Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahın köründe banyoya doğru koştururken insanın aklına ilk gelen şey "Her şey yolunda mı?" sorusu oluyor haliyle. Vücut o kadar büyük bir hormonal altüst oluş yaşıyor ki beta-HCG denen o meşhur hormon tavan yaptığında mide de otomatik olarak isyan bayrağını çekiyor. İlk üç ayda o dikey grafikler, altüst olan dengeler falan derken sistem ister istemez bu tepkiyi veriyor zaten. Yani aslında o kadar da korkulacak bir durum yok ortada, mekanizma tamamen koruma içgüdüsüyle çalışıyor...
Vallahi billahi insan bazen mutfaktan gelen en ufak bir kokudan, eşinin sıktığı o her zamanki parfüme kadar her şeyden tiksinir mi, tiksiniyor işte. Koku reseptörleri sanki bir anda bin kat daha hassaslaşmış gibi davranmaya başlıyor bu dönemde. Hani o çok sevdiğiniz kahve kokusu var ya, bir anda en büyük düşmanınız haline gelebiliyor. Aslında bu durum evrimsel bir adaptasyon, vücut potansiyel olarak zararlı olabilecek maddeleri bebeğe ulaştırmamak için filtreyi en üst seviyeye çıkarıyor da diyebiliriz. Bir nevi biyolojik savunma kalkanı devreye giriyor, içerideki minik canlıyı korumak adına tüm sistem alarm durumuna geçiyor.
Hiçbir şey yiyemiyorum, bebek beslenemeyecek diye panik yapmak en büyük hata, sakin olmakta fayda var. Zira o dönemde embriyo henüz o kadar küçük ki, annenin mevcut depoları onun gelişimi için fazlasıyla yeterli oluyor. Kendinizi zorla bir şeyler yemeye zorlamak yerine, canınız ne istiyorsa ya da mideniz neye izin veriyorsa ondan küçük küçük tırtıklamak en mantıklısı. Kuru kraker olur, bir dilim ekmek olur, hatta sadece buz küpü emmek bile o anlık krizi yatıştırmaya yetebilir bazen...
İşin rengi ne zaman değişiyor, nerede o kırmızı çizgiyi çekmek lazım, ona da bir bakmak gerek tabii. Eğer gün içinde ağzınıza aldığınız her bir damla su bile anında geri çıkıyorsa ve tartıdaki ibre hızla aşağı doğru kaymaya başladıysa orada durup bir düşünmek lazım. Hiç durmayan, hayat kalitesini sıfıra indiren o amansız duruma tıp dünyasında hiperemezis gravidarum deniyor ki, bu artık profesyonel bir müdahale gerektiren boyuta ulaştığının resmi kanıtı. Vücudun susuz kalması, elektrolit dengesinin altüst olması hem anne için hem de süreç için hiç iyi senaryolar doğurmaz.
Zencefilli çaylar, bileğe takılan o bulantı bantları falan derken insan her yolu denemek istiyor, çok normal abi ya. Kimisine nane kokusu ilaç gibi gelir, kimisi de sadece odanın penceresini açıp temiz hava soluyunca rahatlar. Önemli olan o dönemde vücudun verdiği sinyalleri iyi okumak ve kendinizi asla kalıplara sokmamak. Her hamilelik kendine has bir yolculuk sonuçta, komşunuza iyi gelen o mucizevi yöntem sizde tam tersi etki yaratabilir.
Genellikle on ikinci, bilemediniz on dördüncü haftadan sonra o sis bulutu yavaş yavaş dağılmaya, mide o eski sakin günlerine dönmeye başlar. Plasenta yönetimi tamamen ele aldığında hormon seviyeleri de bir nebze olsun duruluyor çünkü. Tabii bazı istisnai durumlarda bu sürecin doğuma kadar uzandığı da görülmüyor değil, insan düşününce bile bir fena oluyor ama... Neyse ki büyük çoğunluk için bu sadece geçici ve tatlı bir telaşın ilk zorlu basamağı olarak geride kalıyor.
Vallahi billahi insan bazen mutfaktan gelen en ufak bir kokudan, eşinin sıktığı o her zamanki parfüme kadar her şeyden tiksinir mi, tiksiniyor işte. Koku reseptörleri sanki bir anda bin kat daha hassaslaşmış gibi davranmaya başlıyor bu dönemde. Hani o çok sevdiğiniz kahve kokusu var ya, bir anda en büyük düşmanınız haline gelebiliyor. Aslında bu durum evrimsel bir adaptasyon, vücut potansiyel olarak zararlı olabilecek maddeleri bebeğe ulaştırmamak için filtreyi en üst seviyeye çıkarıyor da diyebiliriz. Bir nevi biyolojik savunma kalkanı devreye giriyor, içerideki minik canlıyı korumak adına tüm sistem alarm durumuna geçiyor.
Hiçbir şey yiyemiyorum, bebek beslenemeyecek diye panik yapmak en büyük hata, sakin olmakta fayda var. Zira o dönemde embriyo henüz o kadar küçük ki, annenin mevcut depoları onun gelişimi için fazlasıyla yeterli oluyor. Kendinizi zorla bir şeyler yemeye zorlamak yerine, canınız ne istiyorsa ya da mideniz neye izin veriyorsa ondan küçük küçük tırtıklamak en mantıklısı. Kuru kraker olur, bir dilim ekmek olur, hatta sadece buz küpü emmek bile o anlık krizi yatıştırmaya yetebilir bazen...
İşin rengi ne zaman değişiyor, nerede o kırmızı çizgiyi çekmek lazım, ona da bir bakmak gerek tabii. Eğer gün içinde ağzınıza aldığınız her bir damla su bile anında geri çıkıyorsa ve tartıdaki ibre hızla aşağı doğru kaymaya başladıysa orada durup bir düşünmek lazım. Hiç durmayan, hayat kalitesini sıfıra indiren o amansız duruma tıp dünyasında hiperemezis gravidarum deniyor ki, bu artık profesyonel bir müdahale gerektiren boyuta ulaştığının resmi kanıtı. Vücudun susuz kalması, elektrolit dengesinin altüst olması hem anne için hem de süreç için hiç iyi senaryolar doğurmaz.
Zencefilli çaylar, bileğe takılan o bulantı bantları falan derken insan her yolu denemek istiyor, çok normal abi ya. Kimisine nane kokusu ilaç gibi gelir, kimisi de sadece odanın penceresini açıp temiz hava soluyunca rahatlar. Önemli olan o dönemde vücudun verdiği sinyalleri iyi okumak ve kendinizi asla kalıplara sokmamak. Her hamilelik kendine has bir yolculuk sonuçta, komşunuza iyi gelen o mucizevi yöntem sizde tam tersi etki yaratabilir.
Genellikle on ikinci, bilemediniz on dördüncü haftadan sonra o sis bulutu yavaş yavaş dağılmaya, mide o eski sakin günlerine dönmeye başlar. Plasenta yönetimi tamamen ele aldığında hormon seviyeleri de bir nebze olsun duruluyor çünkü. Tabii bazı istisnai durumlarda bu sürecin doğuma kadar uzandığı da görülmüyor değil, insan düşününce bile bir fena oluyor ama... Neyse ki büyük çoğunluk için bu sadece geçici ve tatlı bir telaşın ilk zorlu basamağı olarak geride kalıyor.
