Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Tıp dünyası nereye gidiyor böyle diye sormadan edemiyor insan bazen... Ameliyat masasında yatan bir hasta ve başında kanlı canlı bir doktor yerine devasa, çok kollu bir makine düşünün. İlk bakışta kulağa biraz ürkütücü, hatta bilimkurgu filmlerinden fırlamış gibi geliyor ama işin aslı hiç de öyle değil.
Aslında robot kendi kendine karar verip kesip biçmiyor ki, canım... Direksiyonun başında yine o çok güvendiğimiz, yılların deneyimine sahip cerrahlar oturuyor. Cerrah konsola geçiyor, parmak uçlarındaki hassas kolları hareket ettiriyor ve içerideki o milimetrik robot kollar da aynı hareketleri birebir taklit ediyor. Yani kontrol yüzde yüz insanda, içiniz rahat olsun.
Eski usul ameliyatları hatırlarsınız; kocaman kesiler, günlerce süren ağrılar ve o geçmek bilmeyen iyileşme süreçleri... Robotik cerrahide ise durum tamamen farklı, neredeyse bir anahtar deliği kadar küçücük bir noktadan içeri sızıyor bu teknoloji. Vallahi billahi bazen hastaların aynı gün ayağa kalkıp yürüdüğünü görünce şaşırmamak elde değil.
İnsanın eli titrer abi ya, ne kadar profesyonel olursanız olun fizyolojik bir gerçek bu. Ama makinede titreme diye bir şey yok, sıfır hata ile en dar alanlarda bile inanılmaz bir manevra kabiliyeti sunuyor. Düşünsenize, gözle zor göreceğiniz kılcal damarların arasında tereyağından kıl çeker gibi çalışabiliyor bu kollar...
Peki, her ameliyatta bu yönteme sarılmak şart mı? Tabii ki hayır, her yiğidin harcı ya da her hastalığın ilacı değil bu sistem. Doktorunuzla oturup artısını eksisini iyice konuşmanız, sizin için en doğru yol haritasını çizmeniz en mantıklısı.
Hani bazen hayatta küçük bir dokunuş her şeyi değiştirir ya... İşte bu teknoloji de tam olarak o küçük ama mucizevi dokunuşu yapıyor tıp dünyasına. Vücuda minimum zarar, maksimum hassasiyet ve hayata kaldığı yerden hızla devam edebilme konforu...
Aslında robot kendi kendine karar verip kesip biçmiyor ki, canım... Direksiyonun başında yine o çok güvendiğimiz, yılların deneyimine sahip cerrahlar oturuyor. Cerrah konsola geçiyor, parmak uçlarındaki hassas kolları hareket ettiriyor ve içerideki o milimetrik robot kollar da aynı hareketleri birebir taklit ediyor. Yani kontrol yüzde yüz insanda, içiniz rahat olsun.
Eski usul ameliyatları hatırlarsınız; kocaman kesiler, günlerce süren ağrılar ve o geçmek bilmeyen iyileşme süreçleri... Robotik cerrahide ise durum tamamen farklı, neredeyse bir anahtar deliği kadar küçücük bir noktadan içeri sızıyor bu teknoloji. Vallahi billahi bazen hastaların aynı gün ayağa kalkıp yürüdüğünü görünce şaşırmamak elde değil.
İnsanın eli titrer abi ya, ne kadar profesyonel olursanız olun fizyolojik bir gerçek bu. Ama makinede titreme diye bir şey yok, sıfır hata ile en dar alanlarda bile inanılmaz bir manevra kabiliyeti sunuyor. Düşünsenize, gözle zor göreceğiniz kılcal damarların arasında tereyağından kıl çeker gibi çalışabiliyor bu kollar...
Peki, her ameliyatta bu yönteme sarılmak şart mı? Tabii ki hayır, her yiğidin harcı ya da her hastalığın ilacı değil bu sistem. Doktorunuzla oturup artısını eksisini iyice konuşmanız, sizin için en doğru yol haritasını çizmeniz en mantıklısı.
Hani bazen hayatta küçük bir dokunuş her şeyi değiştirir ya... İşte bu teknoloji de tam olarak o küçük ama mucizevi dokunuşu yapıyor tıp dünyasına. Vücuda minimum zarar, maksimum hassasiyet ve hayata kaldığı yerden hızla devam edebilme konforu...
