Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllarca aynaya küs yaşamanın ne demek olduğunu ben çok iyi bilirim abi ya, hani böyle kıyafet seçerken insanın içinden ağlamak gelir de susar ya heh işte o.
Aşırı kilolar sadece bedeni değil ruhu da eziyor çünkü, bildiğin omuzlarında tonlarca yükle nefes almaya çalışıyorsun her gün.
Bariatrik cerrahi tam bu noktada hayatın akışını değiştiren o büyük karar oluyor aslında, yani doktorlar buna tüp mide falan diyor ama olayın aslı tamamen yeniden doğmak...
Vallahi billahi insan bazen öyle bir noktaya geliyor ki, diyetler sporlar hepsi boşa kürek çekmek gibi hissettiriyor, işte o zaman ne yapacağını şaşırıyorsun.
Ameliyat masasına yatmak korkutuyor tabii adamı, kim korkmaz ki can bu kolay mı, ama içeride o fazlalarla yaşamanın acısı daha büyük olunca insan göze alıyor her şeyi.
Operasyondan sonra mide ufak bir ceviz kadar kalıyor, inanabiliyor musun, eskiden tabak tabak yediğin yemekler hayal oluyor birden.
İlk günlerde su içmek bile mesele, sanki boğazından geçmiyor hiçbir şey, ben de öyle günlerden geçtim çünkü, acı tatlı ne varsa yaşadım yani.
Ama sonra bir bakıyorsun ki haftalar ilerledikçe tartıdaki ibre geriye kaymaya başlamış, o anki mutluluğu tarif etmenin imkanı yok valla.
Eski kıyafetlerini giyebilmek, merdiven çıkarken tıkanmamak, eskiye dönüp baktığında "İyi ki yapmışım" diyebilmek ne büyük bir huzur anlatamam sana.
Yine de bu iş sihirli bir değnek değil tabi ki, dikkat etmezsen mide yine esniyor, o yüzden kafada bitirmek lazım her şeyi baştan.
Eğer sen de benim gibi artık bu döngüden bıktıysan, bir uzmana görün, sakın yalnız başına göğüs germe bu zor yola.
Aşırı kilolar sadece bedeni değil ruhu da eziyor çünkü, bildiğin omuzlarında tonlarca yükle nefes almaya çalışıyorsun her gün.
Bariatrik cerrahi tam bu noktada hayatın akışını değiştiren o büyük karar oluyor aslında, yani doktorlar buna tüp mide falan diyor ama olayın aslı tamamen yeniden doğmak...
Vallahi billahi insan bazen öyle bir noktaya geliyor ki, diyetler sporlar hepsi boşa kürek çekmek gibi hissettiriyor, işte o zaman ne yapacağını şaşırıyorsun.
Ameliyat masasına yatmak korkutuyor tabii adamı, kim korkmaz ki can bu kolay mı, ama içeride o fazlalarla yaşamanın acısı daha büyük olunca insan göze alıyor her şeyi.
Operasyondan sonra mide ufak bir ceviz kadar kalıyor, inanabiliyor musun, eskiden tabak tabak yediğin yemekler hayal oluyor birden.
İlk günlerde su içmek bile mesele, sanki boğazından geçmiyor hiçbir şey, ben de öyle günlerden geçtim çünkü, acı tatlı ne varsa yaşadım yani.
Ama sonra bir bakıyorsun ki haftalar ilerledikçe tartıdaki ibre geriye kaymaya başlamış, o anki mutluluğu tarif etmenin imkanı yok valla.
Eski kıyafetlerini giyebilmek, merdiven çıkarken tıkanmamak, eskiye dönüp baktığında "İyi ki yapmışım" diyebilmek ne büyük bir huzur anlatamam sana.
Yine de bu iş sihirli bir değnek değil tabi ki, dikkat etmezsen mide yine esniyor, o yüzden kafada bitirmek lazım her şeyi baştan.
Eğer sen de benim gibi artık bu döngüden bıktıysan, bir uzmana görün, sakın yalnız başına göğüs germe bu zor yola.
