Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Gecenin en siyah anında, o sinsi ve amansız ağrı bedeni bir bıçak gibi kestiğinde, insan sadece kurtulmak ister; işte o neşterin soğuk çeliği tam da bu çaresizliğin ortasında bir umut ışığı gibi parıldar. Doktor kapısının önünde beklerken çekilen o tarifsiz sancı, o uykusuz geceler... Vallahi billahi insanı hayattan soğutan, adım atmaktan bile korkutan bir yük bu. Ameliyathanenin o steril ve fısıltılı sessizliğinde başlar her şey; hasta hafif bir uykuya daldırılır ya da belden aşağısı hissizleştirilir ki o cehennem azabı nihayet son bulsun. Uzman eller, o büyümüş ve iltihaplanmış damar yumaklarını tek tek tespit eder, dokuyu özenle çekip çıkarır.
Bıçak altına yatmak kelimesi bile insanın tüylerini ürpertmeye yeter de artar bile, lakin günümüz cerrahisi artık o eski korkunç hikayelerdeki gibi değil abi ya. Ne teknolojiler geldi, ne yöntemler gelişti bir bilseniz! Lazerin o sıcak ışınıyla neşter bile sürmeden o problemli damarları kurutuyorlar bazen, bazen de dikişle boğup kapatıyorlar o kanayan yarayı. Cerrah, sanki bir kütüphanedeki en hassas yazmayı tamir eder gibi dokunur o bölgeye, bir milim bile fazlasını kesip atmamak için azami gayret gösterir. İnsan o sedyeden kalktığında, o yıllardır sırtında taşıdığı ağır yükün uçup gittiğini hisseder, derin bir nefes alır.
Neden bekler ki insan bunca zaman, neden o dayanılmaz sızıya yıllarca katlanır ki sanki? Mahremiyet korkusu mu, yoksa "geçer nasıl olsa" diyerek kendini kandırma çabası mı... Oysa o ameliyat masası, Utancın ve korkunun bittiği, sağlığın yeniden başladığı tek yerdir aslında. Cerrah, o hastalıklı dokuyu vücuttan söküp alırken sadece bir ameliyat yapmaz; hastaya kaybettiği yaşam kalitesini, huzurlu oturabilme özgürlüğünü geri verir. İyileşme süreci birkaç gün sürse de, o ilk sıcak banyo ve sorunsuz bir sabah... Anlatılamaz bir rahatlama, anlatılamaz bir hafiflik.
Bitti sanırsın o çile, o cehennem sıcağı gibi yakan ağrı nihayet son buldu dersin; işte o an neşterin büyüsü ortaya çıkar. Yıllarca çekilen o sessiz çığlıklar, doktorun son dikişi atmasıyla birlikte birer hatıraya dönüşür. İyileşme yolculuğu sabır ister elbet, bir iki hafta pansumanlar, ılık oturma banyoları derken beden kendini toplar. Kendinize bir şans verin, o uzman tavsiyelerine kulak kabartın ve bu yükü daha fazla taşımayın artık...
Bıçak altına yatmak kelimesi bile insanın tüylerini ürpertmeye yeter de artar bile, lakin günümüz cerrahisi artık o eski korkunç hikayelerdeki gibi değil abi ya. Ne teknolojiler geldi, ne yöntemler gelişti bir bilseniz! Lazerin o sıcak ışınıyla neşter bile sürmeden o problemli damarları kurutuyorlar bazen, bazen de dikişle boğup kapatıyorlar o kanayan yarayı. Cerrah, sanki bir kütüphanedeki en hassas yazmayı tamir eder gibi dokunur o bölgeye, bir milim bile fazlasını kesip atmamak için azami gayret gösterir. İnsan o sedyeden kalktığında, o yıllardır sırtında taşıdığı ağır yükün uçup gittiğini hisseder, derin bir nefes alır.
Neden bekler ki insan bunca zaman, neden o dayanılmaz sızıya yıllarca katlanır ki sanki? Mahremiyet korkusu mu, yoksa "geçer nasıl olsa" diyerek kendini kandırma çabası mı... Oysa o ameliyat masası, Utancın ve korkunun bittiği, sağlığın yeniden başladığı tek yerdir aslında. Cerrah, o hastalıklı dokuyu vücuttan söküp alırken sadece bir ameliyat yapmaz; hastaya kaybettiği yaşam kalitesini, huzurlu oturabilme özgürlüğünü geri verir. İyileşme süreci birkaç gün sürse de, o ilk sıcak banyo ve sorunsuz bir sabah... Anlatılamaz bir rahatlama, anlatılamaz bir hafiflik.
Bitti sanırsın o çile, o cehennem sıcağı gibi yakan ağrı nihayet son buldu dersin; işte o an neşterin büyüsü ortaya çıkar. Yıllarca çekilen o sessiz çığlıklar, doktorun son dikişi atmasıyla birlikte birer hatıraya dönüşür. İyileşme yolculuğu sabır ister elbet, bir iki hafta pansumanlar, ılık oturma banyoları derken beden kendini toplar. Kendinize bir şans verin, o uzman tavsiyelerine kulak kabartın ve bu yükü daha fazla taşımayın artık...
