormuş hissi yaratıyor psikolojik olarak. Ama fiziksel olarak bakıldığında, ortada öyle bağırtacak, feryat figan ettirecek bir acı falan yok, tamamen bir algı oyunu bu. Yani aslında canınız yanmıyor, sadece beyniniz size küçük, acımasız oyunlar oynuyor o esnada.
İşlem bittikten sonra eve döndüğünüzde, sanki biraz fazla yürümüşsünüz gibi bir sızlama kalıyor geride. Tuvalete çıktığınızda o idrardaki hafif kırmızılığı görmek insanı bir an panikletiyor, yüreği ağzına geliyor adamın. Sakin olun, korkmayın, bu son derece normal ve beklenen bir durum. Birkaç gün boyunca vücudunuz size içeride bir şeylerin değiştiğini fısıldayacak, o kadar.
Bol bol su içmek, o günlerin en sadık dostu, en büyük şifası haline gelmeli sizin için. Sıvı tükettikçe orası temizlenecek, o hafif yanma hissi de akıp gidecek yavaş yavaş. Kendinize zaman tanıyın, o gün ağır işlerden, koşturmacadan uzak durun, sadece dinlenin. Zaten ertesi gün uyandığınızda, "Yahu ben bunun için mi kendimi yiyip bitirmişim?" diyeceksiniz, buraya yazıyorum.
Erkeklik gururu, o gereksiz korkular, "Bize bir şey olmaz" ceketleri... Hepsini o hastane kapısının dışında bırakmak gerekiyor bazen. Sağlık bu, şakaya gelmez, ertelemeye hiç gelmez. Korkunun ecele faydası yok derler ya, çok doğru; o yüzden o randevuya içiniz rahat, başınız dik gidin...
