Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Gecenin bir yarısı üç kere, dört kere uykudan uyanıp tuvalete taşınmak ne demek, bunu ancak yaşayan bilir abi. İlk başlarda "yaşlanıyoruz herhalde, ondandır" deyip geçiştiriyor insan ama bir süre sonra hayat kalitesi diye bir şey kalmıyor ortada. İşte o sık sık tuvalete gitmeler, idrarı tam boşaltamama hissi falan aslında prostatın "ben buradayım ve büyüyorum" deme şekli. İlaçlar da bir yere kadar idare ediyor, bir noktada doktor kapısını çalıp "hocam ne yapacağız" demek gerekiyor haliyle.
İdrar yolu tamamen tıkandıysa, yani tabiri caizse musluk tamamen kapandıysa zaten orada akan sular durur, ameliyat masası görünmüş demektir. Düşünsenize, mesane dolu ama tek damla bile gelmiyor; vallahi billahi insanı canından bezdirir bu durum, büyük eziyet. Böbreklere zarar vermeye başladığı an doktorlar hiç risk almaz, hemen cerrahi seçeneği masaya yatırırlar. Hatta bazen mesanede taş falan da oluşuyor bu tıkanıklık yüzünden ki o zaman ameliyat kaçınılmaz bir hal alıyor artık...
Peki her büyüyen prostatı hemen kesip biçiyorlar mı, tabii ki hayır. Önce bir bakıyorlar, ilaçla ne kadar rahatlatabiliriz, hastanın şikayetleri ne boyutta diye iyice tartıyorlar. Ama o ilaçlar tansiyonu düşürüyorsa, sürekli baş dönmesi yapıyorsa ya da artık hiçbir işe yaramıyorsa... İnsan bir yerden sonra kimyasal yutmaktan da bıkıyor zaten, kökten çözüm arıyor. Yaşam konforunuz sıfırlandıysa, dışarı çıkarken bile tuvalet haritası yapıyorsanız kafanızda, operasyon zamanı gelmiştir arkadaş.
İdrar kaçırma meselesi var bir de, o gerçekten çok can sıkıcı bir boyuta ulaşabiliyor bazen. Durup dururken, hapşırırken falan sızıntı olması insanı sosyal hayattan tamamen koparıyor, eve hapsediyor resmen. Vücut artık o baskıya dayanamıyor, sistem alarm veriyor bir nevi. Eğer tekrarlayan enfeksiyonlar da başladıysa, yani sürekli bir yanma, sürekli bir antibiyotik kullanımı varsa ortada, o prostat orada durdukça size rahat yok demektir.
Lazerle mi olur, kapalı mı olur, yoksa robotik mi, ona zaten tetkiklerden sonra hekiminizle birlikte karar verirsiniz. Önemli olan o eşiği doğru saptamak, yani ne zaman "tamam artık bu böyle gitmiyor" diyeceğinizi bilmek. Kendinize eziyet etmeyi bıraktığınız gün, aslında iyileşmeye başladığınız gündür diyebiliriz. Korkacak bir şey yok, tıp çok gelişti, ertesi gün ayağa kalkıyor insanlar artık...
İdrar yolu tamamen tıkandıysa, yani tabiri caizse musluk tamamen kapandıysa zaten orada akan sular durur, ameliyat masası görünmüş demektir. Düşünsenize, mesane dolu ama tek damla bile gelmiyor; vallahi billahi insanı canından bezdirir bu durum, büyük eziyet. Böbreklere zarar vermeye başladığı an doktorlar hiç risk almaz, hemen cerrahi seçeneği masaya yatırırlar. Hatta bazen mesanede taş falan da oluşuyor bu tıkanıklık yüzünden ki o zaman ameliyat kaçınılmaz bir hal alıyor artık...
Peki her büyüyen prostatı hemen kesip biçiyorlar mı, tabii ki hayır. Önce bir bakıyorlar, ilaçla ne kadar rahatlatabiliriz, hastanın şikayetleri ne boyutta diye iyice tartıyorlar. Ama o ilaçlar tansiyonu düşürüyorsa, sürekli baş dönmesi yapıyorsa ya da artık hiçbir işe yaramıyorsa... İnsan bir yerden sonra kimyasal yutmaktan da bıkıyor zaten, kökten çözüm arıyor. Yaşam konforunuz sıfırlandıysa, dışarı çıkarken bile tuvalet haritası yapıyorsanız kafanızda, operasyon zamanı gelmiştir arkadaş.
İdrar kaçırma meselesi var bir de, o gerçekten çok can sıkıcı bir boyuta ulaşabiliyor bazen. Durup dururken, hapşırırken falan sızıntı olması insanı sosyal hayattan tamamen koparıyor, eve hapsediyor resmen. Vücut artık o baskıya dayanamıyor, sistem alarm veriyor bir nevi. Eğer tekrarlayan enfeksiyonlar da başladıysa, yani sürekli bir yanma, sürekli bir antibiyotik kullanımı varsa ortada, o prostat orada durdukça size rahat yok demektir.
Lazerle mi olur, kapalı mı olur, yoksa robotik mi, ona zaten tetkiklerden sonra hekiminizle birlikte karar verirsiniz. Önemli olan o eşiği doğru saptamak, yani ne zaman "tamam artık bu böyle gitmiyor" diyeceğinizi bilmek. Kendinize eziyet etmeyi bıraktığınız gün, aslında iyileşmeye başladığınız gündür diyebiliriz. Korkacak bir şey yok, tıp çok gelişti, ertesi gün ayağa kalkıyor insanlar artık...
