Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
İnsan bazen kendini o kadar güçlü hisseder ki, sanki dünyaya meydan okuyacakmış gibi... Sonra bir sabah uyanıyorsun, ameliyat bitmiş, yatağındasın ve vücudunun sana ait olmadığını fark ediyorsun. O ilk damla çamaşırına sızdığında insanın içine oturan o ağırlığı tarif etmek gerçekten çok zor. Kimseye de söyleyemiyorsun biliyor musun, öylece kalakalıyorsun yatağın kenarında.
Vallahi kimse sana bu kadarını anlatmıyor hastaneden çıkarken, "Geçecek beyefendi, sabredin" deyip eline bir reçete tutuşturuyorlar. Ama o eve dönüş yolu, arabanın koltuğuna otururken duyulan o korku... Acaba bir şey olur mu, ya tutamazsam endişesi insanı içten içe kemirip bitiriyor. Meğer ne büyük bir nimetmiş o güne kadar hiç düşünmeden, ayakta, dilediğin gibi tuvalete gidebilmek.
Doktorlar tabii işin tıbbi boyutuna bakıyor, yok mesane boynuymuş, yok sfinkter kasıymış falan filan. Yahu benim orada canım yanıyor, gururum kırılıyor, sen bana kas diyorsun abi ya! Ama işin aslı, o ameliyat sırasında içeride resmen bir savaş yaşanıyor ve bazı yollar ister istemez hasar görüyor. Zaman lazım diyorlar, evet haklılar belki ama o zaman akarken insanın ruhundan neler gidiyor bir bilsen...
Bir dostum demişti ki, "Kendine bir bebek gibi davranmayı öğreneceksin bu süreçte." İlk başta çok ağırıma gitmişti bu laf, ne demek bebek gibi, koskoca adamım ben! Fakat sonradan anladım ne demek istediğini; hani bebekler düşe kalka yürümeyi öğrenir ya, mesane de öyle işte, her şeyi baştan öğreniyor. Kendine kızmayı bıraktığın gün, aslında iyileşmeye başladığın gün oluyor.
Günde kaç kez çamaşır değiştirdiğini saymayı bıraktın mı mesela, işte o zaman kafan rahatlıyor biraz. Yanında yedekle gezmek, her gittiğin mekanda ilk iş tuvaletin yerini gözlemek... İnan bana, bu yoldan geçen tek erkek sen değilsin, şu an binlerce adam aynı sessiz sızıyı göğsünde taşıyor. Yalnızlık hissi var ya, o insanın içini damla damla sızan o idrardan çok daha fazla acıtıyor.
Biraz sabır, birazcık da o içindeki o eski güce güvenmek gerekiyor galiba. Kasları çalıştırmak lazım diyorlar, hani şu gazı tutar gibi yapılan egzersizler var ya, Kegel mi ne karın ağrısıysa... Onları yaparken bile insan kendini bir garip hissediyor, sanki boşluğa kürek çekiyormuş gibi... Ama işe yarıyor be kardeşim, vallahi bak, bir gün bakıyorsun ki o damla artık sızmıyor.
Geçecek mi diye sorma bana, çünkü bunun kesin bir takvimi yok, kiminde üç ay sürüyor kiminde bir yıl... Ama o eski günlerdeki gibi aynaya bakıp gülümsediğin o an mutlaka gelecek, sadece o zamana kadar kendine biraz şefkat göster, hepsi bu...
Vallahi kimse sana bu kadarını anlatmıyor hastaneden çıkarken, "Geçecek beyefendi, sabredin" deyip eline bir reçete tutuşturuyorlar. Ama o eve dönüş yolu, arabanın koltuğuna otururken duyulan o korku... Acaba bir şey olur mu, ya tutamazsam endişesi insanı içten içe kemirip bitiriyor. Meğer ne büyük bir nimetmiş o güne kadar hiç düşünmeden, ayakta, dilediğin gibi tuvalete gidebilmek.
Doktorlar tabii işin tıbbi boyutuna bakıyor, yok mesane boynuymuş, yok sfinkter kasıymış falan filan. Yahu benim orada canım yanıyor, gururum kırılıyor, sen bana kas diyorsun abi ya! Ama işin aslı, o ameliyat sırasında içeride resmen bir savaş yaşanıyor ve bazı yollar ister istemez hasar görüyor. Zaman lazım diyorlar, evet haklılar belki ama o zaman akarken insanın ruhundan neler gidiyor bir bilsen...
Bir dostum demişti ki, "Kendine bir bebek gibi davranmayı öğreneceksin bu süreçte." İlk başta çok ağırıma gitmişti bu laf, ne demek bebek gibi, koskoca adamım ben! Fakat sonradan anladım ne demek istediğini; hani bebekler düşe kalka yürümeyi öğrenir ya, mesane de öyle işte, her şeyi baştan öğreniyor. Kendine kızmayı bıraktığın gün, aslında iyileşmeye başladığın gün oluyor.
Günde kaç kez çamaşır değiştirdiğini saymayı bıraktın mı mesela, işte o zaman kafan rahatlıyor biraz. Yanında yedekle gezmek, her gittiğin mekanda ilk iş tuvaletin yerini gözlemek... İnan bana, bu yoldan geçen tek erkek sen değilsin, şu an binlerce adam aynı sessiz sızıyı göğsünde taşıyor. Yalnızlık hissi var ya, o insanın içini damla damla sızan o idrardan çok daha fazla acıtıyor.
Biraz sabır, birazcık da o içindeki o eski güce güvenmek gerekiyor galiba. Kasları çalıştırmak lazım diyorlar, hani şu gazı tutar gibi yapılan egzersizler var ya, Kegel mi ne karın ağrısıysa... Onları yaparken bile insan kendini bir garip hissediyor, sanki boşluğa kürek çekiyormuş gibi... Ama işe yarıyor be kardeşim, vallahi bak, bir gün bakıyorsun ki o damla artık sızmıyor.
Geçecek mi diye sorma bana, çünkü bunun kesin bir takvimi yok, kiminde üç ay sürüyor kiminde bir yıl... Ama o eski günlerdeki gibi aynaya bakıp gülümsediğin o an mutlaka gelecek, sadece o zamana kadar kendine biraz şefkat göster, hepsi bu...
