Günde kaç öğün yemek yenmeli?

[Cengiz Demir]

Sabah uyanır uyanmaz mutfağa koşup kahvaltı masasına çökmek gerçekten biyolojik bir zorunluluk mu, yoksa tamamen çocukluktan kalma bir alışkanlık mı... Eskiden gazetelerde "Günde üç öğün yemezseniz gelişemezsiniz" tarzı manşetleri çok attık, vallahi billahi o zamanlar öyle inanıyorduk. Şimdilerde ise tek öğünle günü kapatanlar ya da aralıklı oruçla dünyayı kurtardığını iddia edenler her köşe başını tutmuş durumda. Aslında vücudumuz, bizim ona dayattığımız saat dilimlerinden ziyade kendi iç sesine kulak vermemizi bekliyor. Bizler her pazartesi yeni bir beslenme düzenine başlayıp salı günü pes eden bir topluluk olarak, bu öğün sayısını tam bir takıntı haline getirdik galiba.

Günde iki öğün yiyince kendimizi hafiflemiş, adeta kuş gibi hissederken, bazen de o üçüncü öğünü arıyor gözlerimiz... Kimisi sabahı pas geçip öğlenle akşamı birleştiriyor, kimisi de azar azar ama sık sık atıştırarak gün boyu metabolizmasını uyanık tutmaya çalışıyor. Hangisi doğru derseniz, aslında tek bir doğrudan bahsetmek imkansız gibi bir şey. Kendi bedenimizin ritmini bulana kadar deneme yanılma yoluyla bir ömür harcıyoruz. Önemli olan tabağı doldururken gerçekten aç mıyız, yoksa sadece zihnimiz mi o yiyeceklerin peşinde koşuyor, işte bunu ayırt edebilmek.

Geleneksel aile sofralarımızın o sıcacık havası, günde üç defa o masanın etrafında toplanmayı bir yaşam biçimi haline getirdi bizler için. Annelerimizin "Aç kalma, dokunur" feryatları boşuna değil elbet, ancak modern plaza hayatının hareketsizliğinde o üç ağır öğün bazen tam bir eziyete dönüşebiliyor. Ofiste bilgisayar başında otururken yakamadığınız kalorileri üst üste yığmanın mantığı nerede? Belki de her şeyi bir kenara bırakıp sadece acıktığımızda tabağa uzanmayı öğrenmeliyiz artık.

Bir de şu ara öğün meselesi var ki, tam bir dipsiz kuyu... Ara öğünlerde kuruyemişler, kuru meyveler havada uçuşuyor ama bir bakmışız ki ana öğünden daha fazla kalori almışız farkında olmadan. Sürekli bir şeyler atıştırmak, midemizi hiç dinlendirmeden çalıştırmak ne kadar mantıklı, orası da tam bir muamma. Bazen sindirim sistemine nefes alacak bir alan tanımak, saatlerce hiçbir şey yemeden sadece suyla günü geçirmek gerekiyor sanki. Kendimizi dinlemeyi unuttuğumuz bu koşturmacada, en azından ne zaman doyduğumuzu fark edecek kadar yavaşlasak...