Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Oturduğun yerde duramamak ne demek, yaşayan bilir vallahi... Ateşten bir diken üstünde oturur gibi, her hareket bir azap, her adım bir sorgu suale dönüşür birdenbire.
Bol lifli beslenmek bu işin ilk kuralı, işi en baştan sağlama almak lazım yani. Sebzeyi, meyveyi, yulafı tabağından eksik etmeyeceksin ki o sistem tıkır tıkır, yumuşacık işlesin.
Günde iki litre su içmek... Sadece susayınca değil, aklına geldikçe bardağa sarılacaksın, o bağırsaklar neme doyacak arkadaş. Kuruluk en büyük düşman, her şeyi zorlaştıran o sertlikten kaçmanın başka yolu yok çünkü.
Ilık su banyoları var ya, o can havliyle aranan o tatlı huzur... Günde on beş dakika leğene ya da küvete ılık su doldurup oturmak, oradaki o gergin, o zonklayan damarları öyle bir yatıştırır ki.
Tuvalette telefonla dakikalarca vakit geçirme sevdasından hemen bugün vazgeçiyoruz abi, yoksa o baskı hiç bitmez. Girdin mi, işini halledip hemen kalkacaksın, orada oturup derin düşüncelere dalmanın bedeli ağır oluyor.
Soğuk kompres mucizesi diye bir şey var, buz torbasını ince bir beze sarıp o bölgeye hafifçe dokundurmak... Şişliği anında alır, o yangını söndürür, insanı adeta hayata geri döndürür o serinlik.
Zeytinyağı sadece sofraya değil, bu derdin dermanına da yakışır; her sabah aç karna bir kaşık şifa niyetine... Hem içeriden yumuşatır yolu, hem de vücudun o pasını, kirini temizler geçer.
Eczanelerdeki o rahatlatıcı kremler, bitkisel merhemler de imdada yetişir bazen ama kafana göre de sürmeyeceksin tabii... Bir bilene, bir hekime danışıp o doğru dokunuşu bulmak en güzeli.
Ayakta çok kalmak da yoruyor o bölgeyi, sürekli oturmak da... Arada bir kalkıp şöyle hafif hafif yürümek, kan dolaşımını canlandırmak, vücuda "hadi kıpırdan" demek gerekiyor.
Daracık, sıkan, hava almayan o sentetik çamaşırları çöpe atıyoruz hemen; varsa yoksa pamuklu, rahat ve bol şeyler... Cildin nefes alması şart, oradaki nemi ve sıcağı hapsederek sadece acıyı beslersiniz yoksa.
Acı biberi, baharatı, o ağır mezeleri bir süreliğine rafa kaldırıyoruz, ne kadar seversen sev vedalaşacaksın o lezzetlerle... İçeriyi yakan, dışarıyı hayli hayli kavurur zira, kendimize eziyet etmenin alemi yok.
Çok fazla zorlanıyorsan, bitkisel çayların o sakinleştirici gücünden destek alabilirsin; papatya olur, rezene olur... Ruhun gevşerken bedenin de o kasılmış halinden sıyrılır, rahat bir nefes alırsın.
Geçmiyor diye karalar bağlama, bu da bir süreç, vücudun sana "biraz dur ve bana iyi bak" deme şekli aslında... Kendine şefkat gösterip adımları doğru attığında o ağrının, o sızının nasıl hafiflediğini göreceksin.
Bol lifli beslenmek bu işin ilk kuralı, işi en baştan sağlama almak lazım yani. Sebzeyi, meyveyi, yulafı tabağından eksik etmeyeceksin ki o sistem tıkır tıkır, yumuşacık işlesin.
Günde iki litre su içmek... Sadece susayınca değil, aklına geldikçe bardağa sarılacaksın, o bağırsaklar neme doyacak arkadaş. Kuruluk en büyük düşman, her şeyi zorlaştıran o sertlikten kaçmanın başka yolu yok çünkü.
Ilık su banyoları var ya, o can havliyle aranan o tatlı huzur... Günde on beş dakika leğene ya da küvete ılık su doldurup oturmak, oradaki o gergin, o zonklayan damarları öyle bir yatıştırır ki.
Tuvalette telefonla dakikalarca vakit geçirme sevdasından hemen bugün vazgeçiyoruz abi, yoksa o baskı hiç bitmez. Girdin mi, işini halledip hemen kalkacaksın, orada oturup derin düşüncelere dalmanın bedeli ağır oluyor.
Soğuk kompres mucizesi diye bir şey var, buz torbasını ince bir beze sarıp o bölgeye hafifçe dokundurmak... Şişliği anında alır, o yangını söndürür, insanı adeta hayata geri döndürür o serinlik.
Zeytinyağı sadece sofraya değil, bu derdin dermanına da yakışır; her sabah aç karna bir kaşık şifa niyetine... Hem içeriden yumuşatır yolu, hem de vücudun o pasını, kirini temizler geçer.
Eczanelerdeki o rahatlatıcı kremler, bitkisel merhemler de imdada yetişir bazen ama kafana göre de sürmeyeceksin tabii... Bir bilene, bir hekime danışıp o doğru dokunuşu bulmak en güzeli.
Ayakta çok kalmak da yoruyor o bölgeyi, sürekli oturmak da... Arada bir kalkıp şöyle hafif hafif yürümek, kan dolaşımını canlandırmak, vücuda "hadi kıpırdan" demek gerekiyor.
Daracık, sıkan, hava almayan o sentetik çamaşırları çöpe atıyoruz hemen; varsa yoksa pamuklu, rahat ve bol şeyler... Cildin nefes alması şart, oradaki nemi ve sıcağı hapsederek sadece acıyı beslersiniz yoksa.
Acı biberi, baharatı, o ağır mezeleri bir süreliğine rafa kaldırıyoruz, ne kadar seversen sev vedalaşacaksın o lezzetlerle... İçeriyi yakan, dışarıyı hayli hayli kavurur zira, kendimize eziyet etmenin alemi yok.
Çok fazla zorlanıyorsan, bitkisel çayların o sakinleştirici gücünden destek alabilirsin; papatya olur, rezene olur... Ruhun gevşerken bedenin de o kasılmış halinden sıyrılır, rahat bir nefes alırsın.
Geçmiyor diye karalar bağlama, bu da bir süreç, vücudun sana "biraz dur ve bana iyi bak" deme şekli aslında... Kendine şefkat gösterip adımları doğru attığında o ağrının, o sızının nasıl hafiflediğini göreceksin.
