Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Tuvalete gidiyorsun, her şey normal, sonra birden o hiç görmek istemediğin manzarayla karşılaşıyorsun; menide kırmızı ya da kahverengi lekeler... İnsanın eli ayağı boşanır vallahi, çok normal. İlk akla gelen şey genellikle en kötüsü oluyor ama dur bir dakika, hemen panik modunu açıp hayatı kendine zeretme. Tıpta biz buna hematospermi diyoruz, yani spermin içinde kan bulunması durumu, ve inan bana sandığından çok daha yaygın bir şey.
Çoğu zaman altından o kadar basit bir şey çıkıyor ki, öğrendiğinde "Boşuna uykularımı kaçırmışım" diyorsun. Mesela geçenlerde bir arkadaşım aradı, sesi titriyor, "Abi bittim ben" diyor... Meğer prostatında ufak bir enfeksiyon varmış, iki kutu ilaçla antibiyotikle tık diye geçti gitti. Bazen sadece oradaki kılcal damarlardan biri çatlıyor, hani burnumuz kanar ya durup dururken, aynen öyle bir durum işte.
Doktora gitmek şart tabii, orası ayrı, onu en başta cebe koyalım. Ama o randevu gününe kadar internette gezinip "Yandım bittim, kesin kanserim" diye kendi kendini yiyenler var ya, yapmayın gözünüzü seveyim. Genç yaşlardaysan, hele otuzların altındaysan, bunun ciddi bir tümörle falan alakalı olma ihtimali neredeyse piyango çıkma ihtimali kadar düşük. Genelde idrar yollarında bir üşütme, küçük bir taş veya kum dökme, ya da yakın zamanda geçirilmiş sert bir cinsel ilişki bile o damarları zorlamaya yetiyor.
Peki ne zaman gerçekten hızlıca koşturmak lazım hastaneye? Eğer bu durum haftalarca sürüyorsa, her seferinde artarak devam ediyorsa ya da işerken de kan görüyorsan... İşte o zaman işin rengi biraz değişiyor tabii, arkasında yatan başka bir sebebi aramak gerekiyor. Yaş elliyi geçmişse zaten üroloji muayenesini rutin hale getirmek lazım, kan gelse de gelmese de o prostat kontrol edilecek, kaçış yok.
Bazen de hiçbir şey bulamıyorlar biliyor musun, testler yapılıyor, ultrason temiz çıkıyor, kan tahlilleri mis gibi... Doktor yüzüne bakıp "Hadi geçmiş olsun, bir şeyin yok" diyor ve o kan kendiliğinden kayboluyor. Vücut bu, bazen kendi içinde küçük isyanlar çıkarır, sonra kendi kendine tamir eder.
Yine de ihmal etmemek en mantıklısı, kafan rahat eder en azından. Yani öyle kendi kendine bitki çayı içeyim, geçer diye beklemek yerine bir uzmana görünmek en doğrusu sanki...
Çoğu zaman altından o kadar basit bir şey çıkıyor ki, öğrendiğinde "Boşuna uykularımı kaçırmışım" diyorsun. Mesela geçenlerde bir arkadaşım aradı, sesi titriyor, "Abi bittim ben" diyor... Meğer prostatında ufak bir enfeksiyon varmış, iki kutu ilaçla antibiyotikle tık diye geçti gitti. Bazen sadece oradaki kılcal damarlardan biri çatlıyor, hani burnumuz kanar ya durup dururken, aynen öyle bir durum işte.
Doktora gitmek şart tabii, orası ayrı, onu en başta cebe koyalım. Ama o randevu gününe kadar internette gezinip "Yandım bittim, kesin kanserim" diye kendi kendini yiyenler var ya, yapmayın gözünüzü seveyim. Genç yaşlardaysan, hele otuzların altındaysan, bunun ciddi bir tümörle falan alakalı olma ihtimali neredeyse piyango çıkma ihtimali kadar düşük. Genelde idrar yollarında bir üşütme, küçük bir taş veya kum dökme, ya da yakın zamanda geçirilmiş sert bir cinsel ilişki bile o damarları zorlamaya yetiyor.
Peki ne zaman gerçekten hızlıca koşturmak lazım hastaneye? Eğer bu durum haftalarca sürüyorsa, her seferinde artarak devam ediyorsa ya da işerken de kan görüyorsan... İşte o zaman işin rengi biraz değişiyor tabii, arkasında yatan başka bir sebebi aramak gerekiyor. Yaş elliyi geçmişse zaten üroloji muayenesini rutin hale getirmek lazım, kan gelse de gelmese de o prostat kontrol edilecek, kaçış yok.
Bazen de hiçbir şey bulamıyorlar biliyor musun, testler yapılıyor, ultrason temiz çıkıyor, kan tahlilleri mis gibi... Doktor yüzüne bakıp "Hadi geçmiş olsun, bir şeyin yok" diyor ve o kan kendiliğinden kayboluyor. Vücut bu, bazen kendi içinde küçük isyanlar çıkarır, sonra kendi kendine tamir eder.
Yine de ihmal etmemek en mantıklısı, kafan rahat eder en azından. Yani öyle kendi kendine bitki çayı içeyim, geçer diye beklemek yerine bir uzmana görünmek en doğrusu sanki...
