Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Dünyanın netliği birdenbire bir sis perdesinin arkasında çekilip gittiğinde, insan önce kendi gözlerinden şüphe etmeye başlıyor abi. Uzaktaki o heybetli dağın zirvesini, ufuktaki en ufak detayı bile bir şahin gibi seçebilirken, hemen elinin altındaki telefonun ekranında yazan iki satır yazının birer gölgeye dönüşmesi... İşte bu, gözün o muazzam mercek sisteminin içeriye düşen ışığı yanlış bir noktaya kırmasından başka bir şey değil aslında; ışık retinaya yetişemiyor, arkasında kalıyor. Yakındaki her şey aniden bir muammaya, çözülmesi gereken karmaşık bir bulmacaya dönüşüyor adeta. Yakını görememek diyoruz geçiyoruz ama bu mesele sadece bir mesafe problemi değil, doğrudan algının kırılması.
Gözlerinizi hafifçe kısıp başınızı geri çekmeye başladığınız o ilk anı hatırlayın; hani şu gaze teyi kendinizden uzaklaştırıp kol uzunluğunun yetmediği o garip an... Vallahi billahi hepimiz bir dönem "Yorgunluktandır ya, geçer" deyip geçiştirdik bunu, kendimizi kandırdık. Oysa o hafif bulanıklık, göz kaslarının içeride verdiği o sessiz, amansız mücadelenin dışarıya sızan ilk çığlığından başka bir şey değildi. Odaklanabilmek için çırpınan göz içi kasları, saatler süren bir maraton koşucusunun bacakları gibi kasım kasım kasılıyor her defasında. İnsan fark etmiyor bile, ta ki o bulanıklık kalıcı bir alışkanlığa dönüşene kadar...
Şakaklarınıza zonklayan o amansız ağrı düştüğünde, faturayı hemen günün stresine ya da içtiğiniz o fazla kahveye kesmeyin sakın. Beyin, yetersiz kalan optik kırıcılığı telafi etmek için göz kaslarına sürekli "Daha fazla sıkın, daha fazla odaklanın" emri gönderiyor arka planda; bu amansız baskı bir süre sonra alnınızda, tam iki gözünüzün ortasında ağır bir balyoz gibi patlıyor. Göz yorgunluğu dediğimiz şey basit bir kuruluktan ibaret değil; bildiğiniz, kasların pestilinin çıkması durumu. Bir sayfayı okurken üç defa başa dönüyorsanız, okuduğunuz satırlar birbirine karışmaya başladıysa...
Akşam saatlerinde ışıkların etrafında oluşan o garip hareleri, sanki bir film sahnesindeymişçesine flulaşan sokak lambalarını fark ettiğinizde durumun ciddiyetini anlıyorsunuz. Işığın göz küresinin içindeki o kusursuz odaya girerken açısını kaybetmesi, karanlık çöktüğünde gözü iki kat daha fazla yoruyor; göz bebeği büyüyor, odaklanma çabası tam bir kaosa dönüşüyor. Kitap okurken ışığı sürekli değiştirmek istemeniz, lambayı yaklaştrıp uzaklaştırmanız hep bundan. İnsan bazen sadece durup "Ben ne zaman bu kadar zorlanmaya başladım?" diye sormadan edemiyor kendine.
Küçük bir çocuğun defterine bakarken gözlerini sürekli ovuşturduğunu, satırları atlaya atlaya okuduğunu görürseniz, sakın bunu hemen dikkat dağınıklığına ya da tembelliğe yormayın! Çocuklarda bu durum çok daha sinsi ilerler; çünkü onların göz merceği o kadar esnektir ki, göz inanılmaz bir çabayla kusuru uzun süre gizlemeyi başarır. Ama bedeli ağır olur: Okuldan dönünce başlayan o anlamsız huzursuzluklar, çabuk sıkılmalar, gözde oluşan o hafif kaymalar... Bir bakmışsınız çocuk dersin başından kalkmak için bahaneler üretiyor, odaklanamıyor bir türlü...
