Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Kulak arkasında veya ensede beliren o ufak şişlikleri fark ettiğiniz an durup bir düşünmek lazım. Genelde pek önemsemeyiz, sıradan bir lenf bezi şişmesi der geçeriz ama işin aslı öyle olmayabiliyor. Kızamıkçık dediğimiz bu meret, vücuda sessizce sızıp ilk işaretini tam da buradan, yani boyun bölgesindeki o minik bezelere baskı yaparak veriyor. Vallahi anlamak zaman alıyor bazen, insan ne olduğunu kavrayana kadar günler geçip gidiyor zaten...
Pembe pembe döküntüler birden yüzde beliriverir, sonra da tıkır tıkır aşağıya doğru yayılmaya başlar. Öyle dayanılmaz bir kaşıntı yapmaz aslında, daha çok masum bir alerjiymiş gibi durur ama aldanmamak gerek. Bir bakmışsın göğsünde, bir bakmışsın kollarında belirmiş bu minik benekler. İki üç güne kalmadan da geldiği gibi sessizce kaybolur gider, ardında iz bile bırakmaz çoğu zaman.
Ateş desen öyle tavan yapmaz, hafif hafif yoklar insanı. Hani vücut kırgındır, üstünüzde garip bir ağırlık vardır da hasta mıyım değil miyim anlayamazsınız ya, tam olarak öyle bir hal. Termometreyi koysan 37,5-38 civarında gezinir durur. Yani insanı yataktan düşürmez ama ne bileyim, gün boyu da tadını tuzunu kaçırmaya yeter işte.
Gözlerde hafif bir kızarıklık, ışığa karşı tuhaf bir hassasiyet peydahlanabilir bu süreçte. Hani sabah kalkarsın da gözün ışığı almaz, hafiften yaşarır ya... Tam o histen bahsediyorum. Bir de üzerine hafif bir burun akıntısı, boğazda gıcıklanma eklenince iyice nezleye benzetiriz biz bunu. Yanılmak o kadar kolay ki.
Eklemler sızlamaya başladıysa, özellikle de parmak boğumlarında ya da bileklerde tatlı bir sızı varsa durup soluklanmak şart. Kadınlarda ve yetişkinlerde bu eklem ağrıları biraz daha belirgin hissediliyor abi ya. Bazen birkaç gün boyunca çay bardağını bile tutarken zorlanabiliyor insan. İltihaplı romatizma falan sanıp panik yapanı çok gördük zamanında.
Halsizlik dedik ya, öyle böyle bir yorgunluk çökmez insanın üzerine. Canın hiçbir şey yapmak istemez, kolunu kaldıracak dermanı bulamazsın kendinde. Sanki bütün gün maraton koşmuşsun da enerji depon sıfırlanmış gibi bir duygu... Yatıp uyusak geçecek sanırız ama o sersemlik hissi bir türlü yakamızı bırakmaz.
Çocuklarda neredeyse hiçbir belirti vermeden geçip gitmesi ise işin en şaşırtıcı yanı. Ne ateş olur doğru düzgün ne de o döküntüler fark edilir. Çocuk koşturur oynar, ruhumuz bile duymaz kızamıkçık geçirdiğini. Yetişkinlere bulaştı mı işte o zaman rengi değişiyor işin, biraz daha nazlı ve sancılı geçebiliyor maalesef.
Hamilelerin bu belirtilere karşı iki kat daha uyanık olması şart, şakası yok bu işin. Etrafta bu saydığımız alametleri gösteren biri varsa hemen uzaklaşmak, kendini korumaya almak lazım. Bizim için altı üstü birkaç günlük döküntüden ibaret olan şey, anne karnındaki minik bir bebek için hiç de öyle masum kalmayabilir...
Hani dedik ya kulak arkası şişer, hafif ateş yapar, ciltte pembe lekeler belirir diye... İşte bu tablonun bir ikisini bile yan yana görseniz, kendinizi hemen izole edip bir doktora görünmekte fayda var. İstirahat etmek, bol sıvı tüketmek ve vücuda biraz zaman tanımak bu sürecin en temiz ilacı zaten.
Pembe pembe döküntüler birden yüzde beliriverir, sonra da tıkır tıkır aşağıya doğru yayılmaya başlar. Öyle dayanılmaz bir kaşıntı yapmaz aslında, daha çok masum bir alerjiymiş gibi durur ama aldanmamak gerek. Bir bakmışsın göğsünde, bir bakmışsın kollarında belirmiş bu minik benekler. İki üç güne kalmadan da geldiği gibi sessizce kaybolur gider, ardında iz bile bırakmaz çoğu zaman.
Ateş desen öyle tavan yapmaz, hafif hafif yoklar insanı. Hani vücut kırgındır, üstünüzde garip bir ağırlık vardır da hasta mıyım değil miyim anlayamazsınız ya, tam olarak öyle bir hal. Termometreyi koysan 37,5-38 civarında gezinir durur. Yani insanı yataktan düşürmez ama ne bileyim, gün boyu da tadını tuzunu kaçırmaya yeter işte.
Gözlerde hafif bir kızarıklık, ışığa karşı tuhaf bir hassasiyet peydahlanabilir bu süreçte. Hani sabah kalkarsın da gözün ışığı almaz, hafiften yaşarır ya... Tam o histen bahsediyorum. Bir de üzerine hafif bir burun akıntısı, boğazda gıcıklanma eklenince iyice nezleye benzetiriz biz bunu. Yanılmak o kadar kolay ki.
Eklemler sızlamaya başladıysa, özellikle de parmak boğumlarında ya da bileklerde tatlı bir sızı varsa durup soluklanmak şart. Kadınlarda ve yetişkinlerde bu eklem ağrıları biraz daha belirgin hissediliyor abi ya. Bazen birkaç gün boyunca çay bardağını bile tutarken zorlanabiliyor insan. İltihaplı romatizma falan sanıp panik yapanı çok gördük zamanında.
Halsizlik dedik ya, öyle böyle bir yorgunluk çökmez insanın üzerine. Canın hiçbir şey yapmak istemez, kolunu kaldıracak dermanı bulamazsın kendinde. Sanki bütün gün maraton koşmuşsun da enerji depon sıfırlanmış gibi bir duygu... Yatıp uyusak geçecek sanırız ama o sersemlik hissi bir türlü yakamızı bırakmaz.
Çocuklarda neredeyse hiçbir belirti vermeden geçip gitmesi ise işin en şaşırtıcı yanı. Ne ateş olur doğru düzgün ne de o döküntüler fark edilir. Çocuk koşturur oynar, ruhumuz bile duymaz kızamıkçık geçirdiğini. Yetişkinlere bulaştı mı işte o zaman rengi değişiyor işin, biraz daha nazlı ve sancılı geçebiliyor maalesef.
Hamilelerin bu belirtilere karşı iki kat daha uyanık olması şart, şakası yok bu işin. Etrafta bu saydığımız alametleri gösteren biri varsa hemen uzaklaşmak, kendini korumaya almak lazım. Bizim için altı üstü birkaç günlük döküntüden ibaret olan şey, anne karnındaki minik bir bebek için hiç de öyle masum kalmayabilir...
Hani dedik ya kulak arkası şişer, hafif ateş yapar, ciltte pembe lekeler belirir diye... İşte bu tablonun bir ikisini bile yan yana görseniz, kendinizi hemen izole edip bir doktora görünmekte fayda var. İstirahat etmek, bol sıvı tüketmek ve vücuda biraz zaman tanımak bu sürecin en temiz ilacı zaten.
