Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahtan akşama kadar o küçük ekranların başında ömrümüzü tüketiyoruz abi ya, vallahi billahi şaka gibi bir esaretin içindeyiz. Sonra da oturmuşuz, "Yahu biz neden bu kadar çabuk yoruluyoruz?" diye birbirimize dert yanıyoruz. Akıllı saatler bile bileğimize pranga olmuş, sürekli bir sayı dayatıyor bize: On bin. Nereden çıktı bu rakam, kim uydurdu, bilimi neresinde bunun? Aslı astarı olmayan bir pazarlama harikasına ömür boyu köle olmak... Kusura bakmayın ama hepimiz bu tuzağa balıklama atladık.
Aslında işin aslı çok başka, vücut bizden öyle devasa rakamlar, maraton koşan atlet performansları falan beklemiyor. Bilim insanları bas bas bağırıyor, yedi bin beş yüz adım barajını geçtiğin an o ölüm riskleri, kalp krizleri şak diye düşmeye başlıyor aşağıya. Ama yok, biz illa o ekrandaki on bin sayısını göreceğiz, o çark dönecek. Kendi kendimizi hırpalamaktan, dizlerimizi eskitmekten başka neye yarıyor bu inat? Bırakın bu rakam oyunlarını, kendinize gelin artık.
Şöyle bir düşünün, en son ne zaman sadece gökyüzüne bakarak yürüdünüz? Adım sayar kapalıyken, cebinizde telefon yokken, sadece nefes alarak... İnanın bana, günde attığınız o koşturmacalı beş bin adım bile, masa başında ölü gibi yatan bir insanın ömrüne ömür katıyor. Hareket etmek zorundayız, bu beden pas tutuyor durdukça. Pas tutan demir gibi çürüyoruz içeriden içeriye.
Yorulduk be, gerçekten her şeyi bir kalıba sokmaya çalışmaktan çok yorulduk. O yüzden bırakın kaç adım attığınızı saymayı, sadece yürüyün. Ayakkabınızı giyin ve dışarı çıkın, gerisi zaten kendiliğinden... Yol sizi nereye götürüyorsa oraya gidin, ritmi bedeniniz belirlesin, elin Japon firmasının elli yıl önce uydurduğu bir reklam sloganı değil.
Aslında işin aslı çok başka, vücut bizden öyle devasa rakamlar, maraton koşan atlet performansları falan beklemiyor. Bilim insanları bas bas bağırıyor, yedi bin beş yüz adım barajını geçtiğin an o ölüm riskleri, kalp krizleri şak diye düşmeye başlıyor aşağıya. Ama yok, biz illa o ekrandaki on bin sayısını göreceğiz, o çark dönecek. Kendi kendimizi hırpalamaktan, dizlerimizi eskitmekten başka neye yarıyor bu inat? Bırakın bu rakam oyunlarını, kendinize gelin artık.
Şöyle bir düşünün, en son ne zaman sadece gökyüzüne bakarak yürüdünüz? Adım sayar kapalıyken, cebinizde telefon yokken, sadece nefes alarak... İnanın bana, günde attığınız o koşturmacalı beş bin adım bile, masa başında ölü gibi yatan bir insanın ömrüne ömür katıyor. Hareket etmek zorundayız, bu beden pas tutuyor durdukça. Pas tutan demir gibi çürüyoruz içeriden içeriye.
Yorulduk be, gerçekten her şeyi bir kalıba sokmaya çalışmaktan çok yorulduk. O yüzden bırakın kaç adım attığınızı saymayı, sadece yürüyün. Ayakkabınızı giyin ve dışarı çıkın, gerisi zaten kendiliğinden... Yol sizi nereye götürüyorsa oraya gidin, ritmi bedeniniz belirlesin, elin Japon firmasının elli yıl önce uydurduğu bir reklam sloganı değil.
