Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Göğsün ortasında ansızın kanat çırpmaya başlayan o huysuz kuş var ya... Bazen durup dururken, bazen de tam uykuya dalacakken vurur ya hani güp güp diye. İnsanın nefesi kesilir, eli ayağı buz keser vallahi. Şaşıp kalırsın, "Neler oluyor bana abi?" diye sorarsın kendi kendine. İşte o an doktorun kapısını çaldığında ilk yapacakları şey, o asabi kuşun izini sürmek için göğsüne küçük yapışkanlar dizip bir EKG çekmektir. Kalbin o saniyelik elektrik haritası, atışlardaki fırtınayı tek bir kâğıt şeride döküverir hemen.
EKG dediğin anlık bir fotoğraf neticede; sen tam muayene masasındayken o kalbin uslu duracağı tutarsa ne olacak? Doktordan çıkarsın, tak diye yine başlar o çarpıntı... İşte tam da bu yüzden Holter denen o minik cihazı takarlar beline. Bir ya da iki gün boyunca seninle gezer, sen çayını içerken, merdiven çıkarken, hatta rüyanda dertlenirken bile kalbinin her tıkırtısını kaydeder durur. O cihaz bir nevi kalbinin gizli günlüğüdür, saklamaz hiçbir şeyi.
Bazen mesele sadece elektrik yollarında değildir ki, kalbin kendi yapısında, o emektar kapakçıklarda bir sorun vardır belki de. Şöyle ses dalgalarıyla kalbin odacıklarına, kanın akışına canlı canlı bakmak gerekir. Eko, yani ekokardiyografi derler buna. Bir nevi kalbin ultrasonu işte... Ekranda o kapakçıkların açılıp kapanışını izlerken insan hem ürperiyor hem de hayran kalıyor doğrusu. Kalp kası yorulmuş mu, kapakçıkta bir sızıntı var mı, hepsini fısıldar doktora.
Ama durun bir dakika, her çarpıntının faili her zaman kalp çıkmaz ki! Bazen vücudun orkestra şefi olan tiroit bezi çıldırır, hormonları üstümüze salar da salar. Ya da kan sayımın düşmüştür, derin bir kansızlık çekiyorsundur da haberin yoktur... Kolunu uzatırsın, birkaç tüp kan alırlar. Biyokimya, kan sayımı, tiroit paneli... Vücudun kimyasına bakmadan "kalbin bozuk" demek çok büyük haksızlık olur çünkü.
Efor testi diye bir şey var bir de, hani şu koşu bandında koşturdukları test. Düz yolda yürürken gıkı çıkmayan kalp, azıcık yokuş tırmanınca başlar bağırmaya. Kalp damarlarında bir darlık varsa, yük altına girince "ben yetişemiyorum" diye sinyal verir ritim bozularak. İnsan o bantta kan ter içinde kalırken "Yeter ya," demek ister bazen... Ama ne yapacaksın, damarların halini anlamanın en kestirme yollarından biridir bu.
İşler iyice karmaşık bir hal aldığında, çarpıntı bir türlü yakalanamadığında ise bir üst perdeye geçilir artık. Elektrofizyolojik çalışma... Yani kısaca EPS. Kasaktan girilen o incecik kablolarla kalbin tam kalbine, o elektrik merkezine ulaşırlar. İçeriden minik uyarılar vererek çarpıntıyı bizzat doktorlar tetikler orada. Biraz ürkütücü geliyor kulağa, kabul ediyorum, ama ritim bozukluğunun tam adını koymak ve gerekirse O an tedavi etmek için bir mucizedir adeta...
Kısacası dediklerimi bir düşünün hele, korkup köşeye çekilmenin inan ki hiç kimseye faydası yok. Bu testler senin canını yakmak için değil, o göğsündeki fırtınanın adını koyup seni rahat bir nefese kavuşturmak için var. Bir sabah uyanıp da... Neyse, geciktirmeden bir uzmana görünmekte fayda var vallahi.
EKG dediğin anlık bir fotoğraf neticede; sen tam muayene masasındayken o kalbin uslu duracağı tutarsa ne olacak? Doktordan çıkarsın, tak diye yine başlar o çarpıntı... İşte tam da bu yüzden Holter denen o minik cihazı takarlar beline. Bir ya da iki gün boyunca seninle gezer, sen çayını içerken, merdiven çıkarken, hatta rüyanda dertlenirken bile kalbinin her tıkırtısını kaydeder durur. O cihaz bir nevi kalbinin gizli günlüğüdür, saklamaz hiçbir şeyi.
Bazen mesele sadece elektrik yollarında değildir ki, kalbin kendi yapısında, o emektar kapakçıklarda bir sorun vardır belki de. Şöyle ses dalgalarıyla kalbin odacıklarına, kanın akışına canlı canlı bakmak gerekir. Eko, yani ekokardiyografi derler buna. Bir nevi kalbin ultrasonu işte... Ekranda o kapakçıkların açılıp kapanışını izlerken insan hem ürperiyor hem de hayran kalıyor doğrusu. Kalp kası yorulmuş mu, kapakçıkta bir sızıntı var mı, hepsini fısıldar doktora.
Ama durun bir dakika, her çarpıntının faili her zaman kalp çıkmaz ki! Bazen vücudun orkestra şefi olan tiroit bezi çıldırır, hormonları üstümüze salar da salar. Ya da kan sayımın düşmüştür, derin bir kansızlık çekiyorsundur da haberin yoktur... Kolunu uzatırsın, birkaç tüp kan alırlar. Biyokimya, kan sayımı, tiroit paneli... Vücudun kimyasına bakmadan "kalbin bozuk" demek çok büyük haksızlık olur çünkü.
Efor testi diye bir şey var bir de, hani şu koşu bandında koşturdukları test. Düz yolda yürürken gıkı çıkmayan kalp, azıcık yokuş tırmanınca başlar bağırmaya. Kalp damarlarında bir darlık varsa, yük altına girince "ben yetişemiyorum" diye sinyal verir ritim bozularak. İnsan o bantta kan ter içinde kalırken "Yeter ya," demek ister bazen... Ama ne yapacaksın, damarların halini anlamanın en kestirme yollarından biridir bu.
İşler iyice karmaşık bir hal aldığında, çarpıntı bir türlü yakalanamadığında ise bir üst perdeye geçilir artık. Elektrofizyolojik çalışma... Yani kısaca EPS. Kasaktan girilen o incecik kablolarla kalbin tam kalbine, o elektrik merkezine ulaşırlar. İçeriden minik uyarılar vererek çarpıntıyı bizzat doktorlar tetikler orada. Biraz ürkütücü geliyor kulağa, kabul ediyorum, ama ritim bozukluğunun tam adını koymak ve gerekirse O an tedavi etmek için bir mucizedir adeta...
Kısacası dediklerimi bir düşünün hele, korkup köşeye çekilmenin inan ki hiç kimseye faydası yok. Bu testler senin canını yakmak için değil, o göğsündeki fırtınanın adını koyup seni rahat bir nefese kavuşturmak için var. Bir sabah uyanıp da... Neyse, geciktirmeden bir uzmana görünmekte fayda var vallahi.
