Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Şu burnumuzun altındaki organı sadece koku almaya yarıyor sanıyoruz abi ya, vallahi bak. Sürekli ciğerin üstüyle, o yarım yamalak nefeslerle günü kurtarmaya çalışmaktan helak olduk hepimiz. Kaburgaların altına gizlenen o koca kası, diyaframı çalıştırmayı hatırlamak zorundayız artık. Derin bir nefes alırken karnın balon gibi şişecek, göğsün değil... Bak yine göğsünü kaldırdın.
Dört saniye boyunca burnundan havayı çekeceksin içeriye, hepsi bu. Sonra tutacaksın o nefesi göğsünde, say içinden sekize kadar, panik yapmadan bekle. Ağzını hafifçe aralayıp yavaşça vereceksin dışarıya o biriken bütün sıkıntıyı. Yedi saniyede boşaltsan yeter ciğerleri. Zaten bunu üç kere peş peşe yapınca kafandaki o bitmek bilmeyen gürültü pat diye kesiliyor, öyle bir rahatlama.
Herkes bir koşturmaca içinde, peki biz ne zaman durup gerçekten nefes alacağız? Masa başında otururken shoulder'lar kulaklara yaklaşmış, dişler sıkılmış, nefes sığlaşmış iyice. Gün içinde aklına geldikçe duracaksın. Sadece beş dakika, sadece nefesine odaklanacaksın. Saate bakmak yok, telefona bakmak yok...
Yatakta sağa dönüyorsun olmuyor, sola dönüyorsun olmuyor, uyku bir türlü tutmuyor değil mi? Kulaklarını kapatıp kendi nefesipinin sesini dinleyeceksin işte o anlarda. Nefesin girişini ve çıkışını hissetmek, o havayı ciğerlerinde takip etmek zihnini öyle bir çeliyor ki. Vücut bir anda teslim oluyor zaten uykuya, gözünü bir açıyorsun sabah olmuş.
Oturduğun yerde dik duracaksın bir kere, kamburunu çıkarıp akciğerlerini sıkıştırmayacaksın. Elinin birini göğsüne koyacaksın, diğerini karnına. Hangi elin hareket ediyor nefes alırken? Eğer üstteki elin kıpırdıyorsa yanlış yoldayız demektir, alt elin dışarı itilecek. Göğsün sabit kalacak, karın bölgesi nefesle dolup boşalacak.
Stres tavan yaptığında, patron veya eşin tepeni attırdığında hemen tepki vermeyeceksin billahi. Önce bir dur, burnundan derin bir nefes çek çek çek... Tut onu bir iki saniye, sonra sakince bırak. Bütün o öfke, o saçma sapan yükselme hissi uçup gidiyor bir anda. Zihin berraklaşıyor, ne diyeceğini biliyorsun.
Sabah yataktan kalkar kalkmaz pencereyi açıp yapacaksın bu işi. Temiz havayı ciğerlerine doldururken hayatın koşturmacasına biraz ara vermiş olacaksın. Düzenli yapınca alışkanlık oluyor zaten, bir bakmışsın gün içinde otomatik olarak doğru nefes almaya başlamışız. Beden de rahatlıyor zihin de, bu kadar basit işte...
Dört saniye boyunca burnundan havayı çekeceksin içeriye, hepsi bu. Sonra tutacaksın o nefesi göğsünde, say içinden sekize kadar, panik yapmadan bekle. Ağzını hafifçe aralayıp yavaşça vereceksin dışarıya o biriken bütün sıkıntıyı. Yedi saniyede boşaltsan yeter ciğerleri. Zaten bunu üç kere peş peşe yapınca kafandaki o bitmek bilmeyen gürültü pat diye kesiliyor, öyle bir rahatlama.
Herkes bir koşturmaca içinde, peki biz ne zaman durup gerçekten nefes alacağız? Masa başında otururken shoulder'lar kulaklara yaklaşmış, dişler sıkılmış, nefes sığlaşmış iyice. Gün içinde aklına geldikçe duracaksın. Sadece beş dakika, sadece nefesine odaklanacaksın. Saate bakmak yok, telefona bakmak yok...
Yatakta sağa dönüyorsun olmuyor, sola dönüyorsun olmuyor, uyku bir türlü tutmuyor değil mi? Kulaklarını kapatıp kendi nefesipinin sesini dinleyeceksin işte o anlarda. Nefesin girişini ve çıkışını hissetmek, o havayı ciğerlerinde takip etmek zihnini öyle bir çeliyor ki. Vücut bir anda teslim oluyor zaten uykuya, gözünü bir açıyorsun sabah olmuş.
Oturduğun yerde dik duracaksın bir kere, kamburunu çıkarıp akciğerlerini sıkıştırmayacaksın. Elinin birini göğsüne koyacaksın, diğerini karnına. Hangi elin hareket ediyor nefes alırken? Eğer üstteki elin kıpırdıyorsa yanlış yoldayız demektir, alt elin dışarı itilecek. Göğsün sabit kalacak, karın bölgesi nefesle dolup boşalacak.
Stres tavan yaptığında, patron veya eşin tepeni attırdığında hemen tepki vermeyeceksin billahi. Önce bir dur, burnundan derin bir nefes çek çek çek... Tut onu bir iki saniye, sonra sakince bırak. Bütün o öfke, o saçma sapan yükselme hissi uçup gidiyor bir anda. Zihin berraklaşıyor, ne diyeceğini biliyorsun.
Sabah yataktan kalkar kalkmaz pencereyi açıp yapacaksın bu işi. Temiz havayı ciğerlerine doldururken hayatın koşturmacasına biraz ara vermiş olacaksın. Düzenli yapınca alışkanlık oluyor zaten, bir bakmışsın gün içinde otomatik olarak doğru nefes almaya başlamışız. Beden de rahatlıyor zihin de, bu kadar basit işte...
