Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Meme estetiğinde "ben buradayım" diye bağırmayan, ameliyat masasından kalktığı bile anlaşılmayan o tebessüm ettiren sonuç... İnanın bana dostlar, işin sırrı cerrahın ne kadar pahalı bir bistüri kullandığında değil, tamamen sizin göğüs kafesi anatomimizle implantın kurduğu o gizli akitte gizli. Silikon dediğin şey öyle katalogdan kıyafet seçer gibi "bana oradan bir 350 cc çek" denilerek seçilmez; kişinin mevcut meme dokusu parenkimi, göğüs duvarının genişliği ve deri elastikiyeti (skin turgor) işin içine girince matematik devreye girer. Yıllarca haber peşinde koştum, ameliyathanelere girip çıktım, doktorların gözündeki o "işte şimdi oldu" ışığını çok gördüm; anatomik yani halk arasındaki adıyla damla protez, üst polde yapay bir dolgunluk yaratmak yerine yer çekimine saygı duyduğu için doğal görünümün birinci kuralıdır. Ha, yuvarlak protez hiç mi olmaz; dokusu zaten olan kadında o da mis gibi durur ama taban genişliği tutmuyorsa... Neyse, yani anlayacağınız mesele hacim değil, oran-orantı abi.
Silikonu derinin altına mı koymalı yoksa kasın arkasına mı saklamalı sorusu, estetik dünyasının yıllardır bitmeyen o efsanevi varoluşsal sancısıdır aslında. Kas altı (subpektoral) yaklaşım, özellikle zayıf ve meme dokusu yetersiz olan hastalarda protezin kenarlarının dışarıdan belli olmasını engelleyen, tabiri caizse implantı şefkatle sarmalayan müthiş bir kalkan oluşturur. Ama bakıyorsunuz, dokusu zengin bir kadında kas üstü ya da dual plan dediğimiz karma yöntemlerle öyle sonuçlar alınıyor ki; vallahi billahi tecrübeli bir göz bile dokunmadan gerçeğinden ayırt edemez. Doktorunuz size "ilaç gibi" bu tekniği önerebilir ama burada kritik olan şey sizin yaşam tarzınız; sporcu musunuz, masa başı çalışanı mı, dokunuz ne kadar ince? Cildin altındaki o yumuşak doku örtüsü kalınsa implant zaten kendi evindeymiş gibi kurulur oraya, kimse de anlamaz.
Hiç düşündünüz mü, bir memeyi "yapay" gösteren şey gerçekten sadece büyüklüğü müdür, yoksa o protezin zamanla vücutla bütünleşemeyip bir kalıp gibi durması mı? Bakınız dostlar, meme başı (areola) kompleksinin açısı ve protezin göğüs kafesinde konumlandığı o milimetrik aks, işin estetik ruhunu belirleyen asıl sihirdir. Eğer dekolte bölgesindeki geçiş dümdüz bir yokuş gibi yumuşak inmiyorsa, üst kısım tenis topu gibi fırlıyorsa orada bir şeyler yanlış gitmiş demektir; doğal bir memede üst kutup hafifçe süzülür, alt kutup ise dolgunca damlayı karşılar. Vallahi kimse kusura bakmasın, ameliyat sonrası o dokunun doğal hareketi, yürüp yürürken sergilediği o hafif salınım yoksa... Yani nasıl desem, sırf hacim büyüdü diye doğallık yakalanmış sayılmaz.
İyileşme döneminde sabırsızlanıp "eyvah bu çok yukarıda kaldı, galiba yapay duracak" diye panikleyen hastalar görseniz, oturup haline üzülürsünüz; oysa dokunun ödemi çözmesi, protezin cebine tam olarak oturması en az altı ayı bulur. Kapsül oluşumu sürecinde vücudun yabancı cisme verdiği o doğal tepki yumuşadıkça, dokular implantı kabullendikçe meme yavaş yavaş kendi formuna kavuşur, yumuşar, ısınır ve sizin bir parçanız haline gelir. Zaman, cerrahın elinden çıkan sanatı tamamlayan en büyük çıraktır aslında burada. Birkaç ay sabretmeyip hemen sonuca hükmetmek, henüz kurumamış bir tabloya bakıp "bu resim olmamış" demeye benzer; bırakın vücudunuz o yeni yapıyla tanışsın, onu sarmalasın, yumuşatsın.
Silikonu derinin altına mı koymalı yoksa kasın arkasına mı saklamalı sorusu, estetik dünyasının yıllardır bitmeyen o efsanevi varoluşsal sancısıdır aslında. Kas altı (subpektoral) yaklaşım, özellikle zayıf ve meme dokusu yetersiz olan hastalarda protezin kenarlarının dışarıdan belli olmasını engelleyen, tabiri caizse implantı şefkatle sarmalayan müthiş bir kalkan oluşturur. Ama bakıyorsunuz, dokusu zengin bir kadında kas üstü ya da dual plan dediğimiz karma yöntemlerle öyle sonuçlar alınıyor ki; vallahi billahi tecrübeli bir göz bile dokunmadan gerçeğinden ayırt edemez. Doktorunuz size "ilaç gibi" bu tekniği önerebilir ama burada kritik olan şey sizin yaşam tarzınız; sporcu musunuz, masa başı çalışanı mı, dokunuz ne kadar ince? Cildin altındaki o yumuşak doku örtüsü kalınsa implant zaten kendi evindeymiş gibi kurulur oraya, kimse de anlamaz.
Hiç düşündünüz mü, bir memeyi "yapay" gösteren şey gerçekten sadece büyüklüğü müdür, yoksa o protezin zamanla vücutla bütünleşemeyip bir kalıp gibi durması mı? Bakınız dostlar, meme başı (areola) kompleksinin açısı ve protezin göğüs kafesinde konumlandığı o milimetrik aks, işin estetik ruhunu belirleyen asıl sihirdir. Eğer dekolte bölgesindeki geçiş dümdüz bir yokuş gibi yumuşak inmiyorsa, üst kısım tenis topu gibi fırlıyorsa orada bir şeyler yanlış gitmiş demektir; doğal bir memede üst kutup hafifçe süzülür, alt kutup ise dolgunca damlayı karşılar. Vallahi kimse kusura bakmasın, ameliyat sonrası o dokunun doğal hareketi, yürüp yürürken sergilediği o hafif salınım yoksa... Yani nasıl desem, sırf hacim büyüdü diye doğallık yakalanmış sayılmaz.
İyileşme döneminde sabırsızlanıp "eyvah bu çok yukarıda kaldı, galiba yapay duracak" diye panikleyen hastalar görseniz, oturup haline üzülürsünüz; oysa dokunun ödemi çözmesi, protezin cebine tam olarak oturması en az altı ayı bulur. Kapsül oluşumu sürecinde vücudun yabancı cisme verdiği o doğal tepki yumuşadıkça, dokular implantı kabullendikçe meme yavaş yavaş kendi formuna kavuşur, yumuşar, ısınır ve sizin bir parçanız haline gelir. Zaman, cerrahın elinden çıkan sanatı tamamlayan en büyük çıraktır aslında burada. Birkaç ay sabretmeyip hemen sonuca hükmetmek, henüz kurumamış bir tabloya bakıp "bu resim olmamış" demeye benzer; bırakın vücudunuz o yeni yapıyla tanışsın, onu sarmalasın, yumuşatsın.
