Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Gebelik denen o mucizevi süreç dışarıdan bakıldığında ne kadar da masalsı durur değil mi?
İçeride büyüyen o minicik can kadının tüm anatomisini alt üst ederken kimse işin tuvalet kapılarındaki dramını yüksek sesle konuşmaz.
Progesteron hormonu denen o lanet şey bağırsakların çalışmasını resmen durdurur.
Yahu insan hamile kaldı diye tuvalete küstürülür mü?
Büyüyen rahim o zavallı bağırsaklara baskı yaparken anne adayı her ıkınmada iç organlarının yerinden oynadığını hisseder.
Bir kadın düşünün; karnında hayat taşıyor ama her sabah klozet başında gözyaşı döküyor.
Bu sancı öyle sıradan bir karın ağrısına benzemez, adamın aklını başından alır.
Hani derler ya bol su iç, lifli ye falan...
Abi vallahi billahi o kadar kolay değil o işler, miden bulanırken nasıl yiyeceksin o otu çöpü?
Doktorlar soğuk bir ses tonuyla hareket edin der ama o ağırlaşmış gövdeyle insan adım atmaya üşenir.
Kabızlık sadece fiziksel bir eziyet değildir, ruhu da lime lime eder.
Tuvalet kapısından her mutsuz çıkışta o gebeliğin sevinci biraz daha gölgelenir.
Günlerce çıkamamanın verdiği o şişkinlik hissi insanı patlayacak bomba gibi gezdirir ortalıkta.
Bazen öyle bir an gelir ki hamile olduğuna bin pişman olursun, yeminle söylüyorum.
Çözüm mü arıyorsun?
Kuru kayısıyı sabaha karşı suya basacaksın, başka yolu yok.
Ilık su içeceksin sabahın köründe, içerideki o buz gibi bağırsakları uyandırmak için başka çare kalmıyor çünkü.
İlaç mı?
Sakın heyecanlanıp eczaneden rastgele bir şey alma, doktoruna danışmadan içilen o haplar bebeğe zarar verebilir.
Herkesin bedeni kendine has bir labirent sonuçta.
Kimi kayısıyla coşar, kimiマグnezyum takviyesiyle kendine gelir.
Önemli olan o utanç duvarını yıkıp bu durumu açıkça konuşabilmek.
Çünkü saklanan her acı içeride büyür, tıpkı o bebek gibi.
Sonra bir bakmışsın ki doğum yaklaşmış ama o kabızlık kabusu hala peşini bırakmamış.
Pes etmek yok ama...
Bu beden o mucizeyi başarmak için yaratıldıysa, o bağırsaklar da bir şekilde yola gelecektir, hadi bakalım.
İçeride büyüyen o minicik can kadının tüm anatomisini alt üst ederken kimse işin tuvalet kapılarındaki dramını yüksek sesle konuşmaz.
Progesteron hormonu denen o lanet şey bağırsakların çalışmasını resmen durdurur.
Yahu insan hamile kaldı diye tuvalete küstürülür mü?
Büyüyen rahim o zavallı bağırsaklara baskı yaparken anne adayı her ıkınmada iç organlarının yerinden oynadığını hisseder.
Bir kadın düşünün; karnında hayat taşıyor ama her sabah klozet başında gözyaşı döküyor.
Bu sancı öyle sıradan bir karın ağrısına benzemez, adamın aklını başından alır.
Hani derler ya bol su iç, lifli ye falan...
Abi vallahi billahi o kadar kolay değil o işler, miden bulanırken nasıl yiyeceksin o otu çöpü?
Doktorlar soğuk bir ses tonuyla hareket edin der ama o ağırlaşmış gövdeyle insan adım atmaya üşenir.
Kabızlık sadece fiziksel bir eziyet değildir, ruhu da lime lime eder.
Tuvalet kapısından her mutsuz çıkışta o gebeliğin sevinci biraz daha gölgelenir.
Günlerce çıkamamanın verdiği o şişkinlik hissi insanı patlayacak bomba gibi gezdirir ortalıkta.
Bazen öyle bir an gelir ki hamile olduğuna bin pişman olursun, yeminle söylüyorum.
Çözüm mü arıyorsun?
Kuru kayısıyı sabaha karşı suya basacaksın, başka yolu yok.
Ilık su içeceksin sabahın köründe, içerideki o buz gibi bağırsakları uyandırmak için başka çare kalmıyor çünkü.
İlaç mı?
Sakın heyecanlanıp eczaneden rastgele bir şey alma, doktoruna danışmadan içilen o haplar bebeğe zarar verebilir.
Herkesin bedeni kendine has bir labirent sonuçta.
Kimi kayısıyla coşar, kimiマグnezyum takviyesiyle kendine gelir.
Önemli olan o utanç duvarını yıkıp bu durumu açıkça konuşabilmek.
Çünkü saklanan her acı içeride büyür, tıpkı o bebek gibi.
Sonra bir bakmışsın ki doğum yaklaşmış ama o kabızlık kabusu hala peşini bırakmamış.
Pes etmek yok ama...
Bu beden o mucizeyi başarmak için yaratıldıysa, o bağırsaklar da bir şekilde yola gelecektir, hadi bakalım.
