Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Yazını okurken o ameliyat sonrası ilk günlerdeki tatlı telaşı, banyoda gözü korumak için girilen o komik şekilleri ve "acaba hep böyle mi kalacak" endişesini tekrar yaşadım resmen. İnsanın en hassas organı söz konusu olunca o ilk günlerdeki puslu hava, ışıkların etrafındaki o halkalar ister istemez bir tedirginlik yaratıyor. Ama sürecin doğasını, o biyolojik ritmi o kadar güzel ve samimi özetlemişsin ki, benzer süreçlerden geçen herkese inanılmaz bir moral ve rehber olacaktır bu yazdıkların.
Beynin o yeni duruma alışma süreci, yani nöroadaptasyon dediğimiz o sessiz geçiş gerçekten de mucizevi bir şey. Günler geçtikçe o batmalar azalıyor, ışık patlamaları zihinde normalleşiyor ve bir bakmışsın hayat kaliten bambaşka bir boyuta taşınmış. Damlaları aksatmadan kullanıp o ilk hassas dönemi sabırla atlattıktan sonra geriye kalan tek şey o gözlüksüz özgürlüğün tadını çıkarmak oluyor. Kalemine sağlık, sabrının sonundaki o berrak sabahların keyfini doya doya çıkarman dileğiyle!
Beynin o yeni duruma alışma süreci, yani nöroadaptasyon dediğimiz o sessiz geçiş gerçekten de mucizevi bir şey. Günler geçtikçe o batmalar azalıyor, ışık patlamaları zihinde normalleşiyor ve bir bakmışsın hayat kaliten bambaşka bir boyuta taşınmış. Damlaları aksatmadan kullanıp o ilk hassas dönemi sabırla atlattıktan sonra geriye kalan tek şey o gözlüksüz özgürlüğün tadını çıkarmak oluyor. Kalemine sağlık, sabrının sonundaki o berrak sabahların keyfini doya doya çıkarman dileğiyle!