Gözlerinizi gün içinde sık sık kırpıştırma ihtiyacı duyuyorsanız, sanki içine toz kaçmış gibi bir batma hissediyorsanız, o minik organların imdat çağrısına kulak verin artık. Kaslar aralıksız çalıştığı için göz yüzeyindeki gözyaşı tabakası darmadağın oluyor, kuruluk ve yanma hissi kaçınılmaz bir son gibi gelip yapışıyor yakanıza. Odaklanma mekanizması havlu atmak üzere olduğunda vücut size her yoldan mesaj gönderir. Bu belirtileri göz ardı etmek, fırtınada ufka bakıp dalgaları görmezden gelmeye benzer...
Gözlerinizi hafifçe kısıp başınızı geri çekmeye başladığınız o ilk anı hatırlayın; hani şu gaze teyi kendinizden uzaklaştırıp kol uzunluğunun yetmediği o garip an... Vallahi billahi hepimiz bir dönem "Yorgunluktandır ya, geçer" deyip geçiştirdik bunu, kendimizi kandırdık. Oysa o hafif bulanıklık, göz kaslarının içeride verdiği o sessiz, amansız mücadelenin dışarıya sızan ilk çığlığından başka bir şey değildi. Odaklanabilmek için çırpınan göz içi kasları, saatler süren bir maraton koşucusunun bacakları gibi kasım kasım kasılıyor her defasında. İnsan fark etmiyor bile, ta ki o bulanıklık kalıcı bir alışkanlığa dönüşene kadar...
Şakaklarınıza zonklayan o amansız ağrı düştüğünde, faturayı hemen günün stresine ya da içtiğiniz o fazla kahveye kesmeyin sakın. Beyin, yetersiz kalan optik kırıcılığı telafi etmek için göz kaslarına sürekli "Daha fazla sıkın, daha fazla odaklanın" emri gönderiyor arka planda; bu amansız baskı bir süre sonra alnınızda, tam iki gözünüzün ortasında ağır bir balyoz gibi patlıyor. Göz yorgunluğu dediğimiz şey basit bir kuruluktan ibaret değil; bildiğiniz, kasların pestilinin çıkması durumu. Bir sayfayı okurken üç defa başa dönüyorsanız, okuduğunuz satırlar birbirine karışmaya başladıysa...
Akşam saatlerinde ışıkların etrafında oluşan o garip hareleri, sanki bir film sahnesindeymişçesine flulaşan sokak lambalarını fark ettiğinizde durumun ciddiyetini anlıyorsunuz. Işığın göz küresinin içindeki o kusursuz odaya girerken açısını kaybetmesi, karanlık çöktüğünde gözü iki kat daha fazla yoruyor; göz bebeği büyüyor, odaklanma çabası tam bir kaosa dönüşüyor. Kitap okurken ışığı sürekli değiştirmek istemeniz, lambayı yaklaştrıp uzaklaştırmanız hep bundan. İnsan bazen sadece durup "Ben ne zaman bu kadar zorlanmaya başladım?" diye sormadan edemiyor kendine.
Küçük bir çocuğun defterine bakarken gözlerini sürekli ovuşturduğunu, satırları atlaya atlaya okuduğunu görürseniz, sakın bunu hemen dikkat dağınıklığına ya da tembelliğe yormayın! Çocuklarda bu durum çok daha sinsi ilerler; çünkü onların göz merceği o kadar esnektir ki, göz inanılmaz bir çabayla kusuru uzun süre gizlemeyi başarır. Ama bedeli ağır olur: Okuldan dönünce başlayan o anlamsız huzursuzluklar, çabuk sıkılmalar, gözde oluşan o hafif kaymalar... Bir bakmışsınız çocuk dersin başından kalkmak için bahaneler üretiyor, odaklanamıyor bir türlü...
Gözlerinizi gün içinde sık sık kırpıştırma ihtiyacı duyuyorsanız, sanki içine toz kaçmış gibi bir batma hissediyorsanız, o minik organların imdat çağrısına kulak verin artık. Kaslar aralıksız çalıştığı için göz yüzeyindeki gözyaşı tabakası darmadağın oluyor, kuruluk ve yanma hissi kaçınılmaz bir son gibi gelip yapışıyor yakanıza. Odaklanma mekanizması havlu atmak üzere olduğunda vücut size her yoldan mesaj gönderir. Bu belirtileri göz ardı etmek, fırtınada ufka bakıp dalgaları görmezden gelmeye benzer...
