Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
İyileşme dönemi aslında mutfakta başlar, tabağa konan her lokma vücudun kendini tamir etme yolculuğuna fısıldanan küçük bir söz gibidir. O zorlu ameliyat masasından kalkıldıktan sonra bedenin aradığı tek şey sakinlik, sükunet...
Su içmek deyip geçmemek lazım abi ya, vücut kuruyunca içeride her şey kilitlenir kalır. Günde en az iki buçuk litre suyu o bardağa doldurup yudum yudum içmek gerek, iyileşmenin anahtarı tam olarak burada gizli.
Sulu çorbalar, zeytinyağlı sebze yemekleri sofranın baş köşesine kurulmalı. Mideyi yormayan, bağırsaktan adeta kayıp geçen o hafif lezzetler...
Lifli gıdalar dedikleri şey bir mucize vallahi. Yulaf ezmesi, haşlanmış kabak, taze fırınlanmış elma... Bağırsakları hiç zorlamadan, yumuşacık çalıştırmanın en tatlı yolu bu.
Bazen insan ne yiyeceğini şaşırıyor, acaba bu dokunur mu şu zora sokar mı diye düşünmeden edemiyor. Akşama doğru hafif bir sebze yemeği, yanında bir kase ev yapımı yoğurt...
Acı biberi, o dille damak yakan baharatları bir süre rafa kaldırmak şart. Hatta sadece acıyı değil; kızartmaları, ağır hamur işlerini de teğet geçmek lazım...
Katı gıdalara öyle pat diye yüklenilmez. Sindirim sistemi henüz yeni bir travmayı atlatmışken ona zaman tanımak, pamuk gibi davranmak icap eder.
İncir ile mürdüm eriği... Kurusu da olur tazesi de, yeter ki sofrada kendilerine küçük bir yer bulsunlar.
Beyaz ekmeği hayatınızdan bir süreliğine çıkarın gitsin. Tam buğday ya da çavdar ekmeği dururken o hamurlaşan fırın ekmekleri iyileşmeyi sadece geciktirir.
Kafein tutkusu olanlar için biraz zor tabii, o sabah kahvelerinin kokusu burnunda tüter insanın ama...
Bitki çayları imdada yetişir tam o anlarda. Papatya çayı, rezene, ıhlamur... İçini ısıtır insanın, kasları gevşetir, ruhu bile yatıştırır.
Günde üç büyük öğün yeyip mideyi şişirmek yerine az az, sık sık atıştırmak en doğrusu. Mide her daim hafif kalsın ki iyileşme enerjisi doğru yere gitsin.
Kabız kalmak bu sürecin en büyük düşmanı, en korkulu rüyasıdır. Ama o tabağa giren doğru besinlerle bu kâbusu hiç yaşamadan atlatmak tamamen sizin elinizde.
Su içmek deyip geçmemek lazım abi ya, vücut kuruyunca içeride her şey kilitlenir kalır. Günde en az iki buçuk litre suyu o bardağa doldurup yudum yudum içmek gerek, iyileşmenin anahtarı tam olarak burada gizli.
Sulu çorbalar, zeytinyağlı sebze yemekleri sofranın baş köşesine kurulmalı. Mideyi yormayan, bağırsaktan adeta kayıp geçen o hafif lezzetler...
Lifli gıdalar dedikleri şey bir mucize vallahi. Yulaf ezmesi, haşlanmış kabak, taze fırınlanmış elma... Bağırsakları hiç zorlamadan, yumuşacık çalıştırmanın en tatlı yolu bu.
Bazen insan ne yiyeceğini şaşırıyor, acaba bu dokunur mu şu zora sokar mı diye düşünmeden edemiyor. Akşama doğru hafif bir sebze yemeği, yanında bir kase ev yapımı yoğurt...
Acı biberi, o dille damak yakan baharatları bir süre rafa kaldırmak şart. Hatta sadece acıyı değil; kızartmaları, ağır hamur işlerini de teğet geçmek lazım...
Katı gıdalara öyle pat diye yüklenilmez. Sindirim sistemi henüz yeni bir travmayı atlatmışken ona zaman tanımak, pamuk gibi davranmak icap eder.
İncir ile mürdüm eriği... Kurusu da olur tazesi de, yeter ki sofrada kendilerine küçük bir yer bulsunlar.
Beyaz ekmeği hayatınızdan bir süreliğine çıkarın gitsin. Tam buğday ya da çavdar ekmeği dururken o hamurlaşan fırın ekmekleri iyileşmeyi sadece geciktirir.
Kafein tutkusu olanlar için biraz zor tabii, o sabah kahvelerinin kokusu burnunda tüter insanın ama...
Bitki çayları imdada yetişir tam o anlarda. Papatya çayı, rezene, ıhlamur... İçini ısıtır insanın, kasları gevşetir, ruhu bile yatıştırır.
Günde üç büyük öğün yeyip mideyi şişirmek yerine az az, sık sık atıştırmak en doğrusu. Mide her daim hafif kalsın ki iyileşme enerjisi doğru yere gitsin.
Kabız kalmak bu sürecin en büyük düşmanı, en korkulu rüyasıdır. Ama o tabağa giren doğru besinlerle bu kâbusu hiç yaşamadan atlatmak tamamen sizin elinizde.
