Kabızlık nasıl geçer?

[Ceren Kalaycı]

İçeride bir yerlerde durmadan dönen o tuhaf ağırlık, günün en neşeli anını bile gölgelemeye yeter bazen.

Sabah kahvesini yudumlarken bile insanın zihni o huzursuzlukta kalıyor, vallahi billahi hayatın tadı tuzu kaçıyor aniden.

Beden durmuş gibi, zaman akmıyor sanki.

Hani derler ya, içimiz tıkanmış, tam da öyle bir şey işte; ne yana dönsen o sızı orada durur.

Oysa su dediğin hayatın kendisi, biraz kulaak versek sesine, belki de her şey kendiliğinden çözülecek.

Gün boyunca masabaşında öylece tüneyip kalıyoruz, hareket etmeyi unutmuşuz abi ya, beden de küsüyor haliyle bize.

Biraz yürüyüş, açık havada derin bir nefes, belki de bütün mesele bu kadar basit.

Zeytinyağlı taze fasulyeler, tencerenin dibinde hafifçe eriyen o nefis sebzeler niye var dünyada?

Tabii ki midemiz bayram etsin, içimiz yeniden ırmak gibi aksın diye.

Kuru kayısıları akşamdan suya koyup bekletmek lazım, sabah o tatlı suyu yudumlarken insan kendini yeniden doğmuş gibi hissediyor.

Bazen her şeyi çok kafaya takıyoruz, stres midemizi düğüm düğüm düğümlüyor, farkında bile değiliz.

Rahat bırakmak lazım biraz, akışına bırakmak...

Çünkü beden her şeyi hatırlar, sabırla bekler onunla barışmamızı.